Zenon Bryk

Zenon Bryk (ur. 10 stycznia 1940 w Borzymowie) – generał dywizji Wojska Polskiego.

Życiorys Syn Kazimierza, rolnika i Anieli z domu Wójcik. Ukończył szkołę podstawową w Oleśnicy (1954) i Technikum Ogrodnicze w Tarnowie (1959). W latach 1959–1962 był słuchaczem Oficerskiej Szkoły Piechoty nr 1 we Wrocławiu, którą ukończył we wrześniu 1962 i został promowany do stopnia podporucznika w korpusie oficerów wojsk zmechanizowanych. Po promocji został wyznaczony na dowódcę plutonu piechoty zmotoryzowanej w 40 Pułku Zmechanizowanym 10 Dywizji Pancernej w Opolu. Od 1965 dowódca kompanii zmotoryzowanej w stopniu porucznika, później szef sztabu batalionu w tym pułku. W latach 1967–1970 studiował w Akademii Sztabu Generalnego WP w Warszawie. Po ukończeniu studiów został starszym asystentem Oddziału Operacyjnego w Sztabie Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu. W 1972 został szefem sztabu – zastępcą dowódcy 33 Pułku Zmechanizowanego w Nysie. W latach 1973–1975 był dowódcą 42 Pułku Zmechanizowanego w Żarach, następnie szefem sztabu – zastępcą dowódcy 5 Dywizji Pancernej w Gubinie w stopniu podpułkownika. W latach 1976–1978 studiował w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. K. Woroszyłowa w Moskwie, po czym został dowódcą 20 Dywizji Pancernej w Szczecinku (1978–1979). Od listopada 1979 dowódca 4 Dywizji Zmechanizowanej w Krośnie Odrzańskim.

Na mocy uchwały Rady Państwa PRL z 24 września 1983 mianowany na stopień generała brygady; nominację wręczył mu w Belwederze 10 października 1983 przewodniczący Rady Państwa PRL prof. Henryk Jabłoński. W latach 1984–1989 był zastępcą dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego do spraw liniowych, a od czerwca 1989 do grudnia 1990 szefem sztabu – zastępcą dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego. W październiku 1991 powierzono mu dowództwo Grupy Organizacyjno-Przygotowawczej, której zadaniem była reaktywacja i organizacja Dowództwa Krakowskiego Okręgu Wojskowego. W latach 1992–1999 był dowódcą Krakowskiego Okręgu Wojskowego. Jako dowódca tego okręgu współtworzył m.in. wojska aeromobilne oraz Polsko-Ukraiński Batalion Sił Pokojowych. Podległe mu jednostki podjęły misje w ramach operacji pokojowych realizowanych przez ONZ na Bałkanach. 3 września 1993 mianowany na mocy postanowienia Prezydenta RP do stopnia generała dywizji; nominację wręczył mu 11 listopada 1993 prezydent RP Lech Wałęsa. W 1999 kierował likwidacją Krakowskiego Okręgu Wojskowego, którego był pierwszym i jedynym dowódcąJanusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. I: A-H, Toruń 2010, s. 207–208.

W latach 1981–1986 członek Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR. Od 25 maja 1999 w stanie spoczynku.

Awanse podporucznik – 1962 porucznik – 1965 kapitan – 1969 major – 1972 podpułkownik – 1975 pułkownik – 1978 generał brygady – 1983 generał dywizji – 1993

Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1999) Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1984) Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny Złoty Medal Za zasługi dla obronności kraju Srebrny Medal Za zasługi dla obronności kraju Brązowy Medal Za zasługi dla obronności kraju Order Podwójnego Białego Krzyża III klasy Republiki Słowackiej (1998) Medal „Za umacnianie Przyjaźni Sił Zbrojnych” II stopnia (CSSR, 1984)Doskonalenie współdziałania bratnich armii [w:] "Trybuna Robotnicza", nr 218, 12 września 1984, s. 1.

Życie prywatne W młodości był reprezentantem Wojska Polskiego w trójboju wojskowym. Mieszka w Niepołomicach. Żonaty, żona Anna, jedna córkaJanusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. I: A-H, Toruń 2010, s. 208.

Przypisy

Bibliografia Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990 t. I: A-H, Toruń 2010, s. 207–208 IX Nadzwyczajny Zjazd Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. 14–20 lipca 1981. Podstawowe dokumenty i materiały, Książka i Wiedza, 1981, str. 216

Kategoria:Absolwenci Akademii Sztabu Generalnego Kategoria:Członkowie Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR Kategoria:Dowódcy 20 Warszawskiej Dywizji Pancernej Kategoria:Dowódcy 4 Pomorskiej Dywizji Zmechanizowanej Kategoria:Dowódcy Krakowskiego Okręgu Wojskowego Kategoria:Generałowie brygady ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Generałowie dywizji Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej Kategoria:Odznaczeni Brązowym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski Kategoria:Odznaczeni Medalem 40-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego – absolwenci Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR Kategoria:Polacy odznaczeni czechosłowackimi orderami i odznaczeniami Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Podwójnego Białego Krzyża Kategoria:Absolwenci Oficerskiej Szkoły Piechoty nr 1 Kategoria:Urodzeni w 1940 Kategoria:Dowódcy 42 Pułku Zmechanizowanego