Ludwik Jacek Ciba (ur. 11 sierpnia 1894 w Wielowsi, zm. 9 listopada 1938 we Lwowie) – podpułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Bartłomieja i Julii z domu Walczyn, urodzony 11 sierpnia 1894 w Wielowsi, w ówczesnym powiecie tarnobrzeskim Królestwa Galicji i Lodomerii. W 1913 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum w Jaśle. Od 1 lipca do 20 sierpnia 1914 należał do Związki Strzeleckiego w Krośnie.

Podczas I wojny światowej, 20 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich, gdzie do 23 września 1917 służył w 1 pułku artylerii. Po kryzysie przysięgowym został wcielony do armii austriackiej, gdzie służył do 31 października 1918.

Po powrocie z frontu włoskiego, 1 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. 6 grudnia tego roku wyruszył na front ukraiński, gdzie walczył do marca 1919. Następnie w czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 10 Kaniowskiego pułku artylerii polowej, do którego został przeniesiony w czerwcu 1919. W kwietniu 1920 dowodził 5 baterią II dywizjonu majora Aleksandra Majewskiego. Walczył na terenie Polesia w składzie 9 Dywizji Piechoty. Wyróżnił się w walkach z bolszewickimi pociągami pancernymi, stoczonymi 7 maja pod Wasilewiczami i 9 maja pod Babiczami, zyskując pochwały dowódcy dywizji, generała podporucznika Władysława Sikorskiego i dowódcy XVII Brygady Piechoty, podpułkownika Mieczysława Trojanowskiego. W czasie drugiej z wymienionych walk jego bateria uszkodziła pociąg pancerny „Czarnomorzec” (ros. бронепоезд „Черноморец”Z informacji dostępnych w Internecie wynika, że Armia Czerwona w czasie wojny domowej i wojny z Polską posiadała dwa pociągi pancerne o tej samej nazwie. Jeden z nich nosił numer „38” i był określany jako „1-й Черноморский”, natomiast drugi był zdobycznym niemieckim pociągiem pancernym „Deutschland”.). Generał Sikorski w rozkazie dywizyjnym numer 91 napisał: „Dowódcy i całej 5-tej baterii 10 pap dziękuję w imieniu służby narodowej za jej dzielną i skuteczną walkę z artylerią i bolszewickimi pociągami pancernymi w czasie pochodu na Rzeczycę wzdłuż toru kolejowego”. 18 sierpnia wyróżnił się męstwem w walce o Wyszków, za co 28 lutego 1921 został odznaczony krzyżem „Virtuti Militari" V klasy.

3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 252. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W latach 1922–1924 był słuchaczem III Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 października 1924, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi i wyznaczony na stanowisko kierownika Referatu Organizacyjnego w Oddziale Ogólnym. W czasie studiów w Wyższej Szkole Wojennej i służby sztabowej pozostawał oficerem nadetatowym 10 papWitold Jarno, Okręg Korpusu Wojska Polskiego nr IV Łódź 1918-1939, Instytut Historii Uniwersytetu Łódzkiego, Katedra Historii Polski Współczesnej, Wydawnictwo „Ibidem”, Łódź 2001, , s. 123.. 3 maja 1926 prezydent RP nadał mu stopień majora ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1925 i 31. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W grudniu 1926 został przeniesiony do Wydziału Fortyfikacji Oddziału III Sztabu Generalnego w Warszawie.

5 listopada 1928 został skierowany do 1 pułku artylerii polowej Legionów w Wilnie, w celu odbycia praktyki liniowej na stanowisku dowódcy dywizjonuDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 342.. 23 grudnia 1929 otrzymał przeniesienie do Szkoły Strzelania Artylerii, funkcjonującej w ramach Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu, na stanowisko wykładowcyDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 386.. 20 września 1930 został przeniesiony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie na stanowisko wykładowcy taktyki artyleriiDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 20 września 1930 roku, s. 299.Lista oficerów dyplomowanych (stan z dnia 15 kwietnia 1931 r.), Sztab Główny WP, Warszawa 1931, s. 24.. W latach 1933–1934 był szefem Katedry Artylerii Wyższej Szkoły WojennejMaciej Szczurowski, Kadra dowódcza artylerii Wojska Polskiego w przededniu wybuchu II wojny światowej Piotrkowskie Zeszyty Historyczne, T. 3, 2001, s.151-156.. Komendant Wyższej Szkoły Wojennej, generał brygady Tadeusz Kutrzeba w sporządzonej opinii służbowej stwierdził: „bardzo dobry artylerzysta z dużym doświadczeniem wojennym. Inteligentny, wymowny. Potrafi pobudzić zainteresowanie i jasno przedstawić swój pogląd. W terenie czuje się bardzo dobrze. Bardzo dobry, pewny siebie wykładowca taktyki artylerii”. W tym samym czasie wykładowcami i asystentami byli także oficerowie dyplomowani artylerii: podpułkownik Mikołaj Łapicki, major Jan Ciałowicz, major Jan Patoczka, kapitan Andrzej Marecki i kapitan Stanisław MayerOpinie generała Tadeusza Kutrzeby o oficerach Wyższej Szkoły Wojennej z grudnia 1931 roku, Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1/121, s. 577. W kadrze szkoły był także ppłk dypl. Henryk Romiszowski ale jak wynika z opinii komendanta szkoły nie prowadził wykładów, lecz był jego pomocnikiem w dziale organizacji nauki..

14 grudnia 1931 awansował do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 i 10. lokatą w korpusie oficerów artyleriiDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 15 grudnia 1931 roku, s. 398.. 22 grudnia 1934 otrzymał przeniesienie do 1 pułku artylerii najcięższej w Górze Kalwarii na stanowisko I zastępcy dowódcy pułkuDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 22 grudnia 1934 roku, s. 263.. 28 stycznia 1938 objął dowództwo 6 pułku artylerii ciężkiej we Lwowie. Inspektor armii we Lwowie, generał dywizji Kazimierz Fabrycy w sporządzonej opinii inspektorskiej stwierdził: „Dobry wychowawca, dobry wyszkoleniowiec. Technicznie i taktycznie bardzo dobry. Zdolny dowódca pułku”Wykaz imienny podpułkowników artylerii posiadających warunki do awansu na pułkowników w 1939 r., Instytut Józefa Piłsudskiego w Ameryce, sygn. 701/1/120, s. 209.. Zmarł 9 listopada 1938 we Lwowie. 14 listopada 1938 został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A 5, rząd 7, grób 15). Pośmiertnie awansowany na pułkownika ze starszeństwem z 19 marca 1939 w korpusie oficerów artylerii.

Był żonaty z Reginą Kozłowską, z którą miał dwie córki: Barbarę Marię (1930–2017) i Elżbietę Wiesławę (ur. 14 stycznia 1933).

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 949 – 28 lutego 1921 Krzyż Niepodległości – 6 czerwca 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski – 11 listopada 1936 „za zasługi w służbie wojskowej”. Krzyż Walecznych dwukrotnie Złoty Krzyż Zasługi – 10 listopada 1928M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Odznaka „Za wierną służbę”

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Członkowie Związku Strzeleckiego (1910–1914) Kategoria:Ludzie związani z Jasłem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Odznaką „Za wierną służbę” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 1 Pułku Artylerii Najcięższej Kategoria:Oficerowie 6 Pułku Artylerii Ciężkiej Kategoria:Oficerowie 10 Kaniowskiego Pułku Artylerii Lekkiej Kategoria:Oficerowie dyplomowani II Rzeczypospolitej Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Pułkownicy artylerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Wykładowcy Wyższej Szkoły Wojennej Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Zmarli w 1938