Las Miejski – kompleks leśny o powierzchni 317,98 ha położony w Gajewie na północny wschód od Giżycka. Pokrywa obszar zróżnicowany geomorfologicznie. Ciągłość ekologiczna Lasu Miejskeigo sięga czasów, kiedy tereny te porastała Puszcza Galindzka. Cechuje się dużymi walorami przyrodniczymi. Charakteryzuje się obecnością większości siedlisk Natura 2000 i niespotykanym ukształtowaniem terenu (ponad 130 wzniesień i pagórków oraz ponad 100 zagłębień, dolinek i niecek bezodpływowych). Siedliska przyrodnicze Natura 2000 takie jak grądy, łęgi, borealne świerczyny bagienne i sosnowy bór bagienny, są bardzo zbliżone swoją strukturą i rozmieszczeniem do tych rosnących w Puszczy Boreckiej. Las Miejski ze względu na bardzo urozmaiconą rzeźbę terenu, która w toku dziejów utrudniała prowadzenie gospodarki rolnej, został zachowany jako enklawa leśna wśród terenów rolniczych. W ostatnim czasie, Nadleśnictwo Giżycko przystąpiło do intensywnych rębni w najstarszych siedliskach grądowych oraz świerczynach powstałych po sztucznych nasadzeniach niemal 100 lat temu.
Historia antropogeniczna thumb|left|200px|Las Miejski koło Giżycka – altana i kładka widokowa Las Miejski został nadany mieszkańcom miasta wraz z prawami miejskimi w 1612 roku. W tamtych czasach prawie każde miasto otrzymywało w pobliżu swoich posiadłości las na własne potrzeby, głównie celem pozyskiwania drewna na opał i budowania domostw oraz innych zabudowań. Wielkość nadanego lasu oceniano na 4 łany tj. około 67 ha. Rozciągał się on między miastem, drogą do Świder a Spytkowem i Sulimami. Władze miejskie zatrudniły leśniczego który zajmował się gospodarką leśną. Do pomocy miał strażników i wartowników. W zamian za służbę otrzymywali za darmo drewno na opał; dopiero w połowie XIX wieku zamieniono to na rekompensatę pieniężną. Kompleks ten nazwano Dębowym Lasem (Eichenwald), zaś w 1858 roku rada miasta przyjęła obecną nazwę – Las Miejski (Kammereiwald). Lasem gospodarowano racjonalnie. Czasem jednak zdarzały się nieprzewidywalne zdarzenia jak np. w styczniu 1818 roku, kiedy silny wiatr zdewastował 3/4 lasu. Utrzymanie lasu kosztowało w sumie budżet miasta wiele wysiłku (wpływy na ogół nie równoważyły wydatków poniesionych na jego utrzymanie), a przy tym miasto posiadało jeszcze 14 łanów (tj. ok. 235 ha) koło wsi Jeziorowskie w Puszczy Boreckiej. Ostatecznie pod koniec XIX wieku zdecydowano więc o sprzedaży wszystkich terenów leśnych miejscowemu nadleśnictwu. Ważne przemiany w wyglądzie Lasu Miejskiego nastąpiły właśnie u schyłku XIX wieku, kiedy opracowano plany jego zagospodarowania. Wiązało się to z gwałtownym rozwojem ruchu turystycznego i możliwością udostępnienia uroków lasu i okolic rzeszom turystów. W 1891 roku zbudowano na wzgórzu Wilhelma (dziś Imionecka Góra, po lewej stronie szosy do Węgorzewa) wieżę widokową wysoką na 20 metrów. W tym samym roku Towarzystwo na Rzecz Upiększania Miasta zbudowało promenadę do Lasu Miejskiego oraz liczne oznakowane trasy spacerowe.
thumb|left|200px|Pomnik artylerzystów Wieża widokowa została wysadzona w powietrze przez wojska niemieckie jeszcze w początkach pierwszej wojny światowej (1914), aby zlikwidować dogodny dla Rosjan punkt obserwacyjny. Po I wojnie światowej postawiono natomiast naprzeciw strzelnicy, po drugiej stronie największego stawu karpiowego pomnik poświęcony poległym żołnierzom niemieckim z 82 Królewskiego Pułku Artylerii Polowej. Pomnik przedstawiał na wysokim prostopadłościennym cokole dwóch przykucniętych artylerzystów. Autorem jego był artysta z Pieniężna – Georg Fugh.
Las Miejski dzisiaj – społeczne funkcje lasu thumb|200px|Drzewa, których już nie ma. Nierozważne regulacje poziomu wody w stawie spowodowały uschnięcie drzew, które trzeba było wyciąć. Jeszcze w latach pięćdziesiątych było to często odwiedzane miejsce przez liczne rzesze mieszkańców miasta. W następnych latach rekreacyjna, południowa część lasu, zaniedbywana i bez gospodarza ulegała stopniowemu niszczeniu. Musiało minąć pięćdziesiąt lat by Las Miejski ponownie mógł odzyskać swoje pierwotne znaczenie dla miasta. Inicjatywą Nadleśnictwa i przy wsparciu finansowym Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Olsztynie, Fundacji Ochrony Wielkich Jezior Mazurskich w Giżycku, Gminy Giżycko, Starostwa Powiatowego oraz Burmistrza Miasta udało się przeprowadzić prace mające na celu zrekonstruowanie nieistniejących już a zachowanych tylko na archiwalnych zdjęciach obiektów. thumb|200px|Największy ze stawów hodowlanych W 2000 roku zrekonstruowano altanę przy stawie oraz wybudowano pomost (2001), a w ramach prac związanych z regulacją stosunków wodnych odbudowano groble i mnichy, oznaczono dwie ścieżki edukacyjno-przyrodnicze wzdłuż których jest 30 tablic informacyjnych, 20 ławeczek i 4 wiaty. Wyznaczono parking, kosze i miejsce na ognisko, którego ramiona wskazują cztery kierunki świata. Udostępnienie Lasu Miejskiego nie ma charakteru komercyjnego i masowego. Celem Nadleśnictwa jest by stał się ogólnodostępny i pełnił taką samą rolę jak niegdyś – aby mieszkańcy mieli gdzie spędzić wolny czas. Wiele osób udaje się na spacery, biegi, organizowane są ogniska, grille.
Antropopresja Promocja Lasu Miejskiego jako obiektu wypoczynkowo-rekreacyjnego, ciągły rozwój miasta oraz powstające nowe domy tuż przy samej ścianie lasu, powodują nieuchronną presję człowieka na środowisko naturalne. Penetracja Lasu Miejskiego przez mieszkańców Giżycka odbywa się kosztem antropofobii gatunków zwierząt i to nie tylko ssaków kopytnych. Obecność na początku 2000 roku w Lesie Miejskim dzików, saren, zajęcy, lisów, kuny leśnej, puszczykowatych oraz lęgów ptaków wodnych i drapieżnych uległa redukcji w przeciągu następnych 8 lat głównie w wyniku nasilonej obecności człowieka. Obserwowane łosie prawdopodobnie przywędrowały z Puszczy Boreckiej a Las Miejski jest dla nich punktem przystankowym w korytarzu ekologicznym na tereny zalesione okolic Kętrzyna. thumb|left|150px|Leśna struga. Środkowo-wschodnie obszary lasu Spacery i wycieczki rowerowe, poznawanie z ciekawości nowych miejsc Lasu Miejskiego w przeciwieństwie do grzybobrania są całoroczną formą nieustannej presji na ostoje zwierząt. Zwłaszcza ptaków odbywających lęgi, w tym gatunków drapieżnych – objętych ochroną gatunkową.
Nieodłącznym wpływem na fitocenozę jest sama gospodarka leśna. Zabiegi gospodarcze które poprzez hodowlę lasu kształtują jego powierzchnię, ochrona przed gradacją owadów, ograniczanie życia drzewa do wieku rębności czy też usuwanie wiatrołomów i wiatrowałów radykalnie obniża wartość przyrodniczą Lasu Miejskiego. Niepokojącym wskaźnikiem jest również stan gleb hydrogenicznych – torfowisk. W wielu przypadkach proces torfotwórczy został odwrócony w wyniku przesuszenia siedlisk co skutkuje mineralizacją i stopniowym zanikiem. Melioracje Lasu Miejskiego, podyktowane dawniej regulacją stosunków wodnych siedlisk wilgotnych i bagiennych na szczęście nie są współcześnie priorytetem gospodarki leśnej.
Ograniczeniem wpływu człowieka na biocenozę Lasu Miejskiego jest jego status lasu objętego ochroną HCVF 3.1. – ekosystemy skrajnie rzadkie i ginące, HCVF 3.2. – ekosystemy rzadkie i zagrożone w skali Europy i HCVF 4.1. – Lasy wodochronne. Priorytet utrzymania walorów krajobrazowych Lasu Miejskiego dla potrzeb lokalnej społeczności ma także decydujący wpływ na trwałość zbiorowisk roślinnych.
Walory przyrodnicze – szczegółowa analiza Powierzchnia Powierzchnia Lasu Miejskiego wraz z gruntami ornymi, pastwiskami, łąkami i sadem – czyli taka jaka została nakreślona w opisach taksacyjnych z roku 1997 wynosi 317,98 ha. Powierzchnia leśna, czyli włącznie z drogami, rowami melioracyjnymi, gruntami do zalesienia, liniami instalacyjnymi oraz zbiornikami wody to 297,53 ha. Powierzchnia samych siedlisk to 284,24 ha.
Ukształtowanie terenu thumb|left|300px|Lasy na wzniesieniach morenowych Ukształtowanie terenu w Lesie Miejskim jest typowe dla obszaru zlodowacenia bałtyckiego. Charakteryzuje się obecnością moren czołowych które wyraźnie ciągną się dwoma pasmami na zachodnich rubieżach lasu w kierunku północ – południe oraz wdzierają się w południowe obszary lasu głębokim klinem. Północny fragment lasu, powyżej drogi do Węgorzewa oznacza się obecnością moren o ukierunkowaniu południowy zachód – północny wschód. Cechują się one dużym zagęszczeniem oraz gwałtownymi spadkami zboczy. Wysokość nad poziomem morza obniża się w kierunku południowym i wschodnim. I tak maksymalna wynosi 175,45 m n.p.m. na północno-zachodnich krańcach lasu, a najwyższy punkt w południowej części lasu to 151,4 m n.p.m.;przy czym z reguły nie przekracza 142 m n.p.m.Powierzchnia dna obydwu największych stawów leży na wysokości ok. 137 m n.p.m. Przestrzeń między pasmami wzgórz tworzą głębokie doliny mające najczęściej podłoże torfowe. Natomiast obszar pomiędzy zachodnimi pasmami moren które poniekąd obejmują też północne granice lasu a wschodnią ścianą zbocza, które opada do wnętrza Lasu i jest jego wschodnią granicą, stanowi właściwą materię Lasu Miejskiego. Jest to teren niezliczonych wzgórz i pagórków (około 70 zinwentaryzowanych niewielkich wzniesień terenu), pomiędzy którymi kryją się wilgotne i bagienne zagłębienia, najczęściej o charakterze bezodpływowym. To właśnie one stanowią o wyjątkowości i wysokiej bioróżnorodności Lasu Miejskiego. Odróżnia się tutaj duży północno-wschodni fragment w którym teren jest równy i wyraźnie podmokły. Przeprowadzone tam melioracje obniżyły poziom wód gruntowych w stosunku do stanu pierwotnego. thumb|left|300px|Wschodnie obszary lasu. Struga leśna wiosną Typy gleb Gleby brunatne Gleby brunatne wyługowane to 73,83% powierzchni lasu. Gleby brunatne właściwe – 11,77% powierzchni. Gleby brunatne wyługowane są to zazwyczaj gleby świeże- piaski gliniaste mocne, płytkie lub średnio głębokie na glinie zwałowej. Odróżnia się tutaj północna część lasu gdzie obszar o powierzchni 20,12 ha to również gleby brunatne wyługowane świeże, piaski gliniaste lekkie średnio głębokie lecz leżące na żwirze. Jest to jedyny teren gdzie gleby brunatne wyługowane leżą na tak odmiennym podłożu. Natomiast gleby brunatne wyługowane wilgotne są już o wiele rzadziej spotykane. Największy obszar o takich glebach leży w północnej części lasu i ma powierzchnię 6,80 ha; trzy pozostałe, rozsiane po lesie razem nie przekraczają 3 ha. Gleby brunatne właściwe mają spory udział w statystyce glebowej – 11,77%. Spotykane są wzdłuż zachodnich krańców lasu, począwszy od jego południowo-zachodniej części a kończąc na zachodnich granicach.
Gleby hydrogeniczne thumb|left|150px|Płat o charakterze bagiennym. Gleby torfowiskowe murszejące Z gleb hydrogenicznych wymienić należy gleby torfowiskowe murszejące. Ich udział to 6,46% – 18,84 ha. Największy teren leżący na glebach torfowiskowych murszejących jest w północno-wschodniej części Lasu Miejskiego. Jest to równy teren o powierzchni ok. 5,5 ha. Tworzy on jeden z większych kompleksów na glebach torfowiskowych murszejących, przy czym należy dodać, że od wschodu styka się on z glebami murszejącymi mineralnymi wilgotnymi o pow. 7,56 ha, a od północy z torfem przejściowym mokrym o pow 6,2 ha. Wszystkie te gleby nakreślają wspólny obszar który jest wyodrębnionym podmokłym fragmentem Lasu Miejskiego. Gleby torfowiskowe murszejące są spotykane niemal w całym lesie, jednak tylko te największe o powierzchni powyżej 0,50 ha oznaczono. Odnośnie do stanu tych gleb można dodać, że są zwykle mokre średnio głębokie, rzadziej wilgotne. Torf niski w całym Lesie Miejskim to zaledwie 6,1 ha (obecne są również liczne zagłębienia z torfem niskim o powierzchni poniżej 0,30 ha). Wielkość pojedynczych siedlisk nie przekracza 0,50 ha. Największy kompleks torfu niskiego leży na północy lasu i ma powierzchnię 2,47 ha. Spotykany jest też nieco powyżej wspomnianego i na zachodnich granicach lasu – 1,55 ha. Punktowe siedliska są we wschodniej części – 0,46 ha i 0,55 ha. Wszystkie torfy niskie w lesie są mokre, średnio głębokie a podłoże stanowią piaski luźne.