Szczuroskoczek pędzloogonowy (Dipodomys nitratoides) – gatunek ssaka z podrodziny szczuroskoczków (Dipodomyinae) w obrębie rodziny karłomyszowatych (Heteromyidae).
Zasięg występowania Szczuroskoczek pędzloogonowy występuje w południowo-zachodnich Stanach Zjednoczonych zamieszkując w zależności od podgatunku: D. nitratoides nitratoides – San Joaquin Valley, południowo-środkowa Kalifornia. D. nitratoides brevinasus – zachodnie i wschodnie krawędzie San Joaquin Valley, Panoche Valley, Carrizo Plain i górna część Cuyama Plain, południowo-środkowa Kalifornia. D. nitratoides exilis – północna część San Joaquin Valley, południowo-środkowa Kalifornia.
Taksonomia Gatunek po raz pierwszy naukowo opisał w 1894 roku amerykański zoolog Clinton Hart Merriam nadając mu nazwę Dipodomys merriami nitratoides. Holotyp pochodził z Tipton, w San Joaquin Valley, w hrabstwie Tulare, w Kalifornii, w Stanach Zjednoczonych.
D. nitratoides należy do grupy gatunkowej merriami wraz z D. merriami do którego jest bardzo podobny. Oba gatunki zamieszkują odpowiednio pustynie San Joaquin Valley i Mojave po obu stronach gór Tehachapi. Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World rozpoznają trzy podgatunki.
Etymologia Dipodomys: dipodos „dwunożny”, od δι- di- „podwójnie”, od δις dis „dwa razy”, od δυο duo „dwa”; πους pous, ποδος podos „stopa”; μυς mus, μυός muos „mysz”. nitratoides: epitet gatunkowy Dipodomys merriami nitratus ; gr. -οιδης -oidēs „przypominający”. brevinasus: „krótki”; nasus „nos”. exilis: łac. exilis „mały, smukły, cienki”, od ex „bez”; ile, ilis „wnętrzności”.
Morfologia Długość ciała (bez ogona) 74–112 mm, długość ogona samic średnio 137 mm, samców średnio 141 mm, długość ucha średnio 12 mm, długość tylnej stopy średnio 35 mm; masa ciała 40–53 g.
Ekologia Zamieszkuje tereny położone na wysokości 50–800 m n.p.m.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Karłomyszowate Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1894 roku