thumb|240px|Grób Wacława Poterańskiego na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie Wacław Poterański ps. Grzegorz, Wacek (ur. 11 kwietnia 1917 w Warszawie, zm. 8 października 1972 tamże)Tadeusz Rutkowski, Nauki historyczne w Polsce 1944–1970. Zagadnienia polityczne i organizacyjne, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2007, s. 280–281, przyp. 54, . – polski historyk ruchu robotniczego, działacz komunistyczny.
Życiorys Urodził się w robotniczej rodzinie Józefa i Marii Stefanii, szwaczkiDane osoby z katalogu funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa - Wacław Poterański katalog.bip.ipn.gov.pl [dostęp 2026-09-30].. W 1936 roku ukończył gimnazjum im. Stefana Żeromskiego w Warszawie. W latach 1936–1939 studiował filologię polską na Wydziale Humanistycznym UW. Od 1933 roku zaangażowany w ruch komunistyczny. W czasie studiów (do 1938) był członkiem Akademickiego Związku Młodzieży „Życie”. Przed wybuchem II wojny światowej działał w kole młodzieży socjalistycznej PPS, dzielnicy „Jerozolima” (nazwa od Alej Jerozolimskich). W czasie kampanii wrześniowej brał udział w obronie Warszawy. Na początku 1940 roku rozpoczął działalność w organizacjach lewicowych, grupujących działaczy młodzieżowego ruchu komunistycznego i Komunistycznej Partii Polski; należał na Woli do tzw. Biuletynowców. Od sierpnia 1941 roku członek Związku Walki Wyzwoleńczej. Od 1942 roku był członkiem PPR i żołnierzem Gwardii Ludowej, a następnie Armii Ludowej, w której pełnił funkcje oficera politycznego w stopniu porucznika, obsługując oddziały na Woli i Mokotowie. Walczył w powstaniu warszawskim w składzie AL. Wywieziony przez Niemców do obozu w Pruszkowie, a potem do obozu koncentracyjnego Flössenburg w Bawarii.
Po powrocie do kraju, od 1945 roku członek PPR/PZPR. W lipcu 1945 roku został zastępcą kierownika Szkoły Partyjnej przy KW PPR; od 1946 roku był kierownikiem tej szkoły i członkiem egzekutywy Komitetu Warszawskiego. Wznowił również studia na UW. W latach 1950–1953 studiował historię Polski w Instytucie Kształcenia Kadr Naukowych/Instytucie Nauk Społecznych przy KC PZPR. Następnie był pracownikiem Wydziału Historii Partii i Zakładu Historii Partii KC PZPR uczestniczył w pracach zespołu II wojny światowej. W latach 1960–1965 dyrektor Centralnego Archiwum Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, od 30 listopada 1965 do 31 stycznia 1966 w stopniu podpułkownika pozostawał do dyspozycji dyrektora Departamenty Kadr i Szkolenia MSW Warszawa, następnie na emeryturze.
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B33-4-10).
Odznaczenia Srebrny Krzyż Zasługi (1948) „za sumienną, ofiarną pracę zawodową”. Brązowy Krzyż Zasługi (1946) „w uznaniu zasług położonych przy organizacji służby zdrowia i opieki, odbudowie przemysłu m. st. Warszawy i za pracę konspiracyjną”. Złota Odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” (1967)Dziennik Urzędowy Rady Narodowej m.st. Warszawy, nr 13, 15 sierpnia 1967, s. 1–2.
Przypisy
Bibliografia Jerzy Fronczak, Poterański Wacław [w:] PSB, Warszawa 1982, t. 27. Tadeusz Rutkowski, Nauki historyczne w Polsce 1944–1970. Zagadnienia polityczne i organizacyjne, Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 2007.
Kategoria:Działacze PZPR Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Odznaczeni Brązowym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni odznaką honorową „Za Zasługi dla Warszawy” Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Osoby związane z Wydziałem Historii Partii Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Politycy PPR Kategoria:Polscy historycy ruchu robotniczego Kategoria:Pracownicy Instytutu Nauk Społecznych przy KC PZPR Kategoria:Urodzeni w 1917 Kategoria:Więźniowie KL Flossenbürg Kategoria:Zmarli w 1972 Kategoria:Żołnierze Armii Ludowej Kategoria:Żołnierze Gwardii Ludowej