Wiek XX Lata 40. i 50. Sezony 1946-1949 W 1946 roku przy 57. Pułku Piechoty powstał klub WKS Suwałki (Wojskowy Klub Sportowy Suwałki). Drużyna ta, zajęła trzecie miejsce w finale mistrzostw okręgu białostockiego (drugi stopień rozgrywek ligowych w Polsce). Rok później, zespół przyjął nazwę WKS Wigry Suwałki – tę datę dzisiaj przyjmuje się za oficjalne utworzenie klubu. Drużyna pod nowym szyldem wywalczyła drugie miejsce w A Klasie mistrzostw okręgu białostockiego (drugi stopień rozgrywek ligowych). Rok później zajęła miejsce czwarte i nie wywalczyła awansu ani do I ligi ani do startującej od przyszłego sezonu II ligi. Tym samym w kolejnym sezonie (1949) zespół grał dalej w A Klasie mistrzostw okręgu białostockiego ale która stanowiła już trzeci stopień rozgrywek ligowych. Zespół zajął w tamtym sezonie czwarte miejsce.

Sezon 1949/1950 W następnym sezonie, aby mistrz okręgu mógł się odpowiednio przygotować do letnich eliminacji o awans do II ligi, podjęto decyzję o rozgrywaniu ligi na tym stopniu systemem jesień-wiosna. Stąd rozgrywki toczyły się na przełomie roku 1949 i 1950. WKS Wigry Suwałki zajęły w nich trzecie miejsce i podczas rozgrywek zanotowały jedno z najwyższych zwycięstw w lidze – 7:0 z Kolejarzem Starosielce w meczu rozgrywanym w Suwałkach.

Sezon 1951 W kolejnym sezonie powrócono do rozgrywania ligi systemem wiosna-jesień i całe rozgrywki odbyły się w roku kalendarzowym 1951. Był to również rok zmian organizacyjnych w piłce nożnej w całym kraju. W lutym 1951 roku rozwiązano Polski Związek Piłki Nożnej i zastąpiono go przez Sekcję Piłki Nożnej przy Głównym Komitecie Kultury Fizycznej. Analogicznie postąpiono z okręgowymi związkami i tak 4 marca 1951 został rozwiązany Białostocki Okręgowy Związek Piłki Nożnej (jak się później okazało – na sześć lat) i został zastąpiony przez Sekcję Piłki Nożnej przy Wojewódzkim Komitecie Kultury Fizycznej. Wiązała się z tym również zmiana obowiązującego na dotychczasowych szczeblach okręgowych nazewnictwa ligowego w całej Polsce. I tak zlikwidowano obowiązujące klasy A, B i C. Najwyższy szczebel zmagań w owym sezonie na tym poziomie nosił miano klasy wojewódzkiej (odpowiadający dawnej klasie A). Występujące w niej dziewięć zespołów podzielono na dwie terytorialne grupy. Zdobywcy pierwszych miejsc w obu grupach spotkali się następnie w dwumeczu o tytuł mistrza okręgu i możliwość w eliminacjach o awans do II ligi. Stąd WKS Wigry Suwałki występujące w drugiej czterozespołowej grupie klasy wojewódzkiej zajęły ostatnie miejsce – w ostatecznej klasyfikacji klasy wojewódzkiej było to miejsce siódme bądź ósme ex-aequo z Unią Hajnówka (dokładne skorygowanie wyniku nie jest możliwe z powodu, iż w ostatecznej klasyfikacji drużyny, które w swych grupach zajęły równorzędne miejsca, zostały sklasyfikowane ex-aequo). Podczas rozgrywek Wigry doznały m.in. wysokiej porażki 2:8 na własnym terenie w derbach miasta ze zwycięzcą swojej grupy – Budowlanymi Suwałki. Z kolei Budowlani Suwałki w finałowym dwumeczu o tytuł mistrza okręgu doznali dwóch porażek z Budowlanymi Białystok 1:3 (dom) i 1:4 (wyjazd).

Sezon 1952 W 1952 roku nazwę klubu WKS Wigry Suwałki przemianowano na WKS Suwałki. W tym sezonie decyzją działaczy z Sekcji Piłki Nożnej przy Wojewódzkim Komitecie Kultury Fizycznej doszło do znacznego powiększenia liczby klubów w klasie wojewódzkiej – z 9 do 24. Zostały one podzielone na cztery grupy terytorialne, których zwycięzcy spotkali się w półfinałach, a następnie w finale o tytuł mistrza klasy wojewódzkiej i awans do startującej od przyszłego sezonu III ligi. Stąd WKS Wigry znalazły się w jednej grupie z dwoma innymi lokalnymi rywalami: Budowlanymi Suwałki i Spójnią Suwałki. Podczas rozgrywek klub WKS Suwałki prezentował słabą formę i zajął ostatnie miejsce w swojej grupie, której zwycięzcą okazał się zespół Budowlanych Suwałki. Budowlani w dwumeczu półfinałowym ulegli ostatecznemu mistrzowi klasy wojewódzkiej – GWKS Ełk. W ostatecznej klasyfikacji klasy wojewódzkiej zespół WKS Suwałki zajął 20/22. miejsce (dokładne skorygowanie wyniku nie jest możliwe z powodu, iż w ostatecznej klasyfikacji drużyny, które w swych grupach zajęły równorzędne miejsca, zostały sklasyfikowane ex-aequo) plasując się za Budowlanymi Suwałki (miejsce 3/4) i Spójnią Suwałki (miejsce 9/12). Niska pozycja w ligowej tabeli spowodowała rozwiązanie zespołu WKS Suwałki. Po zakończeniu rozgrywek klasy wojewódzkiej, zarządzono od następnego sezonu powrót w całym kraju do poprzedniej, tradycyjnej formy rywalizacji – z podziałem na klasy A, B i C. W związku z tym działacze Sekcji Piłki Nożnej przy Wojewódzkim Komitecie Kultury Fizycznej w Białymstoku podjęli decyzję, iż w nowej reaktywowanej klasie A będzie uczestniczyło osiem zespołów przy czym kryterium wyboru zespołów nie były wyłącznie wyniki sportowe. Końcowo w klasie A na sezon 1953 znalazły się dwa suwalskie kluby: Budowlani Suwałki i Spójnia Suwałki.

Sezon 1953 Reorganizacja rozgrywek w sezonie 1953: utworzenie III ligi i powrót do klas A,B,C, spowodowały, że Klasa A stała się de facto czwartym stopniem rozgrywek w Polsce. Dwa pierwsze zespoły w Klasie A na koniec sezonu uzyskiwały prawo do gry w eliminacjach o awans do III ligi. Na półmetku ligi stało się jasne, że równorzędną walkę o eliminacje do wyższej klasy rozgrywkowej stoczą cztery zespoły: Kolejarz Ełk, Gwardia II Białystok, Budowlani Sokółka i Spójnia Suwałki. Ostatecznie Spójnia zajęła czwarte miejsce, mimo tego, że miała identyczny dobytek punktowy jak Budowlani Sokółka i Gwardia Białystok – posiadała gorszy bilans bramkowy od obu tych drużyn. Zwycięzcą rozgrywek okazał się Kolejarz Ełk. Za Spójnią, na piątym miejscu w ligowej tabeli uplasowała się drużyna Budowlanych Suwałki – ale posiadała zdecydowanie gorszą zdobycz punktową (osiem punktów straty). Mimo tego, osiągnęli oni jedno z najwyższych zwycięstw w lidze – wyjazdowe 8:0 z KS II Ełk (dawniej GWKS II Ełk).

Sezon 1954 W sezonie 1954 niekwestionowanym liderem była drużyna Kolejarza Ełk, która po raz drugi z rzędu wygrała mistrzostwo okręgu białostockiego. Jedyną drużyną z którą ełczanie przegrali był zespół Budowlanych Suwałki. W Suwałkach padł remis 3:3, z kolei w rundzie rewanżowej Budowlani zdołali zwyciężyć 1:0. Ostatecznie Budowlani Suwałki zajęli czwartą pozycję w ligowej tabeli z takim samym dorobkiem punktowym jak trzecia Gwardia II Białystok i piąty zespół Budowlanych Białystok. Druga z suwalskich drużyn – Spójnia Suwałki, wyprzedziła trzy wymienione jednym punktem i uplasowała się na drugiej pozycji. Uczyniła to w ostatniej nadarzającej się sytuacji, bowiem wygrali oni dwa zaległe mecze rozegrane już po ostatniej serii gier. Zwyciężyli w jednostronnych derbach Suwałk 4:0 z Budowlanymi i 2:0 z Budowlanymi Sokółka. Grę Spójni charakteryzowała ścisła gra defensywna, zajęli oni drugie miejsce pomimo posiadania jednej z najgorszych ofensyw w lidze (zaledwie 21 zdobytych bramek), natomiast stracili tylko 13 bramek (zaledwie o 1 więcej od prowadzącego Kolejarza).

Sezon 1955 Na początku roku 1955 Spójnia przeszła fuzję z Budowlanymi i w drugiej rundzie sezonu występowała pod nazwą Sparta Suwałki. W dwunastozespołowej rywalizacji o mistrzostwo okręgu na przestrzeni całego sezonu prym wiodły dwie drużyny: Sparta Suwałki i Pogoń Łapy (dawniej Kolejarz Łapy). Na początku sezonu w walkę o awans włączyła się drużyna Victorii Białystok, dokonała tego za sprawą pięciu zwycięstw i dwóch remisów w pierwszych siedmiu ligowych pojedynkach. Na tym etapie rozgrywek była liderem z przewagą dwóch punktów nad Spartą Suwałki i Pogonią Łapy ale z kolejnymi meczami białostocczanie usuwali się w dół ligowej tabeli ostatecznie zajmując siódme miejsce na koniec sezonu. Walka między dwoma konkurentami do mistrzostwa okręgu była zacięta. Pierwsze spotkanie pomiędzy Spartą a Pogonią Łapy odbyło się w ramach 4. kolejki na stadionie w Suwałkach i miało ono dramatyczny przebieg. W prasie znalazły się żywiołowe opisy przebiegu tego spotkania. Do przerwy suwalczanie prowadzili 1:0 dzięki bramce autorstwa Wierżajtysa. W 50. minucie padło wyrównanie po bramce Bargielskiego. W ostatnich minutach spotkania suwalczanie znowu objęli prowadzenie po samobójczej bramce łapian. Tuż przed zakończeniem spotkania zespół Pogoni miał szansę do wyrównania, ale w sytuacji sam na sam z suwalskim bramkarzem napastnik Pogoni strzelił ponad bramką. Mecz zakończył się wynikiem 2:1. Ostatecznie na półmetku rozgrywek liderem byli suwalczanie z przewagą jednego punktu nad Pogonią Łapy. Suwalczanie w pierwszej serii meczów stracili punkty tylko w dwóch spotkaniach: przegranym 1:2 w Suwałkach w ramach 5. kolejki z Victorią Białystok oraz w 8. kolejce zremisowanym 3:3 na wyjeździe z Budowlanymi Grajewo. Po czterech pierwszych meczach rundy rewanżowej (w czasie których łapczanie odnieśli trzy nietypowe zwycięstwa – walkowery z Budowlanymi Grajewo i Spartą Hajnówka oraz najwyższe w lidze zwycięstwo 15:2 z Jagiellonią Białystok) Sparta Suwałki i Pogoń Łapy zrównały się punktowo i przystępowały do kolejnego meczu, którego stawką było objęcie pozycji lidera. Ten mecz na szczycie ligi również był opisywany w lokalnej prasie. Gospodarzem spotkania była Pogoń, ale przez pierwszy kwadrans wydawało się mecz toczy się na boisku suwałczan – to oni dominowali w tym okresie gry przeprowadzając jeden szybki atak za drugim. Efektem tego były dwie bramki zdobyte przez Wierżajtysa i Dziedziecha w przeciągu pierwszych piętnastu minut. To prowadzenie suwalczanie utrzymywali do 77 minuty, kiedy to bramkę kontaktową dla Pogoni zdobył Wiesław Łapiński (ojciec reprezentanta Polski Tomasza Łapińskiego). W końcówce spotkania łapinianie mieli dogodną sytuację do wyrównania wyniku ale jej nie wykorzystali. Mecz zakończył się wyjazdowym zwycięstwem Sparty Suwałki 2:1. To zwycięstwo dało suwalczanom dwupunktową przewagę nad Pogonią, której do końca sezonu nie strwonili. Zespół z Suwałk do końca rywalizacji nie przegrał już ani jednego meczu, choć zdarzyło im się podzielić punktami z Gwardią II Białystok (wyjazdowe 0:0 w 19. kolejce) i Warmią Grajewo (domowe 1:1 w 20. kolejce). W ostatniej kolejce na stadionie w Suwałkach suwalczanie przypieczętowali swój awans do wyższej klasy rozgrywkowej efektownym zwycięstwem 11:0 z Wissą Szczuczyn. Sparta zakończyła sezon z przewagą trzech punktów nad drugą Pogonią Łapy. Jej grę cechowała stalowa obrona – miała najmniej straconych goli wśród całej ligowej stawki (20) oraz bardzo silną formację ofensywną – 83 zdobyte gole (pięć mniej od liderującej pod tym względem Pogoni Łapy). Podstawową jedenastkę w sezonie stanowili Wacław Rosowski – Romuald Wierzbicki, Wacław Dacz (jednocześnie grający szkoleniowiec), Zygmunt Rucińskim – Aleksander Barancewicz, Jerzy Koncewicz – Zdzisław Wierżajtys, Stanisław Anuszkiewicz, Marian Szczęsnowicz, Stanisław Białowiec, Roman Dziedziech.

Drużyna ta, jako pierwszy suwalski klub, wywalczyła awans do III ligi.

Sezon 1955 – ogólny skład drużyny bramkarze: Wacław Rosowski, Ryszard Ciborowski, Jan Łapiński obrońcy: Romuald Wierzbicki, Wacław Dacz, Zygmunt Ruciński, Tadeusz Krejczman, Czesław Wierzbicki, Edward Dobryłko, Ryszard Konopko, Michał Sokołowskipomocnicy: Aleksander Barancewicz, Jerzy Koncewicz, Józef Mildanapastnicy: Zdzisław Wierżajtys, Stanisław Anuszkiewicz, Marian Szczęsnowicz, Stanisław Białowiec, Roman Dziedziech, Stanisław Chudy, Czesław Zdaniuktrener: Wacław Dacz (grający)

Sezon 1956 Przed pierwszym sezonem w III lidze w 1956 r., działacze postanowili że koniecznie potrzebne są wzmocnienia i uznali że najlepszym wyjściem z tej sytuacji będzie kolejna fuzja suwalskich klubów. I tak na przełomie roku 1955 i 1956 z połączenia wszystkich miastowych zespołów powstał jeden SKS Wigry (Suwalski Klub Sportowy Wigry). Ustalono też, iż nowo powstały klub będzie kontynuatorem tradycji WKS Suwałki, Spójni, Budowlanych, Związkowca, Zrywu i innych pomniejszych klubów rozwiązanych po powstaniu SKS Wigry. Jako stowarzyszenie SKS Wigry Suwałki został zarejestrowany w roku 1957.