mały|243x243px|Grób Marii i Kazimierza Piechotków na cmentarzu Bródnowskim Maria Kazimiera Piechotka ps. „Marianna”, z domu Huber (ur. 12 lipca 1920 w Krakowie, zm. 28 listopada 2020 w Warszawie) – polska architektka, łączniczka w czasie powstania warszawskiego, posłanka na Sejm PRL III kadencji w latach 1961–1965.
Życiorys Córka Kazimierza i Zofii. Dzieciństwo spędziła w Tarnowie, tam w 1938 zdała maturę w szkole sióstr urszulanek, następnie wyjechała do Warszawy, gdzie podjęła studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W czasie wojny uczestniczyła w tajnych kompletach, zdając egzaminy i przedstawiając prace do korekt w Warszawie, jednocześnie pracując jako technik na budowie w Krakowie. Łączenie pracy i studiów wymagało podróży, około raz w miesiącu, z Krakowa do Warszawy. W trakcie studiów poznała Kazimierza Piechotkę, który namówił ją na przyjazd na stałe do Warszawy; przeprowadziła się tam 26 lipca 1944.
W czasie powstania warszawskiego była w Warszawie, przez pewien czas działała jako łączniczka Jerzego Brauna. We wrześniu 1944 roku, kiedy schroniła się w gmachu Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej (w gabinecie prof. Jana Zachwatowicza) uczestniczyła w pomiarach architektonicznych oraz ratowaniu zabytków.
Po powstaniu wspólnie z mężem trafiła, jako członek personelu szpitalnego, do obozu jenieckiego Stalag IV B Mühlberg – Rez. Laz. Kgf. w Zeithain.
Po pobycie w obozie jenieckim do Warszawy wróciła w 1945 roku. Po powrocie rozpoczęła pracę w Państwowej Pracowni Konserwacji Zabytków. W roku 1948 ukończyła studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, a następnie wraz z mężem pracowała m.in. w Miastoprojekcie Stolica Północ. W 1948 założyła wspólnie z mężem spółkę autorską: Maria i Kazimierz Piechotkowie. W tym czasie zaprojektowała liczne budynki mieszkalne i usługowe m.in. na terenie warszawskich Bielan – osiedla Bielany I-IV, wpisane przez Stowarzyszenie Architektów Polskich na stołeczną listę dóbr kultury współczesnej. We współpracy z Janem Zachwatowiczem oraz mężem opracowała projekt odbudowy bazyliki archikatedralnej św. Jana Chrzciciela w Warszawie.
W latach 1961–1965 była bezpartyjną posłanką na Sejm PRL, wybrana w okręgu Warszawa-Wola. W parlamencie pełniła funkcję wiceprzewodniczącej Komisji Budownictwa.
Wspólnie z mężem kierowała wielobranżowym zespołem opracowującym system budownictwa wielkopłytowego W-70 oraz Wk-70, który zwyciężył w dwustopniowym konkursie na projekt systemu budownictwa wielkopłytowego i został wdrożony do realizacji na terenie całego kraju. Na jego podstawie, przy współpracy Instytutu Techniki Budowlanej, razem z mężem i synem, opracowała system ECA dla potrzeb budownictwa w Algierii, uwzględniający tamtejsze uwarunkowania, w tym zagrożenia sejsmiczne. Wspólnie z mężem zajmowała się także zagadnieniem integracji różnych systemów wielkopłytowych (ISBO).
Wraz z mężem zajmowała się badaniem synagog. Wspólnie opracowali liczne publikacje na temat architektury żydowskiej na terenach Polski, m.in. książki: Bramy nieba. Bożnice drewniane na ziemiach dawnej Rzeczypospolitej (wyd. I – 1957, wyd. II rozszerzone – 1996). Bramy nieba. Bożnice murowane (1999). Krajobraz z menorą (2008).
Została pochowana na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kwatera 22B-VI-12/13).
Życie prywatne Krótko przed wybuchem powstania zaręczyła się z Kazimierzem Piechotką. 30 sierpnia 1944, w trakcie powstania, wzięli ślub w Kościele Imienia Jezus przy ul. Stanisława Moniuszki. Ich synowie, Maciej i Michał, również zostali architektami; współpracowali zawodowo z rodzicami. Była bratanicą profesora Maksymiliana Hubera.
Nagrody i odznaczenia W roku 1951 za zasługi przy organizacji II Światowego Kongresu Pokoju odznaczona Srebrnym Krzyżem Zasługi. W roku 1954 otrzymała odznakę „Przodownik pracy” W roku 1957 otrzymała Nagrodę Miasta Stołecznego Warszawy. W roku 1974 – Nagroda Państwowa II stopnia. W roku 1977 odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W roku 2000 laureatka – wspólnie z mężem – Nagrody Jana Karskiego i Poli Nireńskiej, przyznanej przez YIVO za prace nad historią architektury synagogalnej. W roku 2004 laureatka – wspólnie z mężem – nagrody Polskiego Komitetu Narodowego ICOMOS im. Jana Zachwatowicza. W roku 2015 otrzymała złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” Laureatka licznych nagród branżowych oraz konkursów.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie Kategoria:Łączniczki w powstaniu warszawskim Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni odznaką „Przodownik Pracy” Kategoria:Polscy inżynierowie architekci Kategoria:Polscy historycy architektury Kategoria:Polscy stulatkowie Kategoria:Posłowie z okręgu Warszawa Wola (PRL) Kategoria:Wyróżnieni Nagrodą Miasta Stołecznego Warszawy Kategoria:Urodzeni w 1920 Kategoria:Zmarli w 2020 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie Kategoria:Architekci związani z Warszawą Kategoria:Odznaczeni Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”