Eparchia perejasławska – prawosławna administratura z siedzibą w Perejasławiu, istniejąca między XI stuleciem a 1279 i ponownie od 1698 do 1803.
Historia Według różnych źródeł została erygowana w 991, 992, na początku XI w., w 1054 lub 1071. Początkowo nosiła nazwę eparchia perejasławska. Eparchia obejmowała ziemie perejasławską, suzdalską i smoleńską. W 1089 w Perejasławiu wyświęcony został sobór św. Michała Archanioła, zbudowany na miejscu starszej cerkwi. W latach 1269–1279 eparchia działała pod nawą eparchia perejasławska i sarajska, po czym została zlikwidowana.
Samodzielną eparchię perejasławską restytuowano w 1733. Administratura działała do 1785. Następnie Perejasław stał się siedzibą jedynie wikariuszy eparchii kijowskiej. Po raz ostatni eparchia perejasławska funkcjonowała w latach 1799–1803, po czym została przyłączona do eparchii połtawskiej i perejasławskiej. Współcześnie (2013) w strukturach metropolii kijowskiej istnieje wikariat perejasławsko-chmielnicki.
Biskupi perejasławscy Patriarchat Konstantynopolitański LewЕФРЕМ Mikołaj I, 1054–1072 Piotr, 1072–1082 Mikołaj II, lata nieznane Efrem, 1089(?)–1100(?) Symeon I, 1104 Łazarz, 1104–1117 Sylwester, 1118–1123 Mikołaj III, 1123 Jan, 1123–1125 Marek (Makary?), 1125–1134 Marceli, 1134–1135 Makary, 1135–1141 Eutymiusz, 1141–1155 Bazyli, 1156–1168 Antoni, 1168–1197 Paweł, 1198–1231 Symeon II, 1239 Teodor, 1239–1269 Teognost, 1269–1279
Rosyjski Kościół Prawosławny Cyryl (Szumlański), 1715–1726 Arseniusz (Berło), 1733-1735 i ponownie 1736–1744 Nikodem (Skrebnicki), 1745–1751 Jan (Kozłowicz), 1753–1757 Gerwazy (Lincewski), 1757–1769/1770 Hiob (Bazylewicz), 1770–1776 Hilarion (Kondratowski), 1776–1785 Wiktor (Sadkowski), 1785–1793 – wikariusz metropolity kijowskiego kierujący strukturami prawosławnymi w Rzeczypospolitej
Przypisy
*