Adolfo Albertazzi (ur. 8 września 1865 w Bolonii, zm. 10 maja 1924 tamże) – włoski pisarz.
Był uczniem, przyjacielem i biografem Giosuè Carducciego. Pracował jako nauczyciel w Mantui i Bolonii. Jego obfity dorobek literacki niektórzy krytycy cenili bardzo wysoko, inni lekceważyli. Pisał powieści zdradzające wpływy weryzmu, opowiadania w stylu Maupassanta oraz historyjki dla dzieci. Nadzorował wydawanie dzieł Giosuè Carducciego, Alfreda Orianiego i Alessandra Tassoniego. Często publikował w bolońskim dzienniku „Il Resto del Carlino”Aurora Zanichelli, Enciclopedia monografica della letteratura, Zanichelli, Bologna 1963, p. 447..
Główne dzieła Powieści La contessa d’Almond (1894) L’Ave (1896) Ora e sempre (1899) In faccia al Destino (1906)
Eseje i pisma krytyczne Romanzieri e romanzi del Cinquecento e del Seicento (1891) Il romanzo (1903) Tasso (1911) Foscolo (1915) Il Carducci in professione d’uomo (1921)
Opowiadania Novelle umoristiche (1900) Il zucchetto rosso e storie di altri colori (1908) Amore e amore (1914) Il diavolo nell’ampolla (1918) Strane storie di storia vera (1920) Facce allegre (1921) Top (1921) La merciaina del piccolo ponte. Tra gente varia (1924)
Opowieści dla dzieci Asini e compagnia (1913) Cammina cammina cammina (1920) I racconti di Corcontento (1922)
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1865 Kategoria:Zmarli w 1924 Kategoria:Włoscy pisarze Kategoria:Ludzie urodzeni w Bolonii