Test jednostkowy () – metoda testowania tworzonego oprogramowania poprzez wykonywanie testów weryfikujących poprawność działania pojedynczych elementów (jednostek) programu – np. metod lub obiektów w programowaniu obiektowym lub procedur w programowaniu proceduralnym. Testowany fragment programu poddawany jest testowi, który wykonuje go i porównuje wynik (np. zwrócone wartości, stan obiektu, zgłoszone wyjątki) z oczekiwanymi wynikami – tak pozytywnymi, jak i negatywnymi (niepowodzenie działania kodu w określonych sytuacjach również może podlegać testowaniu).
Zaletą testów jednostkowych jest możliwość wykonywania na bieżąco w pełni zautomatyzowanych testów na modyfikowanych elementach programu, co umożliwia często wychwycenie błędu natychmiast po jego pojawieniu się i szybką jego lokalizację, zanim dojdzie do wprowadzenia błędnego fragmentu do programu. Testy jednostkowe są również formą specyfikacji. Z powyższych powodów są szczególnie popularne w programowaniu ekstremalnym.
Podział testów jednostkowych Testy można podzielić na następujące warianty: analiza ścieżek użycie klas równoważności testowanie wartości brzegowych testowanie składniowe
Analiza ścieżek Podejście, w którym określamy punkt początkowy oraz punkt końcowy dla przeprowadzenia testów i badamy przebieg możliwych ścieżek pomiędzy nimi. Rozpatrywane możliwe ścieżki od punktu początkowego do punktu końcowego dzieli się na dwa podejścia: każda możliwa ścieżka w każdej funkcji została przetestowana ścieżki są niemożliwe do sprawdzenia z powodu istnienia pętli
Aby zapobiec niemożności sprawdzenia kodu z powodu pętli, stosuje się dwie grupy testów: – działania w pętli nie są wykonywane lub działania w każdej pętli są wykonywane raz, dodatkowo wszystkie ścieżki wewnątrz pętli są raz wykonane. – działania we wnętrzu pętli uważa się za przetestowane, jeśli zostały wykonane wszystkie ścieżki, które są możliwe przy dwukrotnym powtórzeniu pętli.
: zwracane wartości to zero lub jedno przejście : zwracana wartość to dwa przejścia
Użycie klas równoważności Klasa równoważności jest to zbiór danych o podobnym sposobie przetwarzania, używanych do przeprowadzenia testu. Wykonanie testu z użyciem kilku elementów zbioru powoduje uznanie całej klasy za poprawną i zwalnia nas od testowania wszystkich elementów w np. 1000-elementowym zbiorze.
Klasy równoważności dzielą się na: klasy poprawności – są to przypadki, dla których przewidujemy poprawne wykonanie programu, klasy niepoprawności – są to przypadki, dla których przewidujemy błędne wykonanie programu.
Przykłady: rejestracja osoby w wieku od 0 do 120 lat: przypadki testowe = {15, 18, 30, 60, 5} długość wiadomości od 1 do 50 znaków: przypadki testowe = {1, 2, 5, 8, 30, 45} napięcie od 0 do 100 V: przypadki testowe = {0, 1, 5, 24, 40, 80}
Testowanie wartości brzegowych Rozwinięciem testów z użyciem klas równoważności jest testowanie wartości brzegowych. Wartość brzegowa to wartość znajdująca się wewnątrz, pomiędzy lub tuż przy granicy danej klasy równoważności.
Przykłady: rejestracja osoby w przedziale wiekowym 0 – 120, testowane wartości brzegowe: {-1, 0, 1, 119, 120, 121} długość wiadomości od 1 do 50 znaków: testowane wartości brzegowe: {0, 1, 2, 49, 50, 51} napięcie od 0 do 100 V: testowane wartości brzegowe: {-1, 0, 1, 99, 100, 101}
Testowanie składniowe Podstawowym zadaniem testowania składniowego jest sprawdzenie poprawności wprowadzanych danych do systemu.
Błędy zależne od systemu i środowiska: wymuszone wartości pól (bazy danych) autokorekty (MS Office)
W testowaniu składniowym należy pamiętać o zasadzie „”, która zadziała gdy: brak mechanizmu walidacji danych na wejściu brak testów na tolerancje systemu na błędne dane
Przykładowe testy jednostkowe W przykładzie zostało przytoczone użycie środowiska JUnit wraz z dostarczonym mechanizmem testów jednostkowych.
Testy w przykładzie dotyczą niedeterministycznego automatu skończenie stanowego. W każdym teście, oznaczonym adnotacją @Test tworzymy obiekt klasy DAUTAutomaton, następnie dodajemy stany automatu. Potem dodajemy przejścia wraz z etykietami, po których możemy udać się do określonego stanu.
Testy zaczynają się w momencie, gdy wywołujemy asercje dla żądanego napisu, aby sprawdzić, czy napis jest akceptowany przez automat. Każda litera staje się etykietą przejścia od jednego stanu do drugiego i po przejrzeniu całego napisu musimy znaleźć się w tzw. stanie akceptującym. assertTrue(A.run("ab")); // sprawdza czy dla napisu "ab" automat zwróci prawdę assertTrue(A.run("abbbbb")); // sprawdza czy dla napisu "abbbbb" automat zwróci prawdę assertTrue(A.run("c")); // sprawdza czy dla napisu "c" automat zwróci prawdę assertFalse(A.run("a")); // sprawdza czy dla napisu "a" automat zwróci fałsz, czyli nie zaakceptuje tego napisu assertFalse(A.run("xxxxxxx")); // sprawdza czy dla napisu "xxxxxxx" automat zwróci fałsz, czyli nie zaakceptuje tego napisu assertFalse(A.run("ba")); // sprawdza czy dla napisu "ba" automat zwróci fałsz, czyli nie zaakceptuje tego napisu
Zobacz też test-driven development programowanie ekstremalne regresja (informatyka) testowanie mutacyjne
Kategoria:Testowanie oprogramowania