thumb|200px|Wizerunek herbu z herbarza Herby szlachty polskiej Zbigniewa Leszczyca thumb|200px|Wizerunek herbu według herbarza Johna Burkego thumb|200px|Wizerunek herbu z Księgi herbowej rodów polskich Juliusza Ostrowskiego Guttry (Gutry) – polski herb szlachecki pochodzenia szkockiego, herb własny z indygenatu.
Opis herbu Opis herbu z wykorzystaniem klasycznych zasad blazonowania:
Tarcza herbowa podzielona na cztery części. W polu pierwszym i czwartym w kolorze srebrnym, lwy czerwone. W polu drugim i trzecim w kolorze niebieskim złote snopy zboża.
Klejnot – nad hełmem w koronie, pół lwa trzymającego w łapach snop zboża, w kolorze złotym.
Labry z prawej srebrne, podbite czerwienią. Z lewej złote podbite niebieskimTadeusz Gajl, Herbarz polski od średniowiecza do XX wieku. Ponad 4500 herbów szlacheckich 37 tysięcy nazwisk 55 tysięcy rodów. L&L, 2007, s. 116.
Opis herbu z Księgi herbowej rodów polskich Juliusza Ostrowskiego:
Wzmianki heraldyczne Herb przyniesiony do Rzeczypospolitej ze Szkocji, herb rodziny Guttry (Guthrie of Elgin) wywodzącej się ze starego szkockiego klanu Guthrie, osiadłej w Gdańsku w XVI wieku. W 1673 podczas sejmu pacyfikacyjnego, na wniosek hetmanów Jana Sobieskiego i Dymitra Wiśniowieckiego, za zasługi wojenne, Jerzy Guttry major piechoty wojsk koronnych z regimentu Jana Fryderyka von GrabenaMarek Wagner, Słownik Biograficzny oficerów polskich drugiej połowy XVII wieku, tom I, Oświęcim 2013, s. 115. otrzymał indygenatSeweryn Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, tom V, s. 79..
Herbowni Jedna rodzina herbownych (herb własny): Guttry (Gutry)
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Herby z indygenatu Kategoria:Herby własne