Feiyin Tongrong (chiń. 費隱通容, pinyin Fèiyǐn Tōngróng; kor. 비은통용 Piŭn T’ongyong; jap. Hiin Tōyō; wiet. Phí ẩn Thông Dung; ur. 1593, zm. 1662) – chiński mistrz chan z odgałęzienia yangqi szkoły linji, kaligraf.

Życiorys Pochodził z rejonu Fuqing, gdzie znajdował się klasztor Wanfu na górze Huangbo. Po śmierci rodziców krewni oddali go do lokalnego klasztoru. W wieku 14 lat został nowicjuszem. Jego pierwszymi nauczycielami byli mistrzowie chan szkoły caodong, tacy jak Zhanran Yuancheng (1561–1626), Wuming Huijing (1548–1618) i Wuyi Yuanlai. Został zaordynowany przez mistrza Zhanrana i na ceremonii tonsurowej (postrzyżyn) otrzymał imię MingmiJiang Wu. Enlightenment in Dispute. s. 92..

Był antynomistą i bardzo interesował się praktyką Koanową. Kolidowało to z ówczesnym stylem praktyki caodong, w którym praktykowało się medytację, inkantacje oraz prowadziło doktrynalne studia. Był więc często wyśmiewany przez innych uczniów. Nie znajdywał także zrozumienia u nauczycieli. Studiował kiedyś ze znanym mnichem, który wierzył w to, że osiągnął oświecenie. Mnich ten spytał Feiyina o znaczenie bezspoinowej stupy (wufengta)Historia o bezspoinowej stupie jest często używana jako gong’an podczas treningu uczniów. Jej twórcą jest mistrz chan Nanyang Huizhong, który poprosił jednego z cesarzy Tangów o wybudowanie po jego śmierci bezspoinowej stupy.. Feiyin odpowiedział klaśnięciem. Mnich powiedział wtedy: „Spróbuj nauczyć się być uczciwym!” Feiyin odpowiedział: „Biorąc pod uwagę to, że jesteś już starszy, wymierzam ci trzydzieści uderzeń”. Ostatecznie Feiyin odszedł do tego nauczyciela.

Po około dziesięciu latach praktyki u mistrzów caodong Feiyin opuścił tę szkołę i rozpoczął praktykę w szkole linji. Miał wtedy około 28 lat. W 1621 roku przeczytał zapisane wypowiedzi (chiń. yulu) mistrza Miyuna Yuanwu i został natychmiast przyciągnięty przez jego nauki. Uwielbienie Miyuna przez Feiyina wynikało z tego, iż mieli podobne zrozumienie literatury chan.

W końcu doszło do ich spotkania, podczas którego nie użyli żadnego dyskursywnego dialogu. Uderzenia i okrzyki, chociaż wydawały się niezwykle gwałtowne, wyrażały ich zrozumienie chanu. Feiyin po raz pierwszy poczuł się w pełni zaaprobowany. Po tym spotkaniu Feiyin spalił wszystkie swoje doktrynalne eseje, które napisał wcześniej i całkowicie poświęcił się literaturze chan.

Feiyin praktykował u Miyuna przez kilka lat. W 1630 roku Feiyin, który pochodził z Fuqing, udał się tam, m.in. aby przedstawić osobę Miyuna lokalnym intelektualistom. Feiyin wynegocjował także wtedy stanowisko opata klasztoru Wanfu dla Miyuna. Miyun zaakceptował propozycję i w 1631 roku drogą morską przybył do Fuqing. Siódmego miesiąca tego roku Feiyin otrzymał certyfikat przekazu Dharmy, miotełkę i szatę w czasie publicznej ceremonii. Miyun opuścił Wanfu si ósmego miesiąca tego roku, a Feiyin został opatem klasztoru Mafeng w Fujian. Jednak już w 1633 roku był opatem Wanfu siJiang Wu. Enlightenment in Dispute. s. 92, 93..

Po trzech latach pełnego sukcesów piastowania tej funkcji, jego kariera szybko się rozwijała. W 1638 roku został opatem klasztoru Jinsu w okolicy Haiyan w prowincji Zhejiang, po Miyunie, który został opatem Tiantong si w Ningbo. Około 1640 roku wpływy Miyuna były olbrzymie. Jego linia przekazu dzierżyła dwa najbardziej prestiżowe w Chinach klasztory (z pięciu): Jinsu (Feiyin) i Tiantong (Miyun). Oba te klasztory były zupełnie niezależne. Jednak gdy znalazły się w posiadaniu Miyuna i Feiyina, miejscowi patroni (dla których lokalne klasztory były terenem ich wpływów) poczuli się zagrożeni, gdyż przypuszczali, iż klasztor Jinsu stanie się filią klasztoru Tiantong. W wyniku tej kontrowersji Miyun musiał udać się do Jinsu si i wyjaśnić sprawę tak, aby uspokoić miejscowych notabliJiang Wu. Enlightenment in Dispute. s. 262..

Jednym z głównych zainteresowań Feiyina były linie przekazu Dharmy. Był uczulony na wszelkie fałszerstwa i krytykował Muchena Daominga za to, iż ten pisząc epitafium dla ich mistrza Miyuna, wspomniał tylko ilość jego spadkobierców Dharmy, bez wymieniania ich z nazwiska. Dla Feiyina była to próba oszustwa, gdyż Muchen otrzymał przekaz Dharmy przez pośrednika. Aby uniknąć podobnych problemów Feiyin posunął się do tego, że w czasie żałobnych uroczystości w roku 1642 poświęconych Miyunowi w klasztorze Tongxuan na górze Tiantai publicznie spalił wszystkie miotełki pozostałe po Miyunie oraz zniszczył jego pieczęćJiang Wu. Enlightenment in Dispute. s. 213..

W roku 1647 został zaproszony na stanowisko opata do jednego z głównych klasztorów Chin – Tiantong. W 1650 przyjął stanowisko opata w klasztorze Fuyan. W latach 50. XVII wieku przeżywał szczyt swojej kariery. Odbywał częste podróże pomiędzy słynnymi ośrodkami chanu w prowincji Zhejiang i rozciągnął swoje wpływy na wszelkie sprawy klerykalne.

W tym okresie napisał swoją polemiczną książkę Wudeng yantong, która spowodowała olbrzymie zamieszanie w chińskim środowisku buddyjskim i doprowadziła go do porażki i frustracjiJiang Wu. Enlightenment in Dispute. s. 93..

Mistrz chan Feiyin Tongrong zmarł w 1662 roku pozostawiwszy po sobie 64 spadkobierców.

Ponieważ jego uczeń Yinyuan Longqi założył w Japonii szkołę ōbaku, Feiyin jest czczony także w Japonii. W 1999 roku japońscy pielgrzymi wybudowali w klasztorze Wanfu pawilon Feiyina (chiń. Feiyin ting).

Prace literackie Wudeng yantong Wudeng yantong jiehuo pian Feiyin chansi bieji

Linia przekazu Dharmy zen Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń mistrzów od 1 patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.

Druga liczba oznacza liczbę pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 patriarchy Indii i 1 patriarchy Chin.

Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju. 39/29. Huanyou Zhengchuan (1549–1614) 40/30. Xuejiao Yuanxin postanowił zrekreować szkołę yunmen 40/30. Tianyin Yuanxiu (1575–1635) 41/31. Ruo’an Tongwen (1604–1655) 41/31. Shanci Tongji (1608–1645) 41/31. Yulin Tongxiu (1614–1675) 42/32. Maoxi Xingsen (1614–1677) 42/32. Baisong Xingfeng (1612–1674) 42/32. 43/33. Meng’an Chaoge (1639–1708) 44/34. Jialing Xingyin (1671–1726) 40/30. Miyun Yuanwu (1566–1642) 12 spadkobierców 41/31. Shiche Tongsheng (1593–1638) 3 spadkobierców 42/32. Xigan Xingyuan (1609–1679) 42/32. Qiyuan Xinggang (1597–1654) mistrzyni chan, 7 spadkobierczyń 43/33. Yikui Chaochen (1625–1679) mistrzyni chan 41/31. Chaozong Tongren (1604–1648) 41/31. Muyun Tongmen (1591–1671) 41/31. Poshan Haiming (1577–1666) 42/32. Zhangrue Tongzui (1610–1693) 41/31. Hanyue Fazang (1573–1635) 42/32. Tanji Hongren (1599–1638) 42/32. Jiqi Hongchu (1605–1672) 43/33. Baochi Jizong (ur. 1606) mistrzyni chan 43/33. Zukui Jifu mistrzyni chan 43/33. Renfeng Jiyin (bd) mistrzyni chan 43/33. Jiyin Xiangyu (bd) 42/32. Liu Daozhen (bd) 42/32. Dingmu Hongche (bd) 42/32. Jude Hongli (1600–1667) 43/33. Huishan Jiexian (1610–1672) 43/33. Bo’an Zhengzhi (1599–1676) 41/31. Muchen Daomin (1596–1674) 42/32. Yuan’an Benli (1622–1682) 43/32. Gulu Fan (bd) 44/34. Ziyong Chengru (ur. ok. 1645) mistrzyni chan 42/32. Shouzun Yuanzhao (1647–1729) 43/33/1. Wietnam tradycja Nguyên Thiều w ramach szkoły lâm tế (czyli linji) 41/31. Wanru Tongwei (1594–1657) 42/32. Jizong Xingche (ur. 1606) mistrzyni chan 42/33. Renhua Fa (bd) mistrzyni chan 41/31. Feiyin Tongrong (1593–1661) 64 spadkobierców 42/32. Hanpu Xingcong (1610–1666) 42/32. Baichi Xingyuan (1611–1662) 42/32. Shuijian Huihai (bd) 42/32. Gengxin Xingmi (bd) 43/33. Daozhe Chaoyuan (1602–1662) Japonia, Nagasaki. 44/34/1. Bankei Yōtaku (1622–1793) był jego uczniem przez rok, otrzymał nawet inka, ale nie został jego spadkobiercą 42/32. Yinyuan Longqi (1592–1673) szkoła ōbaku 43/33. Yelan Xinggue (1613–1651) 43/33. Yiran Xingrong (1601–1668) 43/33. Huimen Rupei (1615–1664) 41/31. Shiqi Tongyun (1594–1663) 42/32. Weiji Xingzhi (zm. 1672) mistrzyni chan 43/33. Jingnuo Chaoyue (bd) mistrzyni chan

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Mistrzowie chan epoki Ming Kategoria:Urodzeni w 1593 Kategoria:Zmarli w 1662