Jerzy Eugeniusz Antoniak (ur. 28 grudnia 1919 (1917 lub 1918) w Piotrogrodzie, zm. ?) – funkcjonariusz urzędu bezpieczeństwa i Informacji Wojskowej.
Życiorys Urodził się w rodzinie Jana i Stanisławy Antoniaków. Od 5 lutego 1942 do 10 grudnia 1943 przebywał na przymusowych robotach w Niemczech. W 1943 wrócił do Wilna i nawiązał kontakt z sowieckim oddziałem „Pieti” (pełnił funkcję informatora oddziału sowieckiego, ponieważ był zatrudniony w Organizacji Todta jako technik-motorysta).
Po powstaniu ZPP w Wilnie został zatrudniony w Wydziale Wojskowym jako instruktor. Prowadził agitację wśród członków polskiego podziemia niepodległościowego na rzecz ujawniania się. Za tę działalność sąd specjalny AK wydał na niego wyrok śmierci.
W styczniu 1945 w związku z konfliktem z kierownikiem Wydziału Wojskowego ZPP Benedyktem Szymańskim (Benedyktem Szermanem Markowiczem) ps. „Wąsacz” został zwolniony z ZPP i wyjechał do Polski.
W kraju pracował w Ministerstwie Bezpieczeństwa Publicznego (Wydział I, Departament I). Uchwałą Prezydium KRN z 15 listopada 1946 odznaczony
5 lipca 1949 w stopniu kapitana został skierowany do służby w Informacji Wojskowej na stanowisko kierownika Sekcji III Wydziału Informacji Wojskowej Komendy Głównej Powszechnej Organizacji „Służba Polsce”; na tym stanowisku do 31 marca 1950.
Ordery i odznaczenia
Krzyż Walecznych (1947). Złoty Krzyż Zasługi (1946).
Przypisy
Bibliografia Elżbieta Kowalczyk, Działalność Związku Patriotów Polskich na Wileńszczyźnie 1944–1946. Warszawa: Oficyna Wydawnicza RYTM, 2010, s. 292. .
Kategoria:Członkowie Związku Patriotów Polskich Kategoria:Funkcjonariusze Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego Kategoria:Ludzie urodzeni w Petersburgu Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Oficerowie Informacji Wojskowej Kategoria:Urodzeni w 1919 Kategoria:Nieznana data śmierci