Iwan Porfirjewicz Pataridze, (ur. 1890, zm. w II połowie 1944) – rosyjski wojskowy (rotmistrz), emigracyjny działacz kombatancki, wojskowy Rosyjskiego Korpusu Ochronnego podczas II wojny światowej.
W 1913 ukończył szkołę kawaleryjską w Jelizawetgradzie. Służył w stopniu korneta w 10 Odeskim Pułku Ułanów. Brał udział w I wojnie światowej. W 1918 wstąpił do nowo formowanych wojsk Białych. Od końca 1918 służył w 1 lub 2 Pułku Konnym. Od sierpnia 1920 w stopniu rotmistrza dowodził dywizjonem konnym 34 Dywizji Piechoty. W połowie października tego roku wraz z wojskami Białych został ewakuowany z Krymu do Gallipoli. Na emigracji zamieszkał w Bitoli. Od 1931 r. był przewodniczącym miejscowego oddziału Stowarzyszenia Gallipojczyków. Po zajęciu Jugosławii przez wojska niemieckie w kwietniu 1941, wstąpił do nowo formowanego Rosyjskiego Korpusu Ochronnego. W 1944 w czasie walk został ciężko ranny. Podczas leczenia w szpitalu wraz z personelem dostał się do niewoli sowieckiej, po czym został zamordowany.
Linki zewnętrzne Biografia Iwana P. Pataridzego
Bibliografia Siergiej W. Wołkow, Офицеры армейской кавалерии: Опыт мартиролога, 2002
Kategoria:Oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Biali (wojna domowa w Rosji) Kategoria:Biali emigranci rosyjscy Kategoria:Wojskowi rosyjskich formacji kolaboranckich w służbie Niemiec hitlerowskich Kategoria:Urodzeni w 1890 Kategoria:Zmarli w 1944