Luigi Federzoni (ur. 27 września 1878 w Bolonii, zm. 24 stycznia 1967 w Rzymie) – włoski polityk i pisarz.
Życiorys Ukończył studia na Uniwersytecie Bolońskim, gdzie uzyskał tytuł magistra literatury, a później także magistra prawa. Jako dziennikarz rzymskiej gazety „Giornale d'Italia” oraz autor esejów, opowiadań i powieści podpisywał swoje utwory pseudonimem Giulio De' Frenzi, będącym anagramem jego nazwiska.
W roku 1910, wraz z Enrikiem Corradinim, założył Włoskie Stowarzyszenie Nacjonalistyczne (Associazione Nazionalista Italiana). Rok później, również z Enrikiem Corradinim oraz z Alfredem Rocco, zaczął wydawać tygodnik „L'idea Nazionale”. W roku 1923, dzięki działalności Federzoniego, Stowarzyszenie połączyło się z Narodową Partią Faszystowską, a on sam został ministrem w rządzie Mussoliniego. Początkowo kierował Ministerstwem Kolonii, później Ministerstwem Spraw Wewnętrznych, ale zrezygnował z tej funkcji po konflikcie z Robertem Farinaccim, reprezentującym radykalne skrzydło faszystowskie. W roku 1925 podpisał Manifest faszystowskich intelektualistów (Manifesto degli intellettuali fascisti) zredagowany przez Giovanniego Gentile.
W latach 1923–1926 kierował Włoskim Towarzystwem Geograficznym (Società geografica italiana). W roku 1928 został senatorem, a w latach 1929-1939 sprawował funkcję przewodniczącego senatu. W latach 1938–1943 stał na czele Akademii Włoskiej oraz Instytutu Encyklopedii Włoskiej. Poza tym był w latach 1937-1940 przewodniczącym Faszystowskiego Instytutu Afryki Włoskiej (Istituto fascista dell'Africa italiana)Denis Mack Smith, Modern Italy: A Political History, Yale University Press 1997, s. 360..
Na posiedzeniu Wielkiej Rady Faszystowskiej, 25 lipca 1943 roku, Federzoni poparł wniosek o wotum nieufności wobec Mussoliniego, domagając się tym samym przywrócenia konstytucyjnych uprawnień króla i parlamentuJózef Andrzej Gierowski, Historia Włoch, Ossolineum, Wrocław, Warszawa, Kraków 1999, s. 544.. W konsekwencji został przez trybunał Włoskiej Republiki Socjalnej zaocznie skazany na karę śmierciDenis Mack Smith, Modern Italy: A Political History, Yale University Press 1997, s. 414.. W roku 1945 Sąd Najwyższy Królestwa Włoch skazał go na dożywocie, ale już dwa lata później Federzoniego objęła amnestia. Wtedy udał się na emigrację do Portugalii, gdzie był wykładowcą literatury włoskiejS. Żerko, Biograficzny leksykon II wojny światowej, Nauka i Innowacje, Poznań 2014, s. 125..
Odznaczenia Order Annuncjaty (1932) Order Świętych Maurycego i Łazarza I, II i III klasy (1922, 1923, 1925) Order Korony Włoch I i II klasy (1923, 1922)
Główne dzieła Il corruttore, 1900 Il sandalo d'Apelle. Note su l'arte contemporanea, 1904 L'allegra verità, 1905 Il lucignolo dell'ideale, 1909 Un eroe: Alfredo Oriani, 1910 Ignacio Zuloaga, 1912 L'Italia nell'Egeo, 1913 L'italiano errante. Giacomo Casanova di Seingalt, 1913 La Dalmazia che aspetta, 1915 Popolari e nazionalisti, 1921 Il Trattato di Rapallo. Con un'appendice di documenti, 1921 Presagi alla nazione. Discorsi politici, 1925 Venti mesi di azione coloniale, 1926 Rinascita dell'Africa romana, 1929 Il ritorno di Giosuè Carducci, 1932 Parole fasciste al Sud America, 1938 L'ora della Dalmazia, 1941 Bologna carducciana, 1961 Italia di ieri per la storia di domani, 1967
Przypisy
Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Bolonii Kategoria:Ludzie urodzeni w Bolonii Kategoria:Odznaczeni Orderem Annuncjaty Kategoria:Odznaczeni Orderem Korony Włoch Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętych Maurycego i Łazarza Kategoria:Osoby skazane na karę śmierci we Włoszech Kategoria:Urodzeni w 1878 Kategoria:Włoscy pisarze Kategoria:Włoscy faszyści Kategoria:Włoscy ministrowie spraw wewnętrznych Kategoria:Włoscy senatorowie Kategoria:Zmarli w 1967