Władimir Grigorjewicz Charżewski, ros. Владимир Григорьевич Харжевский (ur. 19 maja 1892 w guberni podolskiej, zm. 4 lipca 1981 w Lakewood, New Jersey) – rosyjski wojskowy (generał major), emigracyjny działacz wojskowy i kombatancki.
Życiorys Ukończył szkołę realną w Winnicy. W 1911 został zmobilizowany do armii rosyjskiej. Służył w 47 Ukraińskim Pułku Piechoty. W 1912 r. w stopniu praporszczika odszedł do rezerwy. W 1913 r. rozpoczął naukę w Jekateryńskim Instytucie Górniczym w Sankt Petersburgu. Po wybuchu I wojny światowej ponownie zmobilizowano go do wojska. Walczył w jednym z pułków piechoty na Froncie Północno-Zachodnim, od lata 1916 r. na Froncie Południowo-Zachodnim, a następnie na Froncie Rumuńskim. Kilkakrotnie był ranny. Doszedł do stopnia kapitana. Jesienią 1917 r. wstąpił do Oddziału Rosyjskich Ochotników, który sformował płk M. G. Drozdowski. Uczestniczył w marszu Jassy-Don. Służył w Drozdowskim Pułku Strzeleckim w Armii Ochotniczej gen. Antona I. Denikina (następnie Siły Zbrojne Południa Rosji). Uczestniczył w drugim marszu kubańskim. Wiosną 1919 awansował na podpułkownika. Od lata 1919 r. w stopniu pułkownika dowodził batalionem strzeleckim, a następnie 2 Drozdowskim Pułkiem Strzeleckim. Po ewakuacji wojsk białych na Krym na pocz. 1920 mianowano go generałem majorem. Na pocz. października tego roku objął dowództwo Drozdowskiej Dywizji Strzeleckiej. Wkrótce wraz z wojskami białych został ewakuowany do Gallipoli. Na emigracji zamieszkał w Bułgarii. W grudniu 1923 objął funkcję zastępcy przewodniczącego bułgarskiego oddziału Stowarzyszenia Gallipojczyków. We wrześniu 1924 r. przybył do Pragi, gdzie rozpoczął naukę w Instytucie Górniczym. Jednocześnie aktywnie zaangażował się w działalność białej emigracji rosyjskiej w Czechosłowacji, organizując struktury organizacyjne „gallipojczyków” w różnych miejscowościach. Działał w Rosyjskim Związku Ogólnowojskowym (ROWS). Ponadto był członkiem organizacji bojowej gen. Aleksandra P. Kutiepowa, działającej konspiracyjnie przeciwko ZSRR. Odbywał liczne podróże po różnych krajach Europy. W 1930 r. zawarł porozumienie z polskim wywiadem wojskowym w sprawie przerzucania dywersantów ROWS do Związku Sowieckiego. Po zajęciu części Czechosłowacji przez Niemcy na pocz. 1939 odmówił współpracy z okupantami. W listopadzie 1944 od gen. Antona Turkula otrzymał propozycję wstąpienia do nowo tworzonego Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji (KONR), ale jej nie przyjął. Na pocz. 1945 r. ewakuował się w głąb Niemiec. Po zakończeniu wojny wyjechał do Maroka, gdzie został buchalterem w firmie Renault. Jednocześnie utworzył lokalne oddziały Stowarzyszenia Gallipojczyków i ROWS. W 1956 r. zamieszkał w USA, pracując jako projektant. W Nowym Jorku współwydawał miesięcznik „Pieriekliczka”, będący organem prasowym miejscowego oddziału Stowarzyszenia Gallipojczyków. W latach 1967–1979 przewodniczył ROWS. Stanął też na czele Stowarzyszenia Gallipojczyków.
Bibliografia
Linki zewnętrzne Biografia Władimira G. Charżewskiego (jęz. rosyjski) Kolejna biografia Władimira G. Charżewskiego (jęz. rosyjski) Artykuł poświęcony pamięci Władimira G. Charżewskiego (jęz. rosyjski)
Kategoria:Rosyjscy generałowie Kategoria:Biali (wojna domowa w Rosji) Kategoria:Biali emigranci rosyjscy Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Urodzeni w 1892 Kategoria:Zmarli w 1971