Giuseppe Chiarini (ur. 17 sierpnia 1833 w Arezzo, zm. 4 sierpnia 1908 w Rzymie) – włoski pisarz i krytyk literacki.
We Florencji, w roku 1856, Giuseppe Chiarini i jego przyjaciele – Giosuè Carducci, Ottaviano Targioni Tozzetti i Giuseppe Torquato Gargani – założyli nieformalne stowarzyszenie literackie „Przyjaciele Pedanci”. Wspólnie sprzeciwiali się romantyzmowi w poezji włoskiej, próbując przy tym w swoich dziełach i wystąpieniach nawiązać do tradycji klasycznych. Stowarzyszenie działało do roku 1859, wydając z inicjatywy Chiariniego sześć numerów miesięcznika „Poliziano” poświęconego głównie literaturze. Po tym doświadczeniu Chiarini przeniósł się do Turynu, gdzie współpracował z pismem „Rivista Italiana” założonym w roku 1860 przez Terenzia Mamianiego, początkowo jako krytyk, później już jako redaktor naczelny.
W roku 1879, podobnie jak siedem lat wcześniej Carducci, Chiarini utracił syna o imieniu DantePiero Bianconi, Carducci, Alfani e Venturi, Firenze 1934..
W latach 1884–1886 kierował w Rzymie wydawaniem pisma „Domenica del Fracassa”Giuseppe Chiarini, Memorie della vita di Giosuè Carducci (1835-1907) raccolte da un amico, Barbera, Firenze 1920, s. 232-234.. Również w Rzymie wstąpił do loży masońskiej założonej przez Adriana Lemmiego, do której należało wielu słynnych Włochów, między innymi Carducci, Crispi i ZanardelliPiero Bargellini, Giosuè Carducci, Morcelliana, Brescia 1934, s. 285..
Był pierwszym biografem Carducciego. Napisał również monografie La vita di Giacomo Leopardi (Życie Giacoma Leopardiego, 1905) i La vita di Ugo Foscolo (Życie Uga Foscolo, 1910).
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1833 Kategoria:Zmarli w 1908 Kategoria:Włoscy pisarze Kategoria:Włoscy dziennikarze Kategoria:Włoscy wolnomularze Kategoria:Ludzie urodzeni w Arezzo