Édouard de Max (właśc. Eduard-Alexandru Max Romalo; ur. 14 lutego 1869 w Jassach, zm. 28 października 1924 w Paryżu) – rumuńsko-francuski aktor teatralny i filmowy.
Mając 19 lat przyjechał do Paryża, gdzie rozpoczął naukę w Conservatoire national supérieur d’art dramatique pod kierunkiem Gustave Worksa, razem z nim studiowali Aurélien Lugné-Poë i Marguerite Moreno. Już na początku kariery scenicznej grał z Sarah Bernhardt i André Antoine, co sprawiło, że robił ogromne postępy w jakości swojej gry. Przez sobie współczesnych był uznawany za jednego z najlepszych aktorów tamtych czasów oraz za wybitnego tragika lirycznego. Ubierał się w ekstrawaganckie stroje oraz nie ukrywał swojego homoseksualizmu. W Prometeuszu Jeana Lorraina pojawiał się na scenie półnago. Krytycy podejrzewali, że miał romans z autorem, który później był rozczarowany zakończeniem ich współpracy artystycznej. Występował w skrajnie różnych rolach, grał klasykę, role popularne i awangardowe. Często stosował środki wyrazu, które mogły zepsuć mu reputację lub wywołać skandal. Gdy André Gide napisał sztukę Saul z wyraźnymi wątkami homoseksualnymi i został ostro skrytykowany przez dziennikarzy, wówczas Édouard de Max publicznie stanął w jego obronie. Występował w Théâtre Femina na Avenue des Champs-Élysées. W 1915 dołączył do zespołu Comédie-Française. Znany był z ekscentrycznego sposobu życia, potrafił wyrzucić z domu zamówione wcześniej drogie meble, bo zmieniła mu się wizja wnętrza, a siedzenia jego auta były obite futrem ze srebrnych lisów. Nie wiadomo w jakich okolicznościach poznał swojego ostatniego partnera, był to o trzydzieści jeden lat młodszy pisarz Pierre de Massot, pod koniec życia zaopiekował się starszym partnerem i był przy jego śmierci.
Filmografia 1908 – Makbet reż. Stuart Blackson; 1909 – Tosca reż. André Calmettes i Charles Le Bargy z udziałem Sarah Bernhardt, Cécile Sorel, Charles Mosnier, René Alexandre; 1910 – Polyeucte reż. Camille de Morlhon; 1910 – Athalie reż. Albert Capellani i Michel Carré; 1912 – Trzej muskieterowie reż. André Calmettes; 1912 – Le Masque reż. Abel Gance; 1920 – L’Ami Fritz reż. René Hervil; 1921 – Trzej muszkieterowie reż. Henri Diamant-Berger; 1922 – Vingt ans après reż. Henri Diamant-Berger; 1922 – Les Mauvais Garçons reż. Henri Diamant-Berger; 1923 – Milady reż. Henri Diamant-Berger.
Bibliografia Gilles Queant, Encyclopédie du théâtre 1850–1914, Paryż 1957. Philippe Van Tieghem, Les Grands Comédiens 1400–1900, PUF, Paryż 1967. Exvelyne Ertel, Dictionnaire encyclopédique de théâtre, Bordas, Paryż 1991. Armory, Le Monsieur aux chrysanthèmes, Montpellier QuestionDeGenre/GKC 2011.
Linki zewnętrzne Les commérages de Tybalt, Édouard de Max
Kategoria:Francuscy aktorzy teatralni Kategoria:Francuscy aktorzy filmowi Kategoria:Rumuńscy aktorzy teatralni Kategoria:Rumuńscy aktorzy filmowi Kategoria:Urodzeni w 1869 Kategoria:Zmarli w 1924 Kategoria:Ludzie urodzeni w Jassach