Michał Białko

Michał Białko (ur. 19 czerwca 1929 w Baranowiczach, zm. 1 lipca 2020 w Gdańsku) – polski inżynier, elektronik, profesor nauk technicznych, doktor honoris causa trzech uczelni, członek rzeczywisty PAN, wieloletni nauczyciel akademicki Politechniki Gdańskiej, dziekan Wydziału Elektroniki tej uczelni, a od 1996 również wykładowca Politechniki Koszalińskiej.

Życiorys Urodził się w Baranowiczach, w województwie nowogródzkim, w rodzinie Tadeusza (1895–1984), urzędnika państwowego, i Marii z domu Żełudziewicz (1894–1981). Miał siostrę i starszych braci Tadeusza i Jerzego. W sierpniu 1939 przeniósł się wraz z rodziną do PińskaPaweł Janikowski, Michał Białko: robię to, co lubię… [dostęp 2026-03-06]..

Podczas II wojny światowej, w lutym 1940 wyjechali do wsi Miekańce, nieopodal Lidy, wiosną 1941 przenieśli się do Wilna, gdzie w czasie okupacji niemieckiej, Michał zaliczył na tajnych kompletach pierwszą klasę gimnazjum.

Po zakończeniu wojny w 1945 osiadł wraz z rodziną w Tczewie, gdzie ukończył gimnazjum i pierwszą klasę liceum. W 1949 zdał maturę w Liceum Ogólnokształcącym o profilu matematyczno-fizycznym w Szczecinie i zamieszkał w Gdańsku. Tam ukończył dwustopniowe studia wyższe na Wydziale Elektrycznym Politechniki Gdańskiej uzyskując w 1952 dyplom inżyniera, a w 1955 na Wydziale Łączności Politechniki Gdańskiej magistra inżyniera łączności na podstawie pracy dotyczącej wzmacniacza tranzystorowego. W 1952 odbył praktykę w warszawskich zakładach „Kasprzaka”. Podczas studiów magisterskich był też słuchaczem wykładów w Polskiej Akademii Nauk z rachunku macierzowego i teorii pola elektromagnetycznego. Później odbył staż w Laboratorium Elektroniki PAN, gdzie pod kierunkiem prof. Witolda Rosińskiego rozszerzał wiadomości z zakresu budowy i działania tranzystorów ostrzowych, których używał w konstrukcji magisterskiej.

Od 1955 pracował w Politechnice Gdańskiej. Ponieważ macierzysta uczelnia nie miała praw doktoryzowania, jego przewód doktorski przeprowadzony został przez Politechnikę Warszawską. Był pionierem w kraju w zakresie miernictwa parametrów tranzystorów. W czerwcu 1961 na Wydziale Łączności Politechniki Warszawskiej obronił pracę doktorską pt. Metody projektowania tranzystorowych wzmacniaczy szerokopasmowych z silnym sprzężeniem zwrotnym, a sześć lat później dysertację habilitacyjną na tej samej uczelni. Od 1968 zatrudniony na stanowisku docenta, w 1972 mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1977 profesorem zwyczajnym. W latach 70. pełnił szereg funkcji organizacyjnych na Wydziale Elektroniki Politechniki Gdańskiej: w latach 1968–1973 był prodziekanem, od 1975 przez trzy kadencje (do 1982) dziekanem, a równolegle w latach 1977–1979 dyrektorem Instytutu Informatyki. Dzięki jego działaniom Politechnika Gdańska nawiązała współpracę z Uniwersytetem w Maryland, skutkującą intensyfikacją badań w zakresie układów scalonych. W tym samym czasie zespół kierowany przez prof. Białko nawiązał współpracę z Institute National Polytechnique de Toulouse we Francji. Jej efektem była między innymi wydana w 1995 współautorska książka Basic Methods for Microcomputer Analysis of Elektronic Circuits oraz tytuł doktora honoris causa, którym profesor został uhonorowany przez francuską uczelnię.

W latach 1982–1984 odbył staż naukowy na uniwersytecie w Alabamie. Po powrocie, w 1986 wybrany w poczet członków korespondentów Polskiej Akademii Nauk, od 1998 jest członkiem rzeczywistym Akademii. Jest członkiem Komitetu Elektroniki i Telekomunikacji PAN, a w latach 1989–1991 pełnił funkcję wiceprezesa Oddziału PAN w Gdańsku. Od 1991 do 1993 był członkiem Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Był też założycielem, a w latach 1997–2003 prezesem Koszalińskiego Towarzystwa Naukowego. Od 1996 jest wykładowcą Politechniki Koszalińskiej. W 2008 otrzymał godność doktora honoris causa Politechniki Gdańskiej, a cztery lata później Politechniki Koszalińskiej.

W swoim dorobku naukowym ma ponad 200 publikacji (autorskich i współautorskich), w tym 9 książek. Wypromował 30 doktorów nauk. Wśród nich 7 zrobiło habilitację, a 5 otrzymało tytuł profesorski. Jednym z jego doktorantów jest pracujący w USA prof. Jacek Żurada, członek zagraniczny PAN.

Ojciec Marka (ur. 1961), doktora nauk medycznych.

Zmarł w Gdańsku, pochowany 9 lipca 2020 na cmentarzu Łostowickim (kwatera 6-7-17).

Ordery i odznaczenia

Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2005). Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1996). Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1973) Odznaka Honorowa Gryfa Zachodniopomorskiego Medal za Zasługi dla Politechniki Gdańskiej (2005) Medal Uniwersytetu w Karlsruhe (1995)

Przypisy

Linki zewnętrzne

Kategoria:Absolwenci Politechniki Gdańskiej Kategoria:Członkowie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów Kategoria:Członkowie rzeczywiści PAN Kategoria:Doktorzy honoris causa Politechniki Gdańskiej Kategoria:Doktorzy honoris causa Politechniki Koszalińskiej Kategoria:Ludzie urodzeni w Baranowiczach Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Gdańskiej Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Koszalińskiej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Odznaką Honorową Gryfa Zachodniopomorskiego Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Łostowickim w Gdańsku Kategoria:Polscy doktorzy honoris causa uczelni we Francji Kategoria:Polscy inżynierowie elektronicy Kategoria:Urodzeni w 1929 Kategoria:Zmarli w 2020