Śnieżyca letnia (Leucojum aestivum L.Germplasm Resources Information Network (GRIN)) – gatunek rośliny z rodziny amarylkowatych, bylina. Rozmieszczenie i środowisko Pierwotnie występowała w południowej Europie i w Azji Mniejszej. Została introdukowana i jest zadomowiona w środkowej Europie, w Wielkiej Brytanii i Irlandii. W Polsce w warunkach naturalnych nie występuje. Rośnie na mokrych lub wilgotnych łąkach, nad rowami i w łęgach, do wysokości 1300 m n.p.m.
Morfologia i biologia thumb|left|180px|Pokrój thumb|left|180px|Kwiat Pokrój Łodyga wzniesiona, bezlistna, wysokości od 35 do 60 cm. Liście Odziomkowe, szerokolancetowate o szerokości ok. 1 cm, jasnozielone Kwiaty Białe z żółtą plamką na szczycie, długości 1-1,5 cm, na niejednakowej długości szypułkach, po 3 – 7 na jednej łodydze. Kwitną w okresie od kwietnia do maja. Cechy fitochemiczne roślina lekko trująca. Gatunek podobny Śnieżyca wiosenna – jest od niej dwukrotnie wyższa, ma mniejsze kwiaty i większą liczbę kwiatów na jednej łodydze.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Amarylkowate Kategoria:Rośliny trujące Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza