Buddy Bell, właśc. David Gus Bell (ur. 27 sierpnia 1951) – amerykański baseballista, który występował na pozycji trzeciobazowego.
W czerwcu 1969 został wybrany w 16. rundzie draftu przez Cleveland Indians, w którym zadebiutował 15 kwietnia 1972. Rok później po raz pierwszy wystąpił w Meczu Gwiazd, w którym zaliczył triple'a.
W grudniu 1978 przeszedł do Texas Rangers za Toby'ego Harraha. Jako zawodnik tego klubu cztery razy był wybierany do All-Star Game, sześć razy zdobył Złotą Rękawicę i raz otrzymał nagrodę Silver Slugger Award. Grał jeszcze w Cincinnati Reds, Houston Astros i ponownie w Texas Rangers, w którym zakończył zawodniczą karierę. W późniejszym okresie był między innymi menadżerem Detroit Tigers], Colorado Rockies i Kansas City Royals, z którymi osiągnął bilans 184–277.
W 2004 został uhonorowany w Texas Rangers Hall of Fame.
Nagrody i wyróżnienia Nagroda/wyróżnienieLataŹródło5× All-Star 1973, 1980, 1981, 1982, 19846× Gold Glove Award 1979–1984Silver Slugger Award 1984
Przypisy
Kategoria:Amerykańscy baseballiści Kategoria:Baseballiści Cleveland Indians Kategoria:Baseballiści Texas Rangers Kategoria:Baseballiści Cincinnati Reds Kategoria:Baseballiści Houston Astros Kategoria:Menadżerowie Detroit Tigers Kategoria:Menadżerowie Colorado Rockies Kategoria:Menadżerowie Kansas City Royals Kategoria:Ludzie urodzeni w Pittsburghu Kategoria:Urodzeni w 1951