Sierafim Nikołajewicz Lalin, ros. Серафим Николаевич Лялин (ur. 1908 w Tule, zm. w lutym 1978 w Moskwie) – tokarz, generał porucznik, funkcjonariusz radzieckich służb specjalnych.
Życiorys Urodził się w rodzinie pracownika zakładu zbrojeniowego. Rosjanin. Przebywał w sierocińcu (1918–1921). Ukończył szkołę przyzakładową przy zakładzie nr 10 w Tule (1923–1927). Tokarz i sekretarz organizacji komsomolskiej w tymże zakładzie (1927–1930). Uczestnik kursów racjonalizacji w Moskwie (1930–1931). Zatrudniony w charakterze technika-racjonalizatora w zakładzie nr 10 w Tule (1931–1932). Studiował w Leningradzkim Wojskowym Instytucie Mechanicznym ( Ленинградский военно-механический институт институт) (1932–1937). Następnie zastępca szefa (1938), szef (1938–1939) wydziału w zakładzie nr 187 „Nowa Tuła” («Новая Тула»), instruktor KC WKP(b) (1939–1941), sekretarz WKP(b) w terenie, dyrektor zakładu nr 176 w Tule (1941), dyr. zakładu nr 257 w Orsku (1941–1942), dyr. zakładu nr 176 (1942–1945), III sekr. (1945–1948), sekr. (1948), II sekr. Komitetu Obwodowego WKP (b) w Tule (1948–1951).
Następnie podjął pracę w organach bezpieczeństwa (1951): zastępca szefa II Zarządu Głównego, kontrwywiadu, MBP ZSRR (1951–1952), z-ca ministra bezpieczeństwa państwowego ZSRR (1952–1953), z-ca szefa Zarządu MWD obwodu gorkowskiego (1953), st. doradca MWD przy MBP PRL (1953–1954), st. doradca KGB przy MBP PRL (1954), z-ca szefa II Zarządu Gł., kontrwywiadu, KGB przy RM ZSRR (1954–1958), z-ca przew. KGB przy RM ZSRR (1958–1959), szef Zarządu Operacyjno-Technicznego KGB przy RM ZSRR (1959–1961), członek kolegium KGB (1959–1972), szef VIII Zarządu Gł., wywiadu elektronicznego i szyfrów, KGB RM ZSRR (1961–1967), szef Zarządu KGB miasta Moskwy i obwodu moskiewskiego (1967–1971), szef Zarządu Operacji Specjalnych KGB Grupy Wojsk Radzieckich w Niemczech ( Группа советских войск в Германии) (1971–1973).
Na emeryturę przeszedł w 1973. Mieszkał w Moskwie.
Stopnie: pułkownik bezp. państw. (1951), gen. mjr. (1956), gen. por. (1964).
Członek WKP (b) od 1929.
Odznaczenia Order Lenina (dwukrotnie - 28 czerwca 1945 i 30 października 1967) Order Rewolucji Październikowej (31 sierpnia 1971) Order Czerwonej Gwiazdy (22 maja 1939) Order „Znak Honoru” (24 listopada 1942) Order Czerwonego Sztandaru Pracy I klasy (Polska) Order 9 września 1944 z Mieczami (Bułgaria) Złoty Medal Braterstwa Broni (NRD) Medal Za Umacnianie Braterstwa Broni (Czechosłowacja)
Bibliografia Н. В. Петров: Кто руководил органами госбезопасности, 1941 – 1954: Справочник, Междунар. о-во «Мемориал», РГАСПИ, ГАРФ, ЦА ФСБ России, О-во «Мемориал», «Звенья» Moskwa 2010, 1008 s. Przewodnik po historii Partii Komunistycznej i ZSRR (ros.) Biogram (ros.)
Kategoria:Cudzoziemcy odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy I klasy Kategoria:Funkcjonariusze KGB Kategoria:Funkcjonariusze radzieckich służb specjalnych w Polsce Ludowej Kategoria:Radzieccy generałowie porucznicy Kategoria:Ludzie urodzeni w Tule Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonej Gwiazdy Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem Rewolucji Październikowej Kategoria:Odznaczeni Orderem „Znak Honoru” Kategoria:Odznaczeni Orderem 9 września 1944 Kategoria:Urodzeni w 1908 Kategoria:Zmarli w 1978