Retardanty wzrostu roślin (antygibereliny) – grupa syntetycznych regulatorów wzrostu i rozwoju roślin o różnej budowie chemicznej. Cechą wspólną związków z tej grupy jest hamowanie wzrostu roślin wyższych, dlatego znalazły zastosowanie w rolnictwie i ogrodnictwie do ograniczania długości pędów bez jednoczesnego obniżania produktywności uprawy. Nazwa „antygibereliny” pochodzi od ich działania przeciwnego do giberelin (fitohormonów).
Retardanty wzrostu roślin o najlepiej poznanym działaniu to: thumb|150px|Chlorek chlorocholiny chlorek 2-chloroetylotrimetyloamoniowy chlorek [2-metylo-4 (piperydylo-1'-karbamino)-5-izopropylofenylo]-trimetyloamoniowy (Amo 1618) chlorek trójbutylo-2,4-dwuchlorobenzylofosfoniowy kwas N-dimetyloaminobursztynowy (B-995 lub B-9).
Mechanizm działania retardantów jest zróżnicowany. Większość hamuje aktywność któregoś z enzymów odpowiedzialnych za syntezę giberelin. W wyniku powiązań szlaków metabolicznych retardanty wpływają także na syntezę kwasu abscysynowego, etenu, steroli, flawonoidów oraz innych związków organicznych. Znane są również retardanty o działaniu związanym z budową podobną do budowy naturalnych giberelin (na przykład 16,17-dihydro-GA5).
Przypisy
Kategoria:Fizjologia roślin Kategoria:Pestycydy