Pałac, Zamek Radziwiłłów () – pierwotnie pierwszy zamek typu pallazo di fortezza wzniesiony na terytorium Kresów w Ołyce w latach 1540–1564 przez ks. Mikołaja Radziwiłła, zwanego Czarnym, marszałka i kanclerza wielkiego litewskiego oraz kasztelana wileńskiegoPolski egzonim uchwalony na 124. posiedzeniu KSNG.

Około 1640 r. kolejny ordynat ołycki ks. Albrycht Stanisław Radziwiłł, rozbudował pałac w stylu renesansowym, otoczył murami na rzucie prostokąta, z czterema charakterystycznymi bastionami w narożnikach. W latach 1740–1760 pałac został gruntownie przebudowany przez ks. Michała Radziwiłła zwany Rybeńko, wojewodę wileńskiego i hetmana wielkiego litewskiego. Stworzono wówczas reprezentacyjną budowlę książęcą w stylu barokowym, pozbawioną cech obronności.

Od 1926 roku XII ordynatem ołyckim został książę Janusz Radziwiłł, który stopniowo remontował zamek aż do wybuchu II wojny światowej.

W dniu od 3 września do 14 września 1939 roku zamek staje się tymczasową siedzibą ewakuowanego z Warszawy Prezydent RP Ignacego Mościckiego.

Po agresji ZSRR na Polskę książę Janusz Radziwiłł wraz z synem księciem Edmundem Radziwiłłem zostali aresztowani 20 września 1939 przez NKWD. Tym samym rodzina opuściła na zawsze zamek, tracąc po przeszło 400 latach władzę nad majątkiem w Ołyce.

Od 1945 r. w pałacu mieści się szpital psychiatryczny.

Architektura Pałac w Ołyce ma kształt czworoboku zgrupowanego wokół rozległego dziedzińca, o bokach ok. 100 x 100 m, niegdyś pustego, dziś pokrytego zielenią. Składa się z właściwego pałacu we wschodniej części dziedzińca, z bramą przejazdową prowadzącą do rynku oraz budynku bramnego z wieżą zegarową, znajdującego się po przeciwległej stronie. Po ich bokach, od strony północnej i południowej, ciągną się piętrowe budynki mieszkalne połączone ćwierćkolistymi przewiązkami.

Dzieła sztuki W salach pałacu był duży zbiór dzieł sztuki, pamiątek historycznych, stylowych mebli, portretów Radziwiłłów, makat i gobelinów, biblioteka i zbrojownia. W czasie II wojny światowej bogate zbiory pałacu zostały zrabowane, część ocalałych zbiorów przejęło Muzeum w Łucku.

Przypisy

Bibliografia Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. VII, Warszawa, 1880–1902, s. 527-29.

Linki zewnętrzne

Kategoria:Fortece I Rzeczypospolitej Kategoria:Zamki i pałace Radziwiłłów herbu Trąby Kategoria:Pałace na Ukrainie