Adelphailurus – wymarły rodzaj ssaka drapieżnego z podrodziny machajrodonów (Machairodontinae) w obrębie rodziny kotowatych (Felidae). Zamieszkiwał Amerykę Północną od 10,3 do 5,33 miliona lat temu
Taksonomia Adelphailurus został nazwany przez Hibbarda (1934). Gatunkiem typowym ustanowiono Adelphailurus kansensis. Umieszczono go w rodzinie kotowatych (Felidae) – zrobił tak Hibbard (1934) i Carroll (1988); w jej obrębie zaś do podrodziny Machairodontinae, co uczynił Martin (1998)R. L. Carroll. 1988. Vertebrate Paleontology and Evolution. W.H. Freeman and CompanyL. D. Martin. 1998. Felidae. Evolution of Tertiary mammals of North America (eds. C. M. Janis, K. M. Scott, and L. L. Jacobs) 1:236-242.
Etymologia Adelphailurus: adelphos „brat” (tj. większy); αιλουρος ailouros „kot”. kansensis: Kansas, Stany Zjednoczone.
Morfologia Zwierzę osiągało rozmiary dzisiejszej pumy, mogło przypominać ją również pod względem zwyczajów. Kształt jego ciała przypominał kształt ciała pumy z jednym wyjątkiem: zwierzę dysponowało długimi, ściśniętymi górnymi kłami. To właśnie ta cecha pozwala na umieszczenie zwierzęcia wśród zwierząt przypominających koty szablozębne. Oprócz tego Adelphailurus zachował górny drugi ząb przedtrzonowy, co jest niezwykłe jak na kota.
Legendre i Roth przebadali 2 osobniki, starając się ustalić masę ich ciałS. Legendre & C. Roth. 1988. Correlation of carnassial tooth size and body weight in recent carnivores (Mammalia). Historical Biology 1(1):85-98. Otrzymali następujące wyniki: 9,56 kg i 26,7 kg.
Zwierzę było mięsożercą posiadającym umiejętność wspinaczki.
Przypisy
Bibliografia
Turner, A & Mauricio Anton. Big Cats and Their Fossil Relatives 1997. Columbia University Press. New York.
Kategoria:Wymarłe kotowate Kategoria:Ssaki miocenu Kategoria:Wymarłe ssaki Ameryki Południowej