Epischura baikalensis – gatunek widłonoga z rodziny Temoridae. Endemit jeziora Bajkał, dominujący gatunek zooplanktonu w tym jeziorze Kozhov, M.M. 1963. Lake Baikal and its Life. Monographiae Biologicae 11: 1–344..

Występowanie Zasiedla pelagial jeziora (praktycznie cały słup wody, od powierzchni do głębokości 1400 m), występuje też w nurcie rzeki Angary, wypływającej z Bajkału oraz w zbiornikach Irkutskim i Bratskoje.

Większość osobników (>70% biomasy całej populacji) w trakcie sezonu wegetacyjnego (lipiec-sierpień) przebywa w górnej 50-metrowej warstwie wody Bajkału, w okolicach warstwy skoku termicznego. Na zimę, od października do lutego, przemieszczają się głębiej, poniżej 250 m głębokości. Poszczególne stadia rozwojowe różnią się preferencjami co do przebywania na określonej głębokości: pływiki do 6. stadium przebywają zimą w powierzchniowej 10-metrowej warstwie wody, w miarę wzrostu wielkości ciała przemieszczają się głębiej. Osobniki dorosłe podejmują dobowe migracje pionowe.

Zagęszczenia (biomasa): przeciętnie 0,5 g/m³ (2–11 g/m² w powierzchniowej 10-metrowej warstwie latem, 6–24 g/m² jesienią).

Opis Skorupiak o niewielkich wymiarach ciała: o długości 1,3–1,5 mm. Długość życia: 1 rok. Wytwarza dwie generacje potomstwa: na przełomie zimy/wiosny i latem. Generacje zachodzą na siebie. Samica produkuje do 10 worków z jajami, mniej więcej co 10-20 dni w ciągu całego życia. Ilość jaj w worku: 7–60 szt. Proporcje samców do samic: 1:1. Jaja wyrzucane są z worków często zanim embriony wylęgną się (w pelagialu dryfują swobodnie jaja z rozwijającymi się embrionami). Rozwój złożony, z dwoma głównymi etapami: nauplius – z sześcioma stadiami rozwojowymi (wylinkami) i kopepodit – z sześcioma stadiami rozwojowymi (wylinkami)Afanasjeva E.L. 1977. The biology of Epischura baikalensis. Nauka, Novosibirsk, str. 142..

Znaczenie Gatunek kluczowy w ekosystemie Bajkału. Dominujący składnik zooplanktonu (70–90% biomasy), główny konsument produkcji pierwotnej w pelagialu, główny składnik pożywienia ryb (endemicznego omula i gołomianek), a także pelagicznych obunogówРудстам Л., Мельник Н.Г., Шубенков С.Г. Беспозвоночные хищники в пелагических пищевых сетях: сходства между Macrohectopus branickii (Amphipoda) в озере Байкал и Mysis relicta (Mysidaceae) в озере Онтарио. Сиб. экол. журн.; 1998; 5(5):429–434.. Obumarłe osobniki stanowią główne źródło detrytusu, a żywe główne źródło dwutlenku węgla w głębszych partiach wody (95 g/m²/rok), wpływające na reżym gazowy jeziora Mazepova G.F. 1997. The role of copepods in the Baical ecosystem. J. Marine Systems, 15: 113–120.. Odgrywa bardzo dużą rolę w samooczyszczaniu wód jeziora (przefiltrowuje 1/3 objętości warstwy eufotycznej jeziora).

Uwagi Nazwa tego gatunku jest często błędnie podawana jako: Epischura baicalensis. W bazie “WoS/Biological abstracts” od 1989 brak rekordów dotyczących prac przytaczających prawidłową nazwę Epischura baikalensis, podczas gdy dla błędnej nazwy jest 13 publikacji. W oryginalnej publikacji G.O. Sarsa gatunek jest opisany jako "Epischura baikalensis" i tak też powinien być nazywany.

Przypisy

Linki zewnętrzne

Kategoria:Calanoida Kategoria:Skorupiaki Azji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1900 roku