Maksymilian Wunibald Maria Józef Serwacy von Waldburg-Wolfegg und Waldsee (ur. 13 maja 1863 w Waldsee, zm. 27 września 1950 w Chur) – arystokrata niemiecki w Królestwie Wirtembergii. Pochodził z rodu Waldburg-Wolfegg-Waldsee, katolickiej rodziny szlacheckiej książąt i hrabiów z Waldenburg w Górnej Szwabii.
Życiorys Maksymilian był synem księcia Franciszka von Waldburg-Wolfegg-Waldsee (1833-1906) i księżnej Zofii (1836-1909), urodzonej jako hrabina Arco-Zinneberg. W młodości otrzymał bardzo staranne i bardzo religijne wychowanie. Większość lat szkolnych spędził w jezuickiej szkole Stella Matutina w Feldkirch, w AustriiFrank Raberg: Biographisches Handbuch der württembergischen Landtagsabgeordneten 1815–1933. Im Auftrag der Kommission für geschichtliche Landeskunde in Baden-Württemberg. Kohlhammer, Stuttgart 2001, S. 972..
W Zielone Świątki 1892 roku w Ravensburgu odbyły się organizowane przez Stowarzyszenie Narodowe Górnej Szwabii regionalne uroczystości Dnia Katolika, którym przewodniczył MaksymilianWalter-Siegfried Kircher: Katholisch vor allem? .... In: Adel im Wandel. Band 1, Verlag Thorbecke, Ostfildern 2006, S. 303. Podczas drugich obchodów Dnia Katolika w Ulm w 1901 roku przewodniczącym ponownie był MaksymilianWalter-Siegfried Kircher: Katholisch vor allem? .... In: Adel im Wandel. Band 1, Verlag Thorbecke, Ostfildern 2006, S. 304.
W 1897 roku Maksymilian reprezentując swego ojca wziął udział w obradach wirtemberskiej Izby Panów. W 1906 roku był już jej pełnoprawnym członkiem. Brał udział w pracach wielu komisji, w tym w komisji krajowej i komisji finansów. Pełnił funkcję sekretarza komisji w zarządzie izby. Był członkiem kapituły Orderu Korony Wirtemberskiej oraz Rycerskiego Orderu Wojennego św. Jerzego.
Po upadku monarchii w 1918 roku oponował przeciwko rozwiązaniu wirtemberskiej Izby Panów. Jego protest został odrzucony. W latach 1919–1945, czyli w okresie kiedy Wirtembergia był jednym z krajów związkowych Republiki Weimarskiej a następnie III Rzeszy Maksymilian próbował działać w związkowym parlamencie. W kwietniu 1930 roku jako głowa rodziny Waldburg wniósł pozew do parlamentu przeciwko rozwiązaniu i podziałowi rodzinnego majątku. Decyzją Najwyższego Trybunału Rzeszy dnia 21 maja 1930 roku w Lipsku pozew został odrzucony.
Wielką pasją księcia Maksymiliana była hodowla koni. W latach 1901–1933 stał na czele Stowarzyszenia Konia Hodowlanego. W 1933 roku, niechętny nazistom, ustąpił z piastowanego stanowiska.
Małżeństwo i potomstwo Książę Maksymilian 26 lipca 1890 roku ożenił się w Hořín niedaleko Melnik (Czechy) z księżniczką Sidonią Lobkovic (1869-1941). Para miała dziesięcioro dzieci:
Franciszek Ludwik (1892-1989), następca Maksymiliana Jerzy (1893-1915) Fryderyk (1895-1916) Maria Anna (1896-1954) Maria Zofia (1899-1989) Józef (1901-1972) Maria Honorata (1902-1980) Jan (1904-1966) Maria Elżbieta Bona (1904-1993) Henryk (1911-1972).
Przypisy
Bibliografia Casimir Bumiller (Hrsg.): Adel im Wandel, 200 Jahre Mediatisierung in Oberschwaben, Ausstellungskatalog der Ausstellung in Sigmaringen 2006, Verlag Thorbecke, Ostfildern 2006, S. 312. Walter-Siegfried Kircher: Katholisch vor allem? Das Haus Waldburg und die katholische Kirche vom 19. ins 20. Jahrhundert. In: Adel im Wandel. Oberschwaben von der Frühen Neuzeit bis zur Gegenwart Band 1, Verlag Thorbecke, Ostfildern 2006, , S. 287–308. Frank Raberg: Biographisches Handbuch der württembergischen Landtagsabgeordneten 1815–1933. Im Auftrag der Kommission für geschichtliche Landeskunde in Baden-Württemberg. Kohlhammer, Stuttgart 2001. , S. 972.
Kategoria:Niemiecka szlachta Kategoria:Urodzeni w 1863 Kategoria:Zmarli w 1950