Todd Andrew Woodbridge (ur. 2 kwietnia 1971 w Sydney) – australijski tenisista, wielokrotny mistrz rozgrywek wielkoszlemowych w deblu i mikście, lider rankingu ATP deblistów, złoty medalista igrzysk olimpijskich z Atlanty (1996) w grze podwójnej i srebrny medalista igrzysk olimpijskich z Sydney (2000), zdobywca Pucharu Davisa.
Kariera tenisowa Woodbridge jako junior był czołowym deblistą, wygrywając łącznie siedem turniejów wielkoszlemowych. Grając już jako zawodowiec, w grze pojedynczej Australijczyk ma w swoim dorobku dwa tytuły singlowe zawodów kategorii ATP World Tour, najpierw w 1995 roku w Coral Springs, a następnie w 1997 w Adelaide. Dodatkowo Woodbridge był uczestnikiem siedmiu finałów. W 1997 roku awansował do półfinału Wimbledonu, eliminując m.in. Patricka Raftera, a ponosząc porażkę z Pete’em Samprasem. Tuż po zakończeniu turnieju Australijczyk został sklasyfikowany na 19. miejscu w klasyfikacji singlowej ATP, najwyższym w karierze.
W grze podwójnej Woodbridge zwyciężył w 16 turniejach wielkoszlemowych. Łącznie w przeciągu swojej kariery triumfował w 83 turniejach rangi ATP World Tour, a w dalszych 31 był finalistą. Od 1991 do 2000 roku tworzył jedną z najsłynniejszych par deblowych wraz z Markiem Woodforde’em. Duet nosił przydomek „The Woodies” i wywalczyli razem 61 tytułów deblowych, w tym 11 wielkoszlemowych turniejów oraz mistrzostwo olimpijskie w Atlancie (1996) i wicemistrzostwo w Sydney (2000). W latach 1992, 1995, 1996, 1997 i 2000 para była wybierana deblem roku. Po zakończeniu kariery przez Woodforde’a Woodbridge kontynuował starty z Jonasem Björkmanem, z którym to wygrał 5 wielkoszlemowych imprez. Dnia 6 lipca 1992 roku Woodbridge został sklasyfikowany na pozycji lidera rankingu deblistów.
Występując w grze mieszanej Woodbridge siedmiokrotnie zwyciężał w zawodach wielkoszlemowych i ośmiokrotnie dochodził do finałów.
Jako reprezentant Australii w Pucharze Davisa, w 1999 i 2003 roku przyczynił się do końcowego zwycięstwa. W 1999 roku Australijczycy pokonali w finale Francuzów, a w 2003 roku Hiszpanię.
W 2005 roku, po zakończeniu Wimbledonu Woodbridge zakończył tenisową karierę, w trakcie której jego zarobki przekroczyły kwotę 10 milionów dolarów. W 2010 roku, wraz z Markiem Woodforde, został przyjęty do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.
Finały w turniejach ATP World Tour Gra pojedyncza (2–7) Legenda Wielki Szlem (0–0) Igrzyska olimpijskie (0–0) Tennis Masters Cup (0–0) ATP Masters Series (0–1) ATP International Series Gold (0–2) ATP International Series (2–4)Wygrane według nawierzchni Twarda (1–5) Ceglana (1–0) Trawiasta (0–2) Dywanowa (0–0)
Końcowy wynikNrDataTurniejNawierzchniaPrzeciwnikWynik finałuFinalista 1. 19 sierpnia 1990 New Haven Twarda Derrick Rostagno 3:6, 3:6Finalista 2. 26 kwietnia 1992 Seul Twarda Shūzō Matsuoka 3:6, 6:4, 5:7Finalista 3. 25 kwietnia 1993 Seul Twarda Chuck Adams 4:6, 4:6Finalista 4. 10 lipca 1994 Newport Trawiasta David Wheaton 4:6, 6:3, 6:7(5)Zwycięzca 1. 21 maja 1995 Coral Springs Ceglana Greg Rusedski 6:4, 6:2Finalista 5. 25 czerwca 1995 Nottingham Trawiasta Javier Frana 6:7(4), 3:6Finalista 6. 25 sierpnia 1996 Toronto Twarda Wayne Ferreira 2:6, 4:6Zwycięzca 2. 5 stycznia 1997 Adelaide Twarda Scott Draper 6:2, 6:1Finalista 7. 23 lutego 1997 Memphis Twarda (hala) Michael Chang 3:6, 4:6
Gra podwójna (83–31) Legenda Wielki Szlem (16–4) Igrzyska olimpijskie (1–1) Tennis Masters Cup (2–2) ATP Masters Series (18–8) ATP International Series Gold (12–2) ATP International Series (34–14)Wygrane według nawierzchni Twarda (42–20) Ceglana (13–5) Trawiasta (15–4) Dywanowa (13–2)