Heinrich Emil Albert Knoevenagel (ur. 18 czerwca 1865 w Hanowerze, zm. 11 sierpnia 1921 w Berlinie) – niemiecki chemik organik, odkrywca reakcji kondensacji estrów kwasu malonowego, nazwaną jego imieniem.
Życiorys Po ukończeniu średniej szkoły w Hanowerze w 1884 r. rozpoczął studia chemiczne na miejscowej Politechnice (Technischen Hochschule Hannover). W 1886 r. przeniósł się na Uniwersytet w Getyndze, gdzie pod kierunkiem Viktora Meyera obronił w 1889 r. pracę doktorską dotyczącą wolnych rodników, po czym przeniósł się na Uniwersytet w Heidelbergu, gdzie został asystentem Roberta Bunsena. Pod jego kierunkiem uzyskał w 1892 r. habilitację na podstawie dysertacji dotyczącej asymetrycznych reakcji kondensacji, po czym pracował na tej uczelni jako privatdozent. W 1896 został nominowany na stanowisko profesora nadzwyczajnego, a w 1900 r. został profesorem zwyczajnym katedry chemii organicznej na tym samym uniwersytecie.
Większość jego prac naukowych, po obronie habilitacji jest poświęcona reakcjom prowadzącym do otrzymywania heterocyklicznych związków aminowych i ich zastosowaniu jako katalizatorów innych reakcji chemicznychB. List: Emil Knoevenagel und die Ursprünge der Aminokatalyse, Angewandte Chemie. wol. 122, 2010, str. 1774-1779, doi.
Rodzina Był synem chemika dr Juliusa Knoevenagela i Friederike Jacobi, córki producenta samochodów z Leiden. W 1885 poślubił Elisabeth Wocher, córkę aptekarza, z którą miał trzech synów. W czasie I wojny światowej był oficerem sztabowym w armii niemieckiej na froncie zachodnimHannoversches Biographisches Lexikon: Von den Anfängen bis in die Gegenwart. Eintrag „Haën, Eugen de“. Schlütersche, 2002, .
Ważniejsze publikacje Beiträge zur Kenntnis der negativen Natur organischer Radikale. Druck der Dieterich'schen Universitäts-Buchdruckerei (W. Fr. Kaestner), Göttingen 1889 (praca doktorska,Göttingen, Phil. Fak., vom 17. Juni 1889). Beiträge zur Kenntnis des asymmetrischen Kohlenstoffatoms. Verlag Schade, Heidelberg 1892 (dysertacja habilitacyjna, Universität Heidelberg 1892). Thiele’s Theorie der Partialvalenzen im Lichte der Stereochemie, Justus Liebigs Annalen der Chemie. wol. 311–312, Leipzig 1900, str. 241–255. Praktikum des anorganischen Chemikers : Einführung in die anorganische Chemie auf experimenteller Grundlage. Veit, Leipzig 2nd ed. 1909 wersja cyfrowa.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Getyndze Kategoria:Ludzie urodzeni w Hanowerze Kategoria:Niemieccy chemicy Kategoria:Urodzeni w 1865 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu w Heidelbergu Kategoria:Zmarli w 1921