Andriej Władimirowicz Trubieckoj, ros. Андрей Владимирович Трубецкой (ur. 4 lipca 1920 w Bogorodicku w guberni moskiewskiej, zm. 27 października 2002) – radziecki partyzant pod koniec II wojny światowej, kardiolog, doktor nauk biologicznych, memuarysta.
Życiorys Pochodził z książęcego rodu . Był wnukiem znanego filozofa i synem pisarza .
Od 1923 r. jego rodzina mieszkała w Siergijewym Posadzie. W 1934 r. NKWD aresztowało jego ojca i siostrę. Otrzymali oni karę zsyłki do Andiżanu, dokąd udała się reszta rodziny. W 1937 r. ponownie aresztowano jego ojca i siostrę, którzy następnie zostali rozstrzelani. Ponadto NKWD aresztowało brata i drugą siostrę, skazanych na karę 10 lat łagrów. W tej sytuacji Trubieckoj z matką w 1938 r. przenieśli się do Samarkandy. Następnie przybył do Moskwy, rozpoczynając zaoczne studia na wydziale fizycznym miejscowego uniwersytetu. W 1939 r. został zmobilizowany do Armii Czerwonej.
Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 r. został ciężko ranny w walkach pod Pskowem, po czym w lipcu tego roku trafił do niewoli. Leczony w lazarecie w okupowanym Wilnie, został warunkowo wypuszczony na wolność w wyniku interwencji krewnych z rodu Trubeckich. Początkowo przebywał w majątku Apollinarego Chrieptowicza-Butieniewa, którego pierwszą żoną była, nieżyjąca już w tym czasie, Maria Siergiejewna Trubiecka (1888–1934), córka , zatem stryjeczna ciotka Andrieja. Pracował tam pod nadzorem jako magazynier, gdyż majątek został skonfiskowany przez Niemców i znacjonalizowany na rzecz III Rzeszy.
Zagrożony ponownym uwięzieniem opuścił Szorsy dzięki pomocy krewnych i lokalnych władz litewskich. Na początku 1943 r. zamieszkał w Królewcu, gdzie dzięki koneksjom rodzinno-towarzyskim został bibliotekarzem w Instytucie Badań Wschodu przy miejscowym uniwersytecie. Otrzymał możliwość pozostania w Niemczech lub wyjazdu do Francji. Nie skorzystał jednak z tej możliwości, przedostając się potajemnie w 1944 r. w Lasy Augustowskie, gdzie wstąpił do partyzanckiego oddziału AK, a następnie radzieckiego oddziału partyzanckiego „majora Orłowa”, który w rzeczywistości podlegał GRU.
Po odbyciu przeszkolenia zwiadowczo-dywersyjnego na początku 1945 r. powrócił do Armii Czerwonej. Służył jako sierżant w 148 Gwardyjskim Pułku Strzeleckim. Został ranny. Po demobilizacji w 1946 r., powrócił do Moskwy, gdzie tym razem rozpoczął studia na wydziale biologicznym miejscowego uniwersytetu. Poślubił studentkę architektury , córkę zmarłego w łagrze malarza , przedstawiciela arystokratycznego rodu Golicynów.
W sierpniu 1949 r. został aresztowany przez KGB. Po procesie skazano go za zdradę ojczyzny w styczniu 1950 r. na karę 10 lat łagrów. Przebywał w . Pracował w lazarecie obozowym. W styczniu 1955 r. wyszedł na wolność. Powrócił na studia w Moskwie. W listopadzie 1956 r. został zrehabilitowany. Od 1961 r. kierował laboratorium fizjologicznym w instytucie kardiologii. W kolejnych latach pracował naukowo w Centrum Kardiologicznym Akademii Nauk ZSRR. W 1970 r. otrzymał tytuł doktora nauk biologicznych. Był autorem prac naukowych. W 1996 r. opublikował książkę pt. „Rossija wosprianiet”, zawierającą artykuły członków rodu Trubieckich, zaś w 1997 r. wyszły jego wspomnienia pt. „Puti nieispowiedimy. (; Wospominanija 1939-1955)”, w których m.in. wspomina o okrucieństwach Armii Czerwonej w Prusach Wschodnich.
Zmarł 27 października 2002 roku na nowotwór w wieku 83 lat. Został pochowany na Cmentarzu Dołgoprudnieńskim.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Chronologia życia Andrieja W. Trubieckiego Wspomnienia dotyczące Andrieja W. Trubieckiego
Kategoria:Rosyjscy arystokraci Kategoria:Radzieccy partyzanci Kategoria:Więźniowie radzieckich łagrów Kategoria:Radzieccy kardiolodzy Kategoria:Rosyjscy autorzy pamiętników i dzienników Andriej Władimirowicz Kategoria:Urodzeni w 1920 Kategoria:Zmarli w 2002