Marcin Kamiński, właściwie Walenty Marcin August Kamiński (ur. 12 listopada 1894 w Kiełpinach, zm. 16–19 kwietnia 1940 w Katyniu) – polski bankowiec, kapitan pospolitego ruszenia piechoty Wojska Polskiego, działacz społeczny, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Syn Walentego, nauczyciela i Heleny z Bielickich, urodzony 12 listopada 1894 we wsi Kiełpiny, w ówczesnym powiecie lubawskim Prus Zachodnich. Jego młodszy brat Józef Teofil był posłem na Sejm II RP. W 1905 rozpoczął naukę w progimnazjum Collegium Marianum w Pelplinie. 1 października 1909 przeniósł się do gimnazjum w Kościerzynie, a w Wielkanoc 1912 do gimnazjum w Brodnicy, w którym dwa lata później zdał maturę. W Brodnicy został członkiem tajnego związku młodzieży Filomaci Pomorscy.

Uczestniczył w I wojnie światowej. 17 sierpnia 1914 został powołany do armii niemieckiej, w której służył do 19 marca 1919. Do sierpnia 1915 walczył na froncie wschodnim, a następnie przeniesiono go na front zachodni. Był dwukrotnie ranny: 14 listopada 1914 i 25 sierpnia 1915. W 1917 uczestniczył w kursie dowódców kompanii.

Po powrocie do niepodległej Polski był praktykantem w banku w Gdańsku. Równocześnie przez dwa semestry studiował na Politechnice Gdańskiej. W listopadzie 1919 wstąpił w Poznaniu w szeregi Wojska Polskiego. Służył w 66 pułku piechoty im. Marszałka Józefa Piłsudskiego, w którym był organizatorem II baon tego pułku i jego dowódcą m.in. w okresie wojny polsko-bolszewickiej. W styczniu 1920 został wysłany na Front Północno-Wschodni i uczestniczył we wszystkich walkach pułku. W tym też roku został awansowany do stopnia kapitana.

19 lutego 1922 został odznaczony orderem „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o jego nadanie, czytamy m.in.:

Ponadto w uzasadnieniu „dowódca pułku podkreślał, że działo się to w okresie odwrotu wojsk polskich, gdy żołnierze byli już przemęczeni i naturalnie osłabieni”.

10 lutego 1922 na własną prośbę został przeniesiony do rezerwy. W 1934, jako oficer pospolitego ruszenia pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Toruń. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VIII. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”. W 1939 został zaliczony do pomocniczej służby wojskowej.

W okresie międzywojennym pracował zawodowo jako bankowiec, m.in. w Banku Związku Spółek Zarobkowych w Toruniu, a także udzielał się społecznie w Kole Oficerów Rezerwy w Toruniu, Związku Towarzystwa Powstańców i Wojaków oraz PCK, gdzie był skarbnikiem okręgu pomorskiego. W 1933 mieszkał w Toruniu przy ul. Mostowej 10.

W 1939 został zmobilizowany do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr VIII w Toruniu. W czasie kampanii wrześniowej, po agresji ZSRR na Polskę, został aresztowany przez Sowietów. Przebywał w obozie jenieckim w Kozielsku, skąd wysłał ostatni list 27 listopada 1939. Między 15 a 17 kwietnia 1940 przekazano go do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego – lista wywózkowa 029/1 z 13 kwietnia 1940, pozycja 36. Między 16 a 19 kwietnia 1940 zamordowany w Katyniu przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano w bezimiennych mogiłach zbiorowych, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne. W 1943 jego ciało zostało zidentyfikowane podczas ekshumacji nadzorowanych przez Niemców pod numerem 1779 – dosł. określony jako Kaminski Marcin (raport dzienny z 12 maja 1943). Przy jego zwłokach zostały odnalezione: legitymacja oficerska, dowód osobisty, legitymacja odznaczeniowa, karta tramwajowa, wizytówka, dwie fotografie, dwa kalendarzyki, list z banku w Poznaniu, bilet tramwajowy na miasto Toruń oraz legitymacja nadania orderu „Virtuti Militari”. Figuruje na liście Komisji Technicznej PCK pod numerem 01779.

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło awansował go pośmiertnie na stopnień majoraDecyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

W listopadzie 1920 zawarł związek małżeński z Jadwigą z Ruchniewiczów, z którą miał troje dzieci: Halinę Marię (ur. 23 września 1921), Jerzego Marcina (ur. 19 kwietnia 1924) i Edwarda Józefa (ur. 24 marca 1926).

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 2389 (307) – 19 lutego 1922Dekret Naczelnika Państwa z 19 lutego 1922 r. L. 11429/V.M. Adj. Gen. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 10, s. 321) Krzyż Walecznych Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 niemiecki Krzyż Żelazny II klasy

Zobacz też jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) obozy NKWD dla jeńców polskich ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Katyniu

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Kapitanowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie związani z Toruniem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Oficerowie 66 Kaszubskiego Pułku Piechoty Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani w Katyniu Kategoria:Polacy – oficerowie Armii Cesarstwa Niemieckiego w I wojnie światowej Kategoria:Polacy odznaczeni niemieckim Krzyżem Żelaznym Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Zmarli w 1940