mały|250px|prawo|Markku Alén jadący Lancią Deltą HF 4WD podczas 36th Lombard RAC Rally w roku 1987 Rajdowe Mistrzostwa Świata w roku 1987 były 15 sezonem Rajdowych Mistrzostwach Świata FIA. Sezon składał się z 13 rajdów. Mistrzem świata kierowców rajdowych w roku 1987 został fiński kierowca Juha Kankkunen startujący samochodem Lancia Delta HF 4WD, wyprzedził on Miki Biasiona i Markku Aléna. Tytuł konstruktorów wygrała Lancia przed Audi i Renaultem.

Kalendarz

W sezonie 1987 kalendarz mistrzostw świata składał się z trzynastu rajdów, to tak jak w sezonie ubiegłym, jedyną zmiana był przesunięcie amerykańskiego Rajdu Olympus z grudniowego na termin czerwcowy.

Runda Data Nazwa rajdu Zwycięzca Wyniki 1 17-22 stycznia 55. Rajd Monte Carlo Miki Biasion Wyniki 2 13–14 lutego 37. Rajd Szwecji Timo Salonen Wyniki 3 11-14 marca 21. Rajd Portugalii Markku Alén Wyniki 4 16-20 kwietnia 35. Rajd Safari Hannu Mikkolan Wyniki 5 7-9 maja 31. Rajd Francji Bernard Béguin Wyniki 6 31 maja-3 czerwca 34. Rajd Grecji Markku Alén Wyniki 7 26-29 czerwca 22. Olympus Rally Juha Kankkunen Wyniki 8 11-14 lipca 17. Rajd Nowej Zelandii Franz Wittmann Wyniki 9 4-8 sierpnia 7. Rajd Argentyny Miki Biasion Wyniki 10 27-30 sierpnia 37. Rajd Finlandii Markku Alén Wyniki 11 22-26 września 19. Rajd Wybrzeża Kości Słoniowej Kenneth Eriksson Wyniki 12 12–15 października 29. Rajd San Remo Miki Biasion Wyniki 13 22–25 listopada 36. Rajd Wielkiej Brytanii Juha Kankkunen Wyniki

Zespoły i kierowcy Zespół Producent Samochód Opony Kierowca Rundy Martini Lancia Lancia Delta HF 4WD Juha Kankkunen 1–3, 6–7, 10, 13 Miki Biasion 1, 3, 5–7, 9, 12 Markku Alén 2–3, 6–7, 10, 12–13 Bruno Saby 1, 5 Mikael Ericsson 2, 13 Vic Preston 4 Yves Loubet 5 Jorge Recalde 9 Mazda Rally Team Europe Mazda 323 4WD Timo Salonen 1–3, 10, 13 Ingvar Carlsson 1–3, 9–10 Mikael Sundström 2, 10, 13 Rod Millen 7 Jon Woodner 7 Neil Allport 8 Philips Renault Elf Renault Sport Elf Renault 11 Turbo Jean Ragnotti 1, 3, 5–6, 12 François Chatriot 1, 3, 5–6, 12 Alain Oreille 1, 5 Audi Sport Audi 200 QuattroCoupé Quattro Walter Röhrl 1, 4, 6 Hannu Mikkola 4, 6, 10 Rudi Stohl 1, 3–4, 6, 11–12 Paolo Alessandrini 6 John Buffum 7 David Llewellin 12–13 Ford Motor Co Ford SierraXR 4x4Sierra RS Cosworth Stig Blomqvist 1–2, 4–5, 8, 10, 13 Kalle Grundel 1–2, 5 Didier Auriol 1, 5, 12 Carlos Sainz 3, 5, 13 Joaquim Santos 3 John Hellier 4 Ari Vatanen 10 Mark Lovell 13 George Donaldson 13 Volkswagen Motorsport Volkswagen Golf GTI 16V Kenneth Eriksson 1–6, 8–9, 11, 13 Erwin Weber 1, 3–4, 6, 9, 11 Fuji Heavy Industries Subaru RX Turbo Per Eklund 1, 4 Harald Demuth 1 Ari Vatanen 4 Possum Bourne 4, 8, 13 Frank Tundo 4 Team Chardonnet Lancia Delta HF 4WD Bruno Saby 12, 13 Jolly Club Lancia Delta HF 4WD Vittorio Caneva 1–3, 6, 12 Alex Fiorio 1–3, 6–7, 10, 12 Mikael Ericsson 6, 12 Jorge Recalde 9 GM Euro Sport Opel Kadett GSI 16V Mats Jonsson 2, 10, 13 Rauno Aaltonen 4 Guy Fréquelin 5, 12 Sepp Haider 10, 12–13 GM Dealersport Opel Kadett GSI 16V Derek Bell 13 Malcolm Wilson 13 Pentti Airikkala 13 David Metcalfe 13 Toyota Team Europe Toyota Supra 3.0iSupra Turbo Björn Waldegård 4, 7, 11 Lars-Erik Torph 4, 7, 11 Robin Ulyate 4, 11 Nissan Motorsports International Nissan 200SX Shekhar Mehta 4, 6–7, 11 Andrea Zanussi 4, 6 Mike Kirkland 4, 6, 11 Jayant Shah 4 Stratis Hatzipanayiotou 6 Mikael Ericsson 7 Per Eklund 7 Paddy Davidson 8 Alain Ambrosino 11 Rothmans Motul BMW Prodrive BMW BMW M3 Bernard Béguin 5 Marc Duez 5 Funkberaterring Rally Team Lancia Delta HF 4WD Franz Wittmann 8 Mitsubishi Ralliart Europe Mitsubishi Starion Turbo Lasse Lampi 10 Antero Laine 10 Patrick Tauziac 11 Renault Galp Renault 11 Turbo Manuel Mello Breyner 3 Inverno Amaral 3

Wyniki

Klasyfikacja kierowców

Do klasyfikacji mistrza świata kierowców w sezonie 1987 zaliczane było pierwszych dziesięć miejsc zajętych w rajdzie i punktowane one były według zasady:

Pozycja 1º 2º 3º 4º 5º 6º 7º 8º 9º 10ºPunkty 20 15 12 10 8 6 4 3 2 1 W końcowej klasyfikacji liczyło się osiem najlepszych startów, co najmniej jeden start musiał odbyć się poza Europą, aby zostać mistrzem.

Miejsce Kierowca MCO SWE POR KEN FRA GRE USA NZL ARG FIN CIV ITA GBR  Pkt.  1 Juha Kankkunen 2 3 4 2 1 5 1100 2 Miki Biasion 1 8 3 7 2 1 194 3 Markku Alén 5 1 1 3 1 NU 588 4 Kenneth Eriksson 5 8 3 NU NU NU 2 4 1 970 5 Jean Ragnotti 8 2 4 5 351 6 Erwin Weber 9 NU 4 6 3 344 7 Stig Blomqvist X 6 NU NU NU 3 233 8 Hannu Mikkola 1 3 NU32 9 Jorge Recalde 10 4 7 230 10 Mikael Ericsson 2 NU NU 8 428 11 Walter Röhrl 3 2 NU27 12 Per Eklund 12 7 5 9 4 X25 13 François Chatriot 10 5 5 8 1122 14 Timo Salonen NU 1 NU NU20 = Bernard Béguin 120 = Franz Wittmann 120 = Ingvar Carlsson 4 4 NU NU NU20 = Shekhar Mehta NU NU 8 218 19 Ari Vatanen 10 216 = Yves Loubet 215 21 Didier Auriol 8 413 22 Lars-Erik Torph 11 3 NU NU12 = Possum Bourne 11 3 NU12 = Jimmy McRae NU 312 25 Rod Millen 410 = Tony Teesdale 410 = Patrick Tauziac 410 = Paolo Alessandrini 5 910 = Rudi Stohl 7 7 9 NU 1610 30 David Officer 58 = Gabriel Raies 58 = Patrick Copetti 58 = Fabrizio Tabaton 58 34 Carlos Sainz NU 7 87 35 David Llewelin 17 66 = Georg Fischer 66 = Marc Duez 66 = Björn Waldegård NU 6 NU6 = Ken Adamson 66 = Paolo Lemos 66 = Thorbjörn Edling NU 66 = Adolphe Choteau 66 = Guy Fréquelin NU 66 44 Alex Fiorio 16 20 13 20 11 12 74 = Mats Jonsson 13 NU 74 = Stuart Weeber 74 = Jorge Fleck 74 = Sebastian Lindholm 74 = Martial Yacé 74 = Mike Kirkland 8 10 NU4 51 Simon Davies 83 = Jorge Bescham 83 = Tomi Palmqvist 83 = Alessandro Molino 83 = Erik Johansson 10 93 56 Bror Danielsson 92 = Joaquim Santos 92 = Rauno Aaltonen 92 = Alain Oreille NU 92 = Kouichi Hazu 92 = Ernesto Soto 92 = Fredrik Donner 92 = Bertrand Balas 112 64 Timo Heinonen 16 101 = Laurent Poggi 101 = Clive Smith 101 = Grant Goile 101 = Alejandro Schmauk 101 = Lambert Kouame 101 = Sepp Haider NU 10 NU1 = Roger Ericsson NU 101

Klasyfikacja zespołowa

W sezonie 1987 system punktacji producentów składał się z dwóch grup punktacji, które do siebie dodawano. Wpierw punkty dla producenta zdobywał najwyżej sklasyfikowany samochód danej marki według klucza:

Pozycja 1º 2º 3º 4º 5º 6º 7º 8º 9º 10ºPunkty 10 9 8 7 6 5 4 3 2 1

Dodatkowe punkty były przyznawane dla najwyżej sklasyfikowanego samochodu danej marki za zajęcie miejsca od pierwszego do ósmego w swojej grupie, pod warunkiem, że dany zespół znalazł się w pierwszej dziesiątce w klasyfikacji generalnej, według klucza: Pozycja 1º 2º 3º 4º 5º 6º 7º 8ºPunkty 8 7 6 5 4 3 2 1 Do klasyfikacji końcowej sezonu było branych siedem najlepszych występów, co najmniej jeden start musiał odbyć się poza Europą, aby zespół zdobył tytułu mistrza, ponad to producent musiał wziąć udział co najmniej w ośmiu rajdach, by zdobyć mistrzostwo. Wyniki rajdów nie brane pod uwagę w końcowej klasyfikacji ujęto w nawiasach. Rajdy Nowej Zelandii i Wybrzeża Kości Słoniowej nie był brane pod uwagę w klasyfikacji zespołowej.

Miejsce Zespół MCO SWE POR KEN FRA GRE USA ARG FIN ITA GBR  Pkt  1 Lancia 20 (17) 20 (17) 20 20 20 20 20 (20)141 2 Audi 14 6 8 20 14 12 982 3 Renault 8 17 12 10 10 1471 4 Volkswagen 10 4 14 12 (1) 8 14 264 5 Ford 8 2 6 17 12 1762 6 Mazda 12 20 12 852 7 Toyota 14 822 8 BMW 2020 9 Opel 2 8 616 10 Subaru 1 10 112 11 Nissan 4 1 49 12 Fiat 1 45 13 Alfa Romeo 11 Miejsce Zespół MCO SWE POR KEN FRA GRE USA ARG FIN ITA GBR  Pkt 

Puchar kierowców samochodów produkcyjnych (Grupa N) Do końcowej klasyfikacji brano pod uwagę sześć najlepszych startów, aby zawodnik mógł być sklasyfikowany co najmniej jeden ze startów musiał odbyć się poza Europą. Miejsce Kierowca MCO SWE PRT KEN FRA GRE USA NZL ARG FIN ITA CIV GBR  Pkt.  1 Alex Fiorio 10 10 13 11 13 1370 2 Ove Olofsson 7 1017 3 Bertrand Balas 1313 Sören Nilsson 1313 Claude Balesi 1313 Evangelos Gallo 1313 Fredrik Donner 1313 Franco Cunico 1313 George Donaldson 1313 10 Vittorio Caneva 1010

Przypisy

Linki zewnętrzne Wyniki sezonu na stronie eWRC.com

*