Wilhelm Zagórski (ur. w Krawczynie, zm. 3 grudnia 1925 w Rajczy) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Wilhelm Zagórski urodził się 15 stycznia 1892 roku w majątku Krawczyno, w ówczesnej guberni witebskiej. W 1911 roku, po ukończeniu szkoły oficerskiej w Odessie, rozpoczął zawodową służbę w Armii Imperium Rosyjskiego. W 1917 roku wstąpił do I Korpusu Polskiego w RosjiWspomnienie o ś.p. ppłk. Zagórskim, „Polska Zbrojna” Nr 341 z 12 grudnia 1925 r. s. 4, tu jako datę urodzenia podano 25 stycznia 1892 roku..
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, 20 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. Od stycznia 1919 roku był szefem sztabu Oddziału Samoobrony rotmistrza, a później majora Władysława Dąbrowskiego, który 6 czerwca 1919 roku przekształcił się w Lidzki Pułk StrzelcówZarys historii wojennej 76-go Lidzkiego Pułku Piechoty, oprac. zb. oficerów pułku, Warszawa 1930, s. 8, 19.. 23 lipca 1919 roku, po śmierci kapitana Piotra Mienickiego, objął dowództwo I batalionuZarys ..., s. 20, 24, 29.. Trzykrotnie pełnił obowiązki dowódcy tego pułku, a mianowicie od 6 do 21 czerwca i od 5 września do 11 listopada 1919 roku oraz od 18 października 1920 roku do 12 stycznia 1922 rokuKsięga chwały piechoty, oprac. zbiorowe pod przewodnictwem Bronisława Prugar-Ketlinga, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1992, reprint wydania z 1939 roku. 21 października 1920 roku dowodzony przez niego „pułk” przybył z Modlina do Wilna, gdzie wszedł w skład Wojska Litwy ŚrodkowejZarys ..., s. 38.. Do 21 listopada tego roku walczył z Litwinami.
10 lipca 1922 roku został zatwierdzony na stanowisku pełniącego obowiązki zastępcy dowódcy pułku, który w październiku tego roku został przemianowany na 76 Lidzki pułk piechoty i przeniesiony do GrodnaZarys ..., s. 43, 46.. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 164. lokatą w korpusie oficerów piechotyLista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 29.Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 343, 400.. 31 marca 1924 roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 22. lokatą w korpusie oficerów piechotyDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 32 z 2 kwietnia 1923 roku, s. 167.. Po awansie został zatwierdzony na stanowisku zastępcy dowódcy 76 Lidzkiego pułku piechotyRocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 301, 343.Obsada pułków piechoty w: Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 55 z 22 maja 1925 roku, s. 274..
Zmarł 3 grudnia 1925 roku, po długiej i ciężkiej chorobie, w sanatorium RajczyDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 6 z 20 stycznia 1926 roku, s. 35.. Jego grób znajduje się na cmentarzu wojskowym w Grodnie.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4068 – 1922 Krzyż Walecznych czterokrotnie Krzyż Zasługi Wojsk Litwy ŚrodkowejRozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych G.M.I.L. 1254 z 1926 r. (Dziennik Personalny z 1926 r. Nr 12, s. 70) Medal Międzysojuszniczy „Médaille Interalliée”
Przypisy
Bibliografia
Roczniki Oficerskie 1923 i 1924.
Kategoria:Pochowani w Grodnie Kategoria:Podpułkownicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Oficerowie I Korpusu Polskiego w Rosji Kategoria:Polacy – oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Zasługi Wojsk Litwy Środkowej Kategoria:Dowódcy 76 Lidzkiego Pułku Piechoty Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Wojskowi Litwy Środkowej Kategoria:Zmarli w 1925 Kategoria:Zastępcy dowódcy 76 Lidzkiego Pułku Piechoty