Schronisko PTN w Siankach – schronisko turystyczne, które było położone w Siankach na wysokości ok. 840 m n.p.m. w Bieszczadach. Zniszczone podczas II wojny światowej.

Historia Inicjatorem budowy obiektu było Przemyskie Towarzystwo Narciarskie (PTN). Powstało ono na śródleśnej polanie, około 500 metrów od stacji kolejowej w Siankach. Budowę rozpoczęto w 1934 roku, a ukończono ją na przełomie 1935 i 1936 roku. Koszt budowy wyniósł ok. 180 tys. zł i został pokryty częściowo z subwencji Wydziału Turystyki Ministerstwa Komunikacji, Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego oraz dotacji Polskiego Związku Narciarskiego (PZN).

Po wykończeniu, w zamian za ciążące na PTN zobowiązania finansowe schronisko nabyła Liga Popierania Turystyki. Organizacja ta wydzierżawiła jednak obiekt PZN, a ten oddał go w zarząd PTN. Według informacji prasowych stanowił przy tym obiekt Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X

Uroczyste otwarcie nastąpiło 1 marca 1936 roku przy udziale zaproszonych gości, w tym urzędników z Ministerstwa Komunikacji: wiceministra Aleksandra Bobkowskiego, naczelnika Henryka Szatkowskiego czy prezesa Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego Walerego Goetla.

Udostępniono wówczas dwupiętrowy budynek na kamiennej podmurówce z wieżą nakrytą wysokim dachem oraz arkadową werandą. Oferował on noclegi dla 150 osób z możliwością powiększenia pojemności do 200 miejsc. Jako obiekt gościł liczne kursy narciarskie, których uczestnicy stanowili znaczący odsetek gości nocujących w schronisku. Gospodarzem z ramienia PTN był Julian Kolankowski – przemyski pedagog i działacz turystyczny.

Budynek był zelektryfikowany, posiadał połączenie telefoniczne, centralne ogrzewanie, dostęp do bieżącej ciepłej wody. Wnętrza urządzono w stylu huculskim, do czego zatrudniono majstrów z Żabiego. Ściany, sufity, drzwi, meble i liczne elementy wyposażenia były bogato zdobione, rzeźbione, inkrustowane huculskimi paciorkami. Krzesła w jadalni pokryto indywidualnymi ornamentami ludowymi. Ściany pomieszczeń ozdobiono portretem Józefa Piłsudskiego wykonanym z majoliki oraz przedmiotami z ceramiki huculskiej. Wewnątrz mieściła się stacja ratunkowa Towarzystwa Krzewienia Narciarstwa

Schronisko nazywano Hotelem Turystycznym LPT czy Domem Turystyczno-Narciarskim PTN, a z uwagi na przepych, z jakim urządzono wnętrza, także ironicznie „Pałacem pod Hucułem” (tak w artykule Gazety Stryjskiej).

Obiekt spłonął podczas II wojny światowej.

Galeria

Szlaki turystyczne (1936–1937) Główny Szlak Karpacki na Halicz (1333 m n.p.m.) przez Przełęcz Użocką, Opołonek (1028 m n.p.m.), przełęcz Żydowski Beskid (863 m n.p.m.), Stińską (1208 m n.p.m.) i Kińczyk Bukowski (1251 m n.p.m.), do schroniska pod Pikujem przez Beskid Wielki (1012 m n.p.m.), Błyśce (1047 m n.p.m.), Kińczyk Hnylski (1115 m n.p.m.), Starostynę (1229 m n.p.m.) i Ruski Put (1311 m n.p.m.), na Halicz przez Beniową i Kińczyk Bukowski, na Katarzynę (1032 m n.p.m.) przez Jaworów, do Butli przez Jaworów, na Opołonek przez Piniaszkowy (961 m n.p.m.) do schroniska pod Pikujem przez Butlę i Libuchorę.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Nieistniejące schroniska Karpat Wschodnich Kategoria:Schroniska bieszczadzkie Kategoria:Schroniska w Bieszczadzkim Parku Narodowym Schronisko PTN w Siankach