Mundur garnizonowo-służbowy – typ umundurowania w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie.
W okresie istnienia Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie obowiązywały następujące typy ubiorów: polowy, garnizonowy i garnizonowo-służbowy.
Zastosowanie Ubiór garnizonowo-służbowy obowiązywał wyższych dowódców i asystujących im oficerów w czasie wizytowania oddziałów na przeglądach, rewiach oraz oficerów żandarmerii na służbie.
Elementy umundurowania W skład ubioru garnizonowego oficerów wchodziła: czapka garnizonowa: rogata wzór 1935 lub okrągła lotnictwanoszona w Londynie, Edynburgu, Glasgow i Kairze beret lub furażerka kurtka oficerska z kamgarnu barwy khakitzw. frencz, z wykładanym kołnierzem i klapami noszona z koszulą khaki i krawatem pas skórzany z poprzeczką rękawiczki brązowe ze skóry lub zamszu spodnie do długich butów przeważnie uszyte z grubego materiału barwy beżowej długie buty brązowe lub czarne Do ubioru obowiązywał pistolet lub rewolwer w skórzanym futerale noszony z lewej strony przy pasie głównym. Pas nakładano również na płaszcz sukienny. Nie wolno było nosić pasa sukiennego na kurtce i płaszcza British Warm.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Polski mundur wojskowy Kategoria:Mundur Polskich Sił Zbrojnych