Jerzy Lewszecki (ur. w majątku Szczorse, zm. 2 sierpnia 1955 w Warszawie) – podporucznik artylerii Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych.
Życiorys W maju 1931 złożył maturę w Korpusie Kadetów Nr 2 w Chełmnie. Następnie uczył się w Szkole Podchorążych Artylerii w Toruniu. 4 sierpnia 1934 Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1934 i 81. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a minister spraw wojskowych wcielił do 3 Pułku Artylerii Ciężkiej w Wilnie. W lutym 1939 został przeniesiony do 4 Pułku Artylerii Ciężkiej w Łodzi na stanowisko dowódcy plutonu w 7. baterii. 2 lipca 1939 na stadionie Wojskowego Klubu Sportowego w Łodzi wziął udział w zawodach o „Nagrodę przechodnią 4 Grupy Artylerii”. W trakcie zawodów, koń na którym startował uległ kontuzji. Winnym wypadku okazał się jeździec, który był pod wpływem alkoholu. W kampanii wrześniowej 1939 walczył na stanowisku oficera zwiadowczego 10 Dywizjonu Artylerii Ciężkiej. Został odznaczony Krzyżem Walecznych.
30 września 1939 w Warszawie dostał się do niemieckiej niewoli i przebywał w niej do 29 kwietnia 1945. 23 lipca tego roku został przyjęty do 2 Korpusu Polskiego we Włoszech i przydzielony do 3 Karpackiego Pułku Artylerii Przeciwpancernej. W październiku 1946 został przyjęty do Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia. Od grudnia 1952 do kwietnia 1953, w stopniu kapitana, prowadził wykłady z zachowania tajemnicy wojskowej dla uczniów szkoły podchorążych artylerii. W tym czasie nawiązał kontakt z płk. Wincentym Bąkiewiczem, byłym szefem Oddziału II Sztabu 2 Korpusu Polskiego i wyraził zgodę na prowadzenie działań wywiadowczych na terenie Polski.
W listopadzie 1953 roku został wysłany z misją wywiadowczą do Polski z amerykańskiego ośrodka wojskowego Camp King w Oberursel w Niemczech Zachodnich. 26 listopada 1953 Lewszecki zaopatrzony w aparat fotograficzny, atrament sympatyczny w postaci rozpuszczalnych pigułek, środki finansowe (około 12 tys. złotych), broń palną, oraz fałszywe dokumenty tożsamości w języku polskim i niemieckim udał się na misję. Towarzyszył mu dezerter z Ludowego Wojska Polskiego, marynarz Polskiej Marynarki Handlowej Stanisław RajkowskiTomasz Krok, Misja kapitana Lewszeckiego, „Polska Zbrojna Historia”, 2023, nr 4 (28), s. 118. Granicę między dwoma państwami niemieckimi przekroczyli pociągiem, którym następnie dojechali do niemieckiego Görlitz, stamtąd zaś postanowili przedostać się do kraju wpław przez Nysę. W marcu 1954 roku aresztowany i oskarżony o to, że w czasie od grudnia 1952r. do 17 marca 1954r. na terenie Anglii, Niemiec Zachodnich i Polski działając na szkodę Polski wstąpił na służbę II Oddziału przy tzw. rządzie londyńskim i prowadził działalność wywiadowczą na rzecz wywiadu amerykańskiego, skazany został na karę śmierci wyrokiem z 19 marca 1955 wydanym przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie. Wyrok wykonano 2 sierpnia 1955.
Pochowany prawdopodobnie na terenie dzisiejszej kwatery "Ł" zwanej "Łączką", wśród innych pogrzebanych potajemnie ofiar zamordowanych w więzieniu mokotowskim przy ul. Rakowieckiej w Warszawie. 1 listopada 1998 roku został tam odsłonięty pomnik jego pamięci.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Obrońcy Modlina (1939) Kategoria:Podporucznicy artylerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Podporucznicy artylerii Polskich Sił Zbrojnych Kategoria:Polscy jeńcy wojenni – uciekinierzy z niewoli niemieckiej 1939–1945 Kategoria:Polskie ofiary represji stalinowskich stracone w Polsce Ludowej 1944–1956 Kategoria:Oficerowie 4 Pułku Artylerii Ciężkiej (II RP) Kategoria:Urodzeni w 1913 Kategoria:Zmarli w 1955 Kategoria:Żołnierze Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia