thumb|240px|Codex Marchalianus (Q), VII wiek(Ezechiela 5:12-17)Biblioteka Watykańska Gr. 2125 Lista rękopisów Septuaginty według klasyfikacji Alfreda Rahlfsa – spis wszystkich znanych rękopisów Septuaginty zaproponowany przez Alfreda Rahlfsa na bazie spisu Roberta Holmesa i Jamesa Parsonsa. Obecnie badaniami i klasyfikowaniem manuskryptów zajmuje się instytut naukowy Göttinger Septuaginta-Unternehmen należący do Akademie der Wissenschaften w Getyndze.
Pierwsza lista manuskryptów Septuaginty została przedstawiona przez R. Holmesa i J. Parsonsa. Opublikowane przez nich na przełomie XVIII i XIX wieku wydanie Septuaginty kończy się pełną listą znanych im manuskryptów zamieszczoną w załącznikach. Wylicza ona 311 kodeksów (oznaczonych cyframi rzymskimi I–XIII oraz arabskimi 14–311), z czego kodeksy oznaczone przez nich siglum I–XIII, 23, 27, 39, 43, 156, 188, 190, 258, 262 oraz odkryty w 1931 roku 967 są w całości lub częściowo napisane uncjałą. Reszta kodeksów została zapisana minuskułą lub kursywą. Kodeksom oznaczonym cyframi rzymskimi nadano sigla literowe od A do Z. Z czasem niektórym tym manuskryptom nadawano inną numerację, względnie niektóre kodeksy pochodzące z różnych zbiorów okazywały się pierwotnie stanowić jedną całość i nadawano im jedno siglum.
Do naszych czasów zachowało się ponad 2000 rękopisów Septuaginty. Wśród nich najstarszym manuskryptem jest Papirus Rylandsa 458 pochodzący z II wieku p.n.e., zawiera on fragmenty Księgi Powtórzonego PrawaThe Septuagint and Modern Study, Sidney Jellicoe, 1968, str. 271, 272. Do najstarszych zachowanych rękopisów należy również sześć niewielkich fragmentów znalezionych wśród rękopisów z Qumran: 4Q119 (4Q LXXLeva), 4Q120 (4Q LXXLevb), 4Q121 (4Q LXXNum), 4Q122 (4Q LXXDeut), 7Q1 (7Q LXXEx), 7Q2 (7Q LXXEpJer). Spora grupa 28 papirusów zawierających fragmenty Septuaginty pochodzi z OksyrynchosSą to P.Oxy 656, P.Oxy 845, P.Oxy 846, P.Oxy 1007, P.Oxy 1074, P.Oxy 1075, P.Oxy 1076, P.Oxy 1125, P.Oxy 1166, P.Oxy 1167, P.Oxy 1168, P.Oxy 1226, P.Oxy 1351, P.Oxy 1352, P.Oxy 1594, P.Oxy 1595, P.Oxy 1779, P.Oxy 1928, P.Oxy 2065, P.Oxy 2066, P.Oxy 2073, P.Oxy 2386, P.Oxy 3522, P.Oxy 4442, P.Oxy 4443, P.Oxy 4444, P.Oxy 5101 i P.Oxy 5128.. Najstarsze prawie pełne zachowane księgi biblijne (Ezechiela, Daniela i Estery) pochodzą z Papirusu 967, datowanego na około 200 rok n.e., natomiast najstarsze prawie pełne odpisy Septuaginty pochodzą IV i V wieku (Kodeks Synajski, Watykański i Aleksandryjski).
Podział klasyfikacji Rahlfsa Spis rękopisów Septuaginty został podzielony na dziesięć części: Część I: A–Z (wybrane kodeksy majuskułowe) Część II: 13–311 (numeracja nadana przez Holmesa i Parsonsa) Część III: 312–800 (rękopisy Starego Testamentu, z wyjątkiem Psałterza) Część IV: 801–1000 (małe fragmenty Starego Testamentu, z wyjątkiem Psałterza) Część V: 1001–1400 (Psałterze do XII w.) Część VI: 1401–2000 (młodsze Psałterze niepewnego datowania) Część VII: 2001–3000 (małe fragmenty Psałterzy [do VIII wieku]) Część VIII: 3001–5000 (rękopisy Starego Testamentu, z wyjątkiem Psałterza) Część IX: 5001–7000 (małe fragmenty Starego Testamentu, z wyjątkiem Psałterza) Część X: 7001–xxxx (Psałterze)
Skróty Oct. – Octateuch (ἡ ὀκτάτευχος = Rodzaju – Rut) Pent. – Pentateuch (Rodzaju – Powtórzonego Prawa) Hept. – Heptateuch (Rodzaju – Sędziów)
Terminy łacińskie aliquot – niektóre Catenarum – katena, łańcuch ecloge – strona ochronna excerpta – pozycje graduales – stopni (wstępowań) [Ps 119-133 według numeracji LXX] inter alia – pomiędzy innymi poenitentiales – pokutne sine – bez
Pogrubione zostały rękopisy wykorzystane w wydaniu Rahlfsa-Hanharta (A, B, C, D, F, G, L, M, Q, R, T, V, W, WI, 393, 911, 1098, 2013).
Lista rękopisów Stan według dokumentu datowanego grudzień 2012.