Leki przeciwpsychotyczne długodziałające, neuroleptyki długodziałające () – postacie neuroleptyków podawane w iniekcjach domięśniowych w celu uzyskania długotrwałego efektu klinicznego. Neuroleptyki długodziałające posiadają częściowo wspólną, a częściowo odrębną – w porównaniu do postaci doustnych – charakterystykę skuteczności, tolerancji i wskazań klinicznych.
Podział neuroleptyków długodziałających Neuroleptyki I i II generacji Neuroleptyki I generacji: haloperidol flufenazyna zuklopentiksol zuklopentiksol acuphase (semi-depot) flupentiksol Neuroleptyki II generacji: risperidon olanzapina paliperidon aripiprazol
Mechanizm przedłużonego działania lek połączony z kwasem tłuszczowym (depot) – należy tu większość neuroleptyków długodziałających lek w osłonie polimerowej – np. risperidon długodziałający
Zarejestrowane wskazania wskazania analogiczne do macierzystych postaci doustnych wskazania własne, np. risperidon stosowany w zaburzeniach dwubiegunowych z szybką zmianą faz
Częstość podawania co 2 tygodnie – risperidon, olanzapina co 4 tygodnie – olanzapina, paliperidon, aripiprazol
Tolerancja Nowe, atypowe neuroleptyki długodziałające z reguły posiadają wyższą tolerancję stosowania w porównaniu do postaci doustnych. Zwykle też wywołują mniejsze objawy w miejscu iniekcji niż postacie klasyczne. Risperidon, który jest rozpuszczalny w wodzie, a nie w tłuszczu, wywołuje minimalne objawy miejscowe.
Wskazania kliniczne Schizofrenia, psychozy pacjenci z niepełną poprawą pacjenci z częstymi nawrotami pacjenci nie w pełni współpracujący pacjenci źle tolerujący formy doustne pacjenci preferujący formę długodziałającą neuroleptyku
Inne zaburzenia risperidon – zaburzenie dwubiegunowe z szybką zmianą faz paliperidon – zaburzenie schizoafektywne
Historia Neuroleptyki długodziałające klasyczne wprowadzono do terapii w latach 60. XX wieku (pierwsze: haloperidol i flufenazyna). Pierwszym neuroleptykiem atypowym w formie długodziałającej był risperidon (2002).
Bibliografia
Kategoria:Leki przeciwpsychotyczne