250px|thumb|Reper, przykład punktu osnowy wysokościowej III klasy Wytyczne techniczne G-2.2 – archiwalne wytyczne, zbiór zasad technicznych dotyczący wykonywania prac geodezyjnych w Polsce związanych z projektowaniem osnowy wysokościowej, pomiarami i opracowaniem wyników tych pomiarów, wprowadzony zaleceniemzalecenie GUGiK nr TE.4.422/G-2.2/82 wydane na podstawie instrukcji technicznej G-2 "Wysokościowa osnowa geodezyjna" wprowadzonej zarządzeniem nr 4. Prezesa Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii z 11 kwietnia 1980 roku Dyrektora Biura Rozwoju Nauki i Techniki Andrzeja Zglińskiego z 2 lipca 1982 roku w sprawie stosowania wytycznych technicznych "G-2.2 Szczegółowa osnowa wysokościowa". Wytyczne stanowią uzupełnienie instrukcji G-2 będącej do 8 czerwca 2012 standardem technicznym w geodezji.
Wytyczne zostały wprowadzone w celu ujednolicenia sposobów zakładania osnowy wysokościowej III i IV klasy. Jedynym wydaniem jest wydanie I z 1983 opracowane w Okręgowym Przedsiębiorstwie Geodezyjno-Kartograficznym we Wrocławiu przez zespół w składzie: Antoni Kaltenberg, Władysław Kluczewski, Józefa Pajdzik, Tadeusz Wabiszczewicz, Stanisław Wójtowicz oraz Kamila Zubik, zgodnie z zaleceniami Biura Rozwoju Nauki i Techniki Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii reprezentowanego przez Leona Alexandrowicza i Edwarda Jarosińskiego. Wprowadzenie wytycznych spowodowało uchylenie zalecenia GUGiKzalecenie GUGiK nr TE.2/204/1/75 z 12 sierpnia 1975 roku do stosowania "Wzorów i przykładów do instrukcji B-II. Osnowa wysokościowa lokalnego znaczenia I – VI klasy".
Wytyczne techniczne G-2.2 opisują charakterystykę szczegółowej osnowy wysokościowej i definiują: podział oraz cele zakładania osnów III i IV klasy, wymogi dokładnościowe, konstrukcje sieci osnów oraz ich części składowe, nawiązanie sieci, kontrolę pomiarów niwelacyjnych.
Ponadto wytyczne przedstawiają zasady techniczne oraz porządkowe obowiązujące przy: projektowaniu osnów (opracowanie założeń i wykonanie projektu technicznego), posadowieniu reperów (lokalizacja znaków stanowiących sieci osnowy, ich stabilizacja na gruncie, ochrona i konserwacja), doborze sprzętu pomiarowego (niwelatory, łaty), pomiarze osnowy (optymalne warunki wykonywania pomiarów), opracowaniu wyników pomiarów (obliczenia polowe odcinków i linii, wprowadzanie poprawek, analiza dokładności, zestawienia wyników), wyrównaniu sieci niwelacyjnych (zasady stosowania wag, metody wyrównania, ocena dokładności, zestawienia wysokości znaków).
Zgodnie z wytycznymi osnowę III i IV klasy zakłada się przede wszystkim dla potrzeb geodezyjnej obsługi inwestycji przemysłowych oraz komunalnych, pomiaru elementów infrastruktury technicznej, budowli i rzeźby terenu oraz w celu oparcia wysokościowej osnowy fotogrametrycznej i topograficznej. Sieci osnowy są tworzone za pomocą ciągów niwelacyjnych (o długości od 6 do 18 km) łączących repery węzłowe i nawiązania oraz odcinków niwelacyjnych (o długości od 1 do 5 km) będących połączeniem sąsiednich znaków wysokościowych jednego ciągu.
Dokładność osnowy została określona zgodnie z instrukcją G-2: dla III klasy – błąd nie większy niż 4 mm/km niwelacji (przy średnim błędzie określenia wysokości reperu ≤ 0,01 m) dla IV klasy – błąd nie większy niż 10 mm/km niwelacji (przy średnim błędzie określenia wysokości reperu ≤ 0,02 m).
Zobacz też Standardy techniczne dotyczące geodezji w Polsce
Przypisy
Kategoria:Instrukcje i wytyczne techniczne w geodezji