Klemens Stanisław Remer (ur. 24 października 1895 w Tłustem, zm. 10 czerwca 1971 w Warszawie) – kapitan rezerwy żandarmerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy oraz polityczny Narodowych Sił Zbrojnych i Obozu Narodowo-Radykalnego, doktor praw.
Życiorys thumb|Grobowiec rodzinny Klemensa Remera Urodził się 24 października 1895 roku w Tłustem, w katolickiej rodzinie Lucjana, oficjała urzędu podatkowego w urzędzie c. k. starostwa powiatu sanockiego) i Marii z domu Martyniec. Jego bratem był Tadeusz (1894–1971), także oficer wojskowy, nauczyciel, bibliotekarz, dyrektor Biblioteki Przyrodniczej. Obaj byli jednymi z pierwszych członków ruchu skautowego w Sanoku, został członkiem tajnego „oddziału ćwiczebnego” im. Hetmana Stanisława Żółkiewskiego, założonego w listopadzie 1909 roku przez działaczy Organizacji Młodzieży Niepodległościowej „Zarzewie”, od 1911 roku jako jawna Drużyna Skautowa im. hetmana Stanisława Żółkiewskiego – Ex ossibus ultorAlojzy Zielecki, Rozwój ruchu niepodległościowego, W epoce autonomii galicyjskiej, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 474., był członkiem rady kierującej drużyną (innymi harcerzami byli wówczas m.in. jego brat Tadeusz, Jan Bratro, Władysław Brzozowski, Tadeusz Piech, Zygmunt Vetulani, Władysław Zaleski, Mieczysław Krygowski).
W 1913 Klemens zdał z odznaczeniem egzamin dojrzałości w C.K. Gimnazjum Męskim w Sanoku (w jego klasie byli m.in. Jan Ciałowicz, Jan Kuźnar, Włodzimierz Mozołowski, Franciszek Prochaska, Michał Terlecki – wszyscy także późniejsi oficerowie Wojska Polskiego). Po maturze pierwotnie udał się na studia na politechnice. Ukończył studia prawa i uzyskał w tej dziedzinie stopień doktora.
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej armii. Jego oddziałem macierzystym był pułk piechoty nr 95. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1917 roku w korpusie oficerów piechoty.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. 27 sierpnia 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu rotmistrza, w żandarmerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Pełnił wówczas służbę w dywizjonie żandarmerii wojskowej nr 6 we Lwowie. Zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów piechoty. W latach 1923, 1924 był oficerem rezerwowym 26 pułku piechoty we Lwowie. Później został przeniesiony z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów żandarmerii. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III i posiadał przydział mobilizacyjny do 1 dywizjonu żandarmerii w Warszawie.
W 1927 roku został mianowany prokurentem Banku Gospodarstwa Krajowego, Oddziału w Cieszynie, w tym roku był także prokurentem BGK, Oddziału w Katowicach, ponadto pełnił tę funkcję w Zakładzie Centralnym BGK. 20 stycznia 1938 roku został wybrany członkiem rady głównej Towarzystwa Pracy Społeczno-Gospodarczej. Członek Głównej Komisji Rewizyjnej Towarzystwa Rozwoju Ziem WschodnichSprawozdanie Towarzystwa Rozwoju Ziem Wschodnich : z działalności w drugim okresie sprawozdawczym 11.X.36-22.V.38, s. 13..
W okresie II wojny światowej w obliczu nadejścia frontu wschodniego ewakuował się wraz z członkami Rady Politycznej Narodowych Sił Zbrojnych do Częstochowy. Tam ukrywał się w mieszkaniu Stanisława Rybickiego, prezydenta Częstochowy. W 1946 roku został członkiem Organizacji Polskiej (także jako Organizacja Wewnętrzna, tajna forma Obozu Narodowo-Radykalnego). W ramach ONR został członkiem Zakonu Narodowego.
Pełnił funkcję dyrektora Banku Gospodarstwa Krajowego, mającego siedzibę w gmachu przy Alejach Jerozlimskich 7 (m.in. był w dyrekcji BGK w 1947). Był recenzentem publicystycznym.
Mieszkał w Warszawie przy ul. Polnej 44 m. 29, a w 1958 przy ulicy Słupeckiej 8 m. 10. Zmarł 10 czerwca 1971 roku (dwa miesiące później zmarł jego brat Tadeusz). Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 257c-1-16).
Życie prywatne Jego synem był Jan Klemens Remer (ur. 1926).
Ordery i odznaczenia Medal Niepodległości – 24 października 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.. Srebrny Medal Waleczności 2 klasy Brązowy Medal Waleczności dwukrotnie Krzyż Wojskowy Karola
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Gimnazjum im. Królowej Zofii w Sanoku Kategoria:Członkowie Obozu Narodowo-Radykalnego Kategoria:Członkowie Towarzystwa Rozwoju Ziem Wschodnich Kategoria:Harcerze Kategoria:Harcerze związani z Sanokiem Kategoria:Kapitanowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Kapitanowie żandarmerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Medalem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Waleczności Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Wojskowym Karola Kategoria:Polscy prawnicy Kategoria:Urodzeni w 1895 Kategoria:Zmarli w 1971 Kategoria:Urzędnicy bankowi II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie związani z bankowością w Polsce