Dróżniczek białobrzuchy (Geositta cunicularia) – gatunek małego ptaka z rodziny liściarków (Scleruridae). Występuje w Ameryce Południowej. Nie jest zagrożony.
Podgatunki i zasięg występowania Wyróżnia się następujące podgatunki: G. c. juninensis Taczanowski, 1884 – centralne Peru G. c. titicacae Zimmer, 1935 – południowo-centralne Peru, zachodnia Boliwia, północne Chile i północno-zachodnia Argentyna G. c. frobeni (Philippi & Landbeck, 1864) – południowe Peru G. c. georgei Koepcke, 1965 – Ica i zachodnia Arequipa (południowe Peru) G. c. deserticolor Hellmayr, 1924 – Arequipa do północnego Chile G. c. fissirostris (Kittlitz, 1835) – dróżniczek stokowy – południowa Atacama do Llanquihue (centralne Chile) G. c. contrerasi Nores & Yzurieta, 1980 – Sierras Grandes w prowincji Córdoba (zachodnio-centralna Argentyna) G. c. hellmayri J.L. Peters, 1925 – Malleco (wschodnio-centralne Chile), zachodnia Argentyna G. c. cunicularia (Vieillot, 1816) – dróżniczek białobrzuchy – południowo-centralna Brazylia do wschodniej i południowej Argentyny oraz południowego Chile
Nazwy lokalne W Buenos Aires nazywany Manea-cola („trzęsący ogonem”), w Patagonii Caserita („mały budowniczy domów”), a w pozostałych miejscach Minera (górnik) lub Caminante (podróżnik), od jego zwyczaju gwałtownego wbiegania na drogę lub ścieżkę, przed idącą albo jadącą osobę.
Morfologia Długość ciała wynosi 14–17 cm, masa ciała 20–35 g. Skrzydło mierzy około 8,9 cm (3,5 cala), ogon ok. 5 cm (2 cale). Upierzenie w większości ziemistobrązowe. Skrzydła jasnocynamonowe, czerwonawe. Sterówki cynamonowoczerwone. Spód ciała jasny, pierś pokryta brązowymi wzorami. Dziób smukły, wygięty, brew biała.
Środowisko Tereny trawiaste i zarośla, zarówno nizinne, jak i górskie; zazwyczaj o podłożu piaszczystym lub skalistym.
Zachowanie Żywi się nasionami i owadami, które zbiera z ziemi. Odzywa się szybkim trelem. Gniazdo mieści się w norach wygrzebywanych w skarpach. W lęgu 2 lub 3 jaja. Inkubacja trwa około 14 dni, wysiadują oboje rodzice. Pisklęta pozostają w gnieździe 18–20 dni po wykluciu. Wyprowadza do dwóch lęgów w ciągu sezonu.
Status IUCN uznaje dróżniczka białobrzuchego za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern) nieprzerwanie od 1988 (stan w 2020). Liczebność populacji nie została oszacowana, ale ptak ten opisywany jest jako dość pospolity. Trend liczebności populacji uznawany jest za spadkowy ze względu na niszczenie siedlisk.
Przypisy Systematyka i nazwy polskie za:
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Liściarki Kategoria:Ptaki Ameryki Południowej Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1816 roku Kategoria:Taksony opisane przez Louisa Pierre’a Vieillota