Mundur garnizonowy – typ umundurowania w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie.
W okresie istnienia Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie obowiązywały następujące typy ubiorów: polowy, garnizonowy i garnizonowo-służbowy.
Zastosowanie Ubiór garnizonowy obowiązywał przede wszystkim oficerów centralnych władz wojskowych przebywających stale lub czasowo w Londynie, Edynburgu i Glasgow oraz oficerów uczestniczących w oficjalnych uroczystościach, jak: nabożeństwa, koncerty, przyjęcia czy wizyty. Poza służbą mogli ten typ ubioru nosić wszyscy oficerowie, podoficerowie od sierżanta wzwyż i podchorążowie.
Elementy umundurowania W skład ubioru garnizonowego oficerów wchodziła: czapka garnizonowa: rogata wzór 1935 lub okrągła lotnictwanoszona w Londynie, Edynburgu, Glasgow i Kairze beret lub furażerka kurtka oficerska z kamgarnu barwy khakitzw. frencz, z wykładanym kołnierzem i klapami noszona z koszulą khaki i krawatem pas skórzany z poprzeczką na służbie, poza służbą pas z materiału kurtki spodnie długie brązowe półbuty rękawiczki brązowe ze skóry lub zamszu Zamiast przysługującego wszystkim żołnierzom garnizonowego płaszcza sukiennego wielu oficerów nosiło dwurzędowy płaszcz z wielbłądziej wełnyBritish Warm, używany powszechnie poza służbą przez oficerów brytyjskich. Ten na poły cywilny płaszcz z naramiennikami był "uwojskowiony" przez nałożenie oznak stopni i naszywek Poland.
Ubiorem garnizonowym oficerów na Bliskim Wschodzie były kurtki bez podszewki i długie spodnie z popielatej lub piaskowej gabardyny albo z drelichu. Noszono też pasy skórzane lub z materiału kurtki, zależnie od okoliczności.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Polski mundur wojskowy Kategoria:Mundur Polskich Sił Zbrojnych