Augustyn Józef Ludwik Słubicki na Słubicach herbu Prus (ur. 1781, zm. 26 grudnia 1833 w pałacu na Piaskach w Lubrańcu) – dowódca wojsk napoleońskich, generał brygady Wojska Polskiego, radca Izby Obrachunkowej, poseł na sejmy Królestwa Polskiego, senator-kasztelan oraz właściciel między innymi Lubrańca i Izbicy Kujawskiej.
Po klęsce Napoleona w wyprawie na Moskwę, otrzymał Słubicki nominację na marszałka pospolitego ruszenia w departamencie bydgoskim oraz stopień generała brygady, który później dopiero został potwierdzony. Po sformowaniu oddziału dołączył do cesarza i razem z jego armią brał udział w szeregu bitew, w tym pod Lipskiem (w której to bitwie utonął w Elsterze książę Józef Poniatowski).
Ślub z Łucją Kretkowską W 1814 roku wystąpił z wojska i powrócił do swoich majątków na Kujawach (posiadał wówczas wsie: Bielawy, Kazanie, Markowo Sokołowskie i Sokołowo odziedziczone po ojcu). W 1819 roku poślubił w Warszawie (Cyrkuł I) Łucję Barbarę, córkę Franciszka Ksawerego hr. Zboińskiego z Ossówki herbu Ogończyk i Joanny Grabińskiej z Grabna herbu Pomian:
Wzorowy gospodarz Dzięki temu małżeństwu przejął miasteczko Zboińskich – Izbicę Kujawską razem z okolicznymi wioskami, a w roku 1827 zakupił w drodze licytacji Lubraniec, gdzie się wkrótce osiedlił (odnowił pałac na Piaskach). Szybko okazał się bardzo dobrym gospodarzem, dbającym zarówno o oba miasta, jak i o wsie oraz lasy (dowodem na jego gospodarność jest fakt wizytacji jego dóbr w Sokołowie przez cara Aleksandra I Romanowa i pokazania go jako wzoru dla innych ziemian w Królestwie, a także uhonorowanie Słubickiego Orderem św. Stanisława). W Izbicy Kujawskiej dokonał regulacji ulic, placów i dróg dojazdowych, doprowadził do uruchomienia w 1820 roku placówki pocztowej. Wystawiał solidne domy, przekazywane następnie mieszkańcom na korzystnych dla nich warunkach, wybudował szpital. Za sprawą sprowadzonych ok. 1825 roku z Niemiec niemal stu rzemieślników z rodzinami, rozwinął w miasteczku przemysł sukienniczy. W celu odzyskania nieużytków prowadził na szeroką skalę prace melioracyjne. Wyprostował drogę z tejże Izbicy do Lubrańca, która uzyskała dzisiejszy wygląd.
O zaradności i gospodarności generała Słubickiego świadczy również spis majętności, zarekwirowanych po upadku powstania listopadowego przez carskie władze: miasto Izbica, Zagrodnica, Grochowiska, Służewo, Długie, Tymień, Wólka Komorowska, Śmielnik, Modzerowo, Korzecznik, Stypin, Ciepliny, Nowa Wieś, Rociszewo, Komorowo, Sokołów, Pasieka (dobra izbickie oraz modzerowskie) oraz miasto Lubraniec, Dobierzyn, Janiszewo, Piaski, Siarczyce, Turowo, Zaborowo, Jeżynek, Sokołowo, Markowo, Kazanie, Bielawy, Korzuszynek (dobra lubranieckie). thumb|Pałac na Piaskach – własność Słubickich, później Grodzickich thumb|Kościół p.w. Wniebowzięcia NMP w Izbicy Kujawskiej thumb|Siodło Augustyna Słubickiego (Muzeum Historii Włocławka) Poseł na Sejm 1830–31 Działalność na polu gospodarczym realizował także w sejmie, jako poseł z powiatu brzeskiego. Koncentrował się głównie na sprawach ekonomicznych, w których był liberałem. Pomyślność kraju uzależniał od dobrobytu i zamożności mieszkańców, sprawę niepodległości odsuwając na dalszy plan. Znając dysproporcję sił militarnych i przewidując nieuchronną klęskę, nie poparł powstania listopadowego. W 1831 roku został mianowany senatorem – kasztelanem Królestwa Polskiego.
Zagadkowa śmierć Ze względu na cechy charakteru, poglądy polityczne i ekonomiczne oraz osobiste sukcesy gospodarcze, nie był człowiekiem lubianym. Wrogów miał zarówno w sejmie, jak i w gronie własnych sąsiadów. Przez któregoś z nich został zabity w pałacu lubranieckim w pierwszy dzień świąt Bożego Narodzenia. Potomni mieli własne teorie na temat jego śmierci: w 1910 r. ks. S. Muznerowski sprawę przedstawił następująco:
w 1947 r. ks. A. Dobrucki napisał o tym nieco inaczej:
z kolei w 1999 r. biograf generała, A.A. Hetnal, stwierdził, co następuje:
Rodzina Augustyn Słubicki osierocił czworo dzieci (w tym jedną z córek, która umarła niedługo po narodzinach jeszcze za życia ojca) – wszystkie urodzone z Łucji ze Zboińskich: Aleksander Kazimierz Albin (1824–1843) − kawaler, bezdzietny Maria Bibianna Franciszka (1828–1865) × Mieczysław Miączyński z Miączyna h. Suchekomnaty (1818–1887) Teodora Kunegunda (1832–1832) Joanna Marcela Józefa (ur. 1834) × Witold Mniewski h. Ogończyk (ur. około 1820) Został pochowany w rodzinnej kaplicy grobowej (kaplicy św. Anny, zbudowanej przez jego żonę) na lubranieckim cmentarzu. Po jego śmierci wszelkie majątki rodzinne znalazły się pod osobistą opieką Łucji ze Zboińskich Słubickiej (dwa miasta [Izbica Kujawska i Lubraniec], liczne wsie i folwarki, a także lasy). Taka sytuacja utrzymywała się aż do roku 1855, czyli do aktu podziału majątku rodzinnego – dobra izbickie z miastem Izbicą Kujawską otrzymała starsza córka Augustyna i Łucji – Maria Miączyńska. Dobra lubranieckie natomiast otrzymała druga córka, Joanna ze Słubickich Mniewska, która w pałacu w Lubrańcu urządziła wielką bibliotekę. Mocą testamentu, jaki sporządziła Joanna, dobra lubranieckie w 1901 roku otrzymała jej krewna – Elżbieta z Dembowskich Piwnicka. Niestety dotknięta ciężką chorobą zmuszona była sprzedać majątek w 1906 roku, a jego nabywcą został Bronisław Grodzicki, który z żoną Marią, gospodarzył do 1918 roku. Ostatnim właścicielem pałacu w Lubrańcu był Stanisław Grodzicki.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Polacy – wojskowi armii francuskiej Kategoria:Polacy – Kawalerowie Legii Honorowej Kategoria:Polscy uczestnicy wojen napoleońskich Antoni Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Lipskiem 1813 (strona francuska) Kategoria:Ofiary zabójstw w Polsce Kategoria:Urodzeni w 1781 Kategoria:Zmarli w 1833 Kategoria:Odznaczeni Orderem Świętego Stanisława (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Ludzie związani z Lubrańcem