Michał Ludwik Radgowski (ur. 25 sierpnia 1929 w Rawie Mazowieckiej, zm. 22 lipca 2013) – polski dziennikarz, publicysta.
Życiorys Urodził się w rodzinie sędziego Sądu Okręgowego w Warszawie. W pierwszej połowie lat 50. ukończył filozofię na Uniwersytecie Warszawskim, został adiunktem. W latach 1951–1981 należał do PZPR.
Był jednym z twórców i wieloletnim zastępcą redaktora naczelnego „Polityki”, w której pracował od 1957, i której był stałym felietonistą. W 1981 r. wraz z grupą dziennikarzy odszedł z redakcji „Polityki” na znak protestu przeciwko wprowadzeniu stanu wojennego. Następnie pisał felietony do kilku gazet i czasopism, m.in. „Rzeczpospolitej” i „Kobiety i Życia”.
W latach 60. i 70. ukazało się kilkanaście zbiorów jego felietonów. Swoje felietony, wydane później w zbiorze Biuro rzeczy chorych; felietony z lat 1982–86, drukował również w miesięczniku „Dialog”.
Był członkiem Stowarzyszenia Autorów ZAiKS, w latach 1993–2009 członkiem Rady Stowarzyszenia.
Zmarł 22 lipca 2013 r., pochowany 26 lipca 2013 r. na cmentarzu Powązkowskim.
Publikacje Nieśmiali żyją krócej (1967) Czytelnik Gafa za gafą (1971) Czytelnik Najważniejszy jest spokój (1973) Czytelnik Święty Mikołaj, który przyszedł latem (1975) Czytelnik Zając transferowy (1977) Czytelnik Jaki jest cel spadania (1981) Wydawnictwo Literackie „Polityka” i jej czasy. Kronika lat 1957–1980 (1981) Iskry Znać życie (1982) Czytelnik Biuro rzeczy chorych (1988) Iskry Kto winien? Wybór felietonów polskich (1994) Wydawnictwo „Graf-Punkt”
Ordery i odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Medal ZAiKS-u (1993)
Przypisy
Kategoria:Członkowie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Polscy dziennikarze prasowi Kategoria:Polscy felietoniści Kategoria:Urodzeni w 1929 Kategoria:Zmarli w 2013