Anthony La Russa, Jr. (ur. 4 października 1944) – amerykański baseballista, który występował na pozycji drugobazowego i łącznika, menadżer zespołów MLB i działacz sportowy.
Kariera zawodnicza W czerwcu 1962 podpisał kontrakt jako wolny agent z Kansas City Athletics i początkowo grał w klubach farmerskich tego zespołu. W Major League Baseball zadebiutował 10 maja 1963 w meczu przeciwko Minnesota Twins jako pinch runner. Przez następne sześć lat grał w niższych ligach w zespołach farmerskich Athletics. W sierpniu 1971 przeszedł do Atlanta Braves, w którym rozegrał 9 meczów. W latach 1972–1977 grał w niższych ligach w organizacji Atlanta Braves, Chicago Cubs, Pittsburgh Pirates, Chicago White Sox i St. Louis Cardinals.
thumb|220px|Tony La Russa jako menadżer Oakland Athletics.
Kariera menedżerska Pierwszym zespołem w karierze menadżerskiej La Russy był klub farmerski Chicago White Sox, Knoxville Sox z Double-A, którego objął w 1978 roku. W czerwcu 1978 Larry Doby zastąpił na stanowisku menadżera White Sox Boba Lemona, a La Russa został trenerem pierwszej bazy tego zespołu. Następnie prowadził Iowa Oaks z Triple-A, zaś 2 sierpnia 1979 przejął Chicago White Sox i został najmłodszym wówczas menadżerem w MLB. W 1983 poprowadził zespół do mistrzostwa dywizji AL West z bilansem 99–63, jednak przegrał w American League Championship Series z późniejszym triumfatorem w World Series Baltimore Orioles. W tym samym roku otrzymał po raz pierwszy nagrodę AL Manager of the Year. W sezonie następnym po rozegraniu 64 meczów, White Sox zanotowali bilans 26–38 i w efekcie 19 czerwca 1986 La Russa został zwolniony z funkcji menadżera zespołu.
Dwa tygodnie później został menadżerem Oakland Athletics. W latach 1988–1990 poprowadził zespół do mistrzostwa American League, a w 1989 do zwycięstwa w World Series, po pokonaniu San Francisco Giants 4–0. 23 października 1995 objął St. Louis Cardinals.
W sezonie 2004 La Russa poprowadził Cardinals do 105 zwycięstw w sezonie zasadniczym. W postseason zespół pokonał Los Angeles Dodgers w NLDS i Houston Astros w NLCS. W World Series uległ jednak Boston Red Sox 0–4, którzy przełamali tzw. klątwę Bambino i zdobyli mistrzowski tytuł po 86 latach. Dwa lata później Cardinals uzyskali najgorszy bilans w rundzie zasadniczej (83–78) jako World Series Champion. Po raz ostatni poprowadził zespół 28 października 2011 w decydującym o mistrzostwie meczu numer 7 przeciwko Texas Rangers.
W karierze menadżerskiej zanotował bilans 2728–2365–4 co daje mu trzecie miejsce w klasyfikacji wszech czasów pod względem zwycięstw za Conniem Mackiem i Johnem McGrawem. 12 maja 2012 przed meczem z Atlanta Braves miała miejsce ceremonia zastrzeżenia numeru 10, z którym występował jako menadżer St. Louis Cardinals.
W maju 2014 został członkiem zarządu klubu Arizona Diamondbacks, a w październiku 2020 menadżerem Chicago White Sox.
Baseball Hall of Fame 9 grudnia 2013 został wybrany przez Expansion Era Committee do Galerii Sław Baseballu. Ceremonia wprowadzenia do Baseball Hall of Fame odbyła się 27 lipca 2014.
Nagrody i wyróżnienia Nagroda/wyróżnienieLataŹródło3× zwycięzca w World Series 1989, 2006, 20114× Manager of the Year Award1983, 1988, 1992, 2002Baseball Hall of Fame od 2014# 10 zastrzeżony przez Cardinals2011
Statystyki menadżerskie LataKlubLigaMeczeZwycięstwaPorażki% zw. i por.1979–1986Chicago White SoxAL103552251050,61986–1995Oakland AthleticsAL147179867354,21996–2011St. Louis CardinalsNL25911408118254,4Łącznie w karierze50972728236553,6
Przypisy
Kategoria:Amerykańscy baseballiści Kategoria:Baseballiści Kansas City Athletics Kategoria:Baseballiści Oakland Athletics Kategoria:Baseballiści Atlanta Braves Kategoria:Baseballiści Chicago Cubs Kategoria:Menadżerowie Chicago White Sox Kategoria:Menadżerowie Oakland Athletics Kategoria:Menadżerowie St. Louis Cardinals Kategoria:Członkowie Baseball Hall of Fame Kategoria:Urodzeni w 1944 Kategoria:Ludzie urodzeni w Tampie