Giganciki (Patagoninae) – monotypowa podrodzina ptaków z rodziny kolibrowatych (Trochilidae).
Rozmieszczenie geograficzne Do podrodziny należą dwa gatunki występujące w zachodniej Ameryce Południowej od południowej Kolumbii na południe, przez Ekwador, Peru i Boliwię, do środkowego Chile i północno-zachodniej Argentyny.
Morfologia Długość ciała 20–22 cm; masa ciała 18,5–20,2 g (wyjątkowo ponad 23 g).
Systematyka Podrodzinę wyodrębnił w 1853 roku francuski zoolog Charles-Lucien Bonaparte w artykule zatytułowanym Klasyfikacja ornitologiczna według serii, opublikowanym w czasopiśmie „Comptes rendus hebdomadaires de l’Académie des Sciences”. Rodzaj Patagona zdefiniował w 1840 roku angielski ornitolog George Robert Gray w publikacji własnego autorstwa zatytułowanej Wykaz rodzajów ptaków: wraz z synonimami wskazującymi na gatunki typowe każdego rodzaju. Gatunkiem typowym jest (oryginalne oznaczenie) gigancik południowy (P. gigas).
Etymologia Patagona: nazwa oparta na „Oiseau-mouche Patagon” lub „Patagon” René Lessona. Cynanthus: kuanos ‘ciemnoniebieski’; ανθος anthos ‘kwiat’. Gatunek typowy (późniejsze oznaczenie): Trochilus gigas Vieillot, 1824. Hylocharis: gr. ὑλη hulē ‘las’; χαρις kharis, χαριτος kharitos ‘wdzięk, piękno’, od χαιρω khairō ‘radować się’. Gatunek typowy (późniejsze oznaczenie): Trochilus gigas Vieillot, 1824. Hypermetra: gr. ὑπερμετρος hupermetros ‘nadmierny, przesadny’, od ὑπερ huper ‘nadzwyczajny’; μετρον metron ‘miara, standard’.
Podział systematyczny Podrodzina gigancików obejmuje jeden rodzaj – Patagona – do którego należą następujące gatunki: Patagona peruviana Boucard, 1893 – gigancik północny Patagona gigas (Vieillot, 1824) – gigancik południowy
Uwagi
Przypisy
Systematyka i nazwy polskie za:
Bibliografia
Kategoria:Kolibrowate