Feliks Jaroński właśc. Placyd Franciszek Feliks Jaroński (ur. 5 października 1823 w Kielcach, zm. 11 maja 1895 w KielcachA. Oborny, Życie muzyczne Kielc w latach 1815–1914, Kielce 2006, s. 291-294.) – polski pianista, kompozytor i pedagog.

Życiorys Syn Józefa, sędziego Trybunału Cywilnego w Kielcach, i Wiktorii z domu Juszyńskiej; bratanek filozofa ks. Feliksa Jarońskiego. Ojciec skrzypka Mieczysława (1861–1922), wiolonczelisty i śpiewaka Stanisława (1863–1916), prawnika i polityka Wiktora (1870–1931), malarza i architekta Floriana (1859-1915), Piotra (1867-1947), Franciszka (1871-1938), Kazimierza (1876-1939), Zofii (1879-1915)J. Prosnak, Jaroński Feliks (1823–1895), w: Polski Słownik Biograficzny, t. 10, Wrocław–Warszawa–Kraków 1962–1964, s. 639..

Ogólne wykształcenie uzyskał w Kielcach, następnie studiował prawo w Warszawie. Gry fortepianowej uczył się pod kierunkiem Józefa Elsnera i Karola Kurpińskiego, a później w Wiedniu i Paryżu u Edwarda Wolffa i Jacques’a Halévy`ego. W stolicy Francji występował z powodzeniem w 1850 roku, natomiast jeszcze przed wyjazdem za granicę koncertował w Krakowie, w którym jego talent i umiejętności zostały dobrze przyjęte przez krytykę. Po powrocie osiadł w Trojance k. Humania, gdzie spędził dwa lata i stworzył serię popularnych Dumek fortepianowych.

W 1856 roku przeniósł się do Warszawy, podejmując pracę jako nauczyciel. Karierę muzyczną zarzucił, bowiem stawiał sobie wysokie cele, a ich wyrazem stały się odmowy występów, które uzasadniał stwierdzeniem, że „jeszcze nie nadeszła pora”. Zapewne w 1862 roku zamieszkał na stałe w KielcachRok ten podaje „Gazeta Kielecka” z maja 1895. Pozostałe daty osiedlenia się Jarońskiego w Kielcach, które występują w literaturze, to: 1870 (Encyklopedia Muzyczna PWN) i 1879 (Słownik pianistów polskich). A. Oborny, Życie muzyczne Kielc w latach 1815–1914, Kielce 2006, s. 292., pracując dalej jako pedagog. W mieście tym animował życie muzyczne, a jego wychowankowie koncertowali na lokalnych estradach. Prawdopodobnie inicjował występy znanych artystów, korzystając ze swoich warszawskich powiązań. W 1875 podjął, wraz z Janem Antoniewiczem, nieudaną próbę założenia Kieleckiego Towarzystwa Muzycznego.

Twórczość Feliks Jaroński stworzył:

serię Dumek fortepianowych, opartych na ludowych melodiach ukraińskich (wydanych dwukrotnie nakładem Gebethnera i Wolffa); dwa Mazurki fortepianowe opus 4; Szumkę (Nuż do harfy) na fortepian (wydaną nakładem Gebethnera i Wolffa); pieśń religijną; wariację na temat: „Pomoc dajcie mi, rodacy”.

Uwagi

Przypisy

Literatura dodatkowa A. Oborny, Życie muzyczne Kielc w latach 1815–1914, Kielce 2006, passim.

Linki zewnętrzne Utwory Feliksa Jarońskiego w bibliotece Polona

Kategoria:Polscy pianiści Kategoria:Polscy kompozytorzy muzyki poważnej Kategoria:Polscy pedagodzy muzyczni Kategoria:Ludzie urodzeni w Kielcach Kategoria:Urodzeni w 1823 Kategoria:Zmarli w 1895 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Starym w Kielcach