Jan Stadnicki herbu Szreniawa bez Krzyża (ur. w 1785, zm. 31 grudnia 1862) – polski ziemianin, działacz polityczny i niepodległościowy, kolekcjoner militariów.
Życiorys Był posłem Stanów Galicyjskich (1824 i 1827–1861). Zaangażował się w politykę konspiracyjną. Był jednym z nielicznych w Galicji członków Narodowego Towarzystwa Patriotycznego, co zakończyło się jego kilkumiesięcznym pobytem w więzieniu. W styczniu 1831 roku na czele małego oddziału przeszedł granicę Królestwa Polskiego idąc na pomoc powstaniu listopadowemu, jednak jego pomoc została odrzucona przez Józefa Chłopickiego. W 1848 roku podczas Wiosny Ludów uczestniczył w działaniach Obwodowej Rady Narodowej w Przemyślu. Pracował również w Wydziale Spraw Krajowych Centralnej Rady Narodowej we Lwowie. Brał udział w pracach przygotowawczych do powstania styczniowego: uczestniczył w poufnym zjeździe politycznym w Wiesbaden w sierpniu 1861 roku zorganizowanym przez Biuro Hotelu Lambert w celu uzgodnienia działań krajowych i emigracyjnych wobec wydarzeń w Polsce.
Był właścicielem Boratyna i Kosienic.
Życie rodzinne Był synem Józefa Stadnickiego i Katarzyny hr. Krasickiej h. Rogala (bratanicy Ignacego Krasickiego). Miał rodzeństwo: Teofilę (zm. w 1860), damę krzyża gwiaździstego, żonę Macieja Krasickiego, posła Stanów Galicyjskich, Ignacego (1784–1813), który zginął w kampanii rosyjskiej. Aleksandra (1786-1853), kawalera Orderu Virtuti Militari i Legii Honorowej, Teresę, Róże, Antoniego, Annę.
Sam rodziny nie założył.
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Stanów Galicyjskich Kategoria:Polscy kolekcjonerzy Kategoria:Polscy ziemianie Jan Stadnicki Kategoria:Urodzeni w 1785 Kategoria:Zmarli w 1862