Eparchia piatigorska i czerkieska – jedna z eparchii Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, wchodząca w skład metropolii stawropolskiej. Jej obecnym ordynariuszem jest biskup piatigorski i czerkieski Teofilakt (Kurjanow), zaś funkcje katedry pełni sobór Chrystusa Zbawiciela w PiatigorskuПредстоятель Русской Церкви освятил Спасский собор в Пятигорске. Eparchii podlegają prawosławne parafie i monastery w rejonach minierałnowodskim, priedgornym i kirowskim Kraju Stawropolskiego, w miastach Piatigorsk, Jessentuki, Żeleznowodsk i Kisłowodsk oraz w republikach Karaczajo-Czerkiesja i Kabardo-BałkariaПятигорская епархия.
Historia Samodzielna eparchia piatigorska powstała w 1927, jej pierwszym ordynariuszem został mianowany ówczesny arcybiskup astrachański Tadeusz, który nigdy nie dotarł jednak do miejsca wykonywania obowiązków, gdyż już w momencie nominacji znajdował się w radzieckim więzieniuПятигорская и Черкесская епархия. W tej sytuacji jeszcze tym samym roku katedrę piatigorską objął arcybiskup Dymitr (Dobrosierdow), jednak i on nie zamieszkał w Piatigorsku, a w Kisłowodsku. W latach 30. areszty kolejnych biskupów i duchownych oraz zamykanie świątyń sprawiły, że w 1939 działalność administratury faktycznie ustała, zaś w 1943 została ona oficjalnie zlikwidowana.
Reaktywacja eparchii nastąpiła w 2011, gdy Święty Synod Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego wydzielił eparchię piatigorską z eparchii stawropolskiej i władykaukaskiej.
Statystyki (2012) W 2012 eparchia dzieliła się na siedem dekanatów, w ramach których działały 162 parafie. Administraturze podlegały także trzy klasztory: Drugi Athos na górze Besztau, monaster Trójcy Świętej i św. Serafina z Sarowa w Sowchoznym i monaster św. Jerzego w Jessentukach. W parafiach eparchii pracę duszpasterską prowadziło 133 kapłanów, zaś w monasterach przebywało 24 mnichów i mniszek.
Biskupi piatigorscy Tadeusz (Uspienski), 1927 Dymitr (Dobrosierdow), 1927–1929 Nikifor (Jefimow), 1929–1930 Paweł (Wilkowski), 1930–1932 Dymitr (Dobrosierdow), 1932, ponownie Joazaf (Żewachow), 1932 Piotr (Sawieljew), 1932–1933 Metody (Abramkin), 1933–1939, de facto do 1937 Teofilakt (Kurjanow), od 2011.
Przypisy
*