thumb|Grób Józefa i Jadwigi Turskich na cmentarzu Wojskowym na Powązkach Józef Turski (ur. 3 maja 1900 w Szpetalu Górnym, zm. 6 września 1986 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego, szef Departamentu Kadr MON, członek Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu w 1958 rokuTrybuna Robotnicza, nr 4 (4350) 7 stycznia 1958 roku, s. 2..
Życiorys Urodził się w wielodzietnej rodzinie Stanisława (1868–1935), rolnika, i Walerii z Małeckich (1878–1924), miał 6 braci i 2 siostry. Od 1912 był kamieniarzem i pomocnikiem murarskim, w 1919 ukończył kurs telegrafii we Włocławku i został powołany do WP. Skończył szkołę oficerską jako telegrafista i instruktor. Walczył w wojnie polsko-sowieckiej 1920. W 1925 ukończył seminarium nauczycielskie i został nauczycielem we Włocławku. W 1927–1928 skończył wyższy kurs nauczycielski w Warszawie.
15 sierpnia 1929 roku Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 1 lipca 1925 roku i 104. lokatą w korpusie oficerów rezerwy łączności, a minister spraw wojskowych przydzielił w rezerwie do 7 Samodzielnego Batalionu Łączności. Pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lubicz. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Włocławek. Posiadał wówczas przydział do Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu.
Działacz Związku Młodzieży Ludowej od 1929, wiceprezes koła powiatowego we Włocławku, a 1934–1936 prezes wojewódzki tego Związku w Warszawie.
W 1934 roku założył szkołę podstawową w podwarszawskich Markach. Był jej pierwszym dyrektorem (1934–1939), a po jego powołaniu do wojska, jego żona Jadwiga (1907–1976) przejęła zarządzanie szkołą. Działacz Związku Nauczycielstwa Polskiego, związany z jego lewicowym nurtem. W 1937 współorganizował strajk szkolny. W latach 1934–1938 studiował na Wydziale Prawa i Nauk Polityczno-Społecznych Wolnej Wszechnicy Polskiej.
W czasie kampanii wrześniowej 1939, w stopniu porucznika rezerwy łączności, został przydzielony do Ośrodka Zapasowego Telegraficznego „Zegrze”, zmobilizowanego przez Centrum Wyszkolenia Łączności. Razem z ośrodkiem ewakuował się do Dubna i Tarnopola, a następnie przeszedł na Węgry, gdzie był internowany do stycznia 1940. W lutym 1940 wstąpił do Wojska Polskiego we Francji. Odbył staż w Wersalu. W czerwcu 1940 dostał się do niemieckiej niewoli. W 1942 wstąpił do FPK, współredagował pisma konspiracyjne i kolportował wiadomości radiowe. 18 lutego 1945 uciekł podczas ewakuacji obozu.
Po powrocie do kraju pracował w Komisji Rehabilitacyjnej w Krakowie. Od lipca 1945 pracownik Departamentu Personalnego MON, od września kapitan łączności i szef Wydziału Personalnego Dowództwa Okręgu Wojskowego Nr II w Koszalinie. Od 1 grudnia 1946 kierował Wydziałem IV Departamentu Personalnego MON. 22 kwietnia 1947 został zastępcą szefa, a 6 października 1948 szefem tego Departamentu (1 grudnia 1951 departament zmienił nazwę na Departament Kadr MON). W lipcu 1952 został mianowany generałem brygady. W okresie stalinizmu był współodpowiedzialny za masowe represje wobec oficerów i żołnierzy. W kolejnych latach sprawował funkcję prezesa Zarządu Głównego Ligi Przyjaciół Żołnierza. W latach 1962–1965 pełnił funkcję attaché wojskowego przy Ambasadzie PRL w Sofii. W sierpniu 1966 pożegnany przez Głównego Inspektora Szkolenia WP gen. broni Jerzego Bordziłowskiego, po czym przeniesiony w stan spoczynku.
Zmarł 6 września 1986 w Warszawie, pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera IIB7-2-16). W pogrzebie wzięła udział delegacja WP na czele z prezesem Zarządu Głównego Ligi Obrony Kraju gen. dyw. Zygmuntem Huszczą, który pożegnał zmarłego w imieniu WP.
Awanse W trakcie wieloletniej służby w Wojsku Polskim i ludowym Wojsku Polskim otrzymywał awanse na kolejne stopnie wojskoweJanusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, t. IV: S–Z, Toruń 2010, s. 158–161.: sierżant – 1921 podporucznik rezerwy – 1929 porucznik – 1940 (w Armii Polskiej we Francji) kapitan – 4 września 1945 major – 17 października 1945 podpułkownik – 2 kwietnia 1946 pułkownik – 12 lipca 1947 generał brygady – 3 lipca 1952
Ordery i odznaczenia Order Sztandaru Pracy II klasy (1959) Order Krzyża Grunwaldu III klasy (1945) Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1946) Złoty Krzyż Zasługi (1947) Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” (1955) Medal 10-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Za Zasługi dla Ligi Obrony Kraju” (1979)Plenum Zarządu Głównego Ligi Obrony Kraju, "Żołnierz Wolności", nr 235, 6 października 1979, s. 2. Odznaka Weterana Wielkiej Wojny Ojczyźnianej (ZSRR, 1960)Wizyty kombatantów radzieckich /w/ „Trybuna Ludu”, nr 285, 13 października 1960, s. 3.
Przypisy
Bibliografia
Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, t. IV: S–Z, Toruń 2010, s. 158–161.
Kategoria:Attachés wojskowi PRL Kategoria:Członkowie Francuskiej Partii Komunistycznej Kategoria:Członkowie Ligi Przyjaciół Żołnierza Kategoria:Członkowie Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu Kategoria:Działacze PZPR Kategoria:Generałowie brygady ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Ludzie związani z Włocławkiem Kategoria:Ludzie związani z Wolną Wszechnicą Polską Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy II klasy Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Medalem „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Porucznicy łączności II Rzeczypospolitej Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1900 Kategoria:Zmarli w 1986 Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego internowani na Węgrzech w czasie II wojny światowej